Με το ενεργειακό κόστος να παραμένει στην Ευρώπη δύο και τρεις φορές πάνω από της Κίνας και των ΗΠΑ και να είναι εκ των βασικών ενόχων του ελλείμματος ανταγωνιστικότητάς της, το ένα μετά το άλλο τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης παίρνουν πρωτοβουλίες για να στηρίξουν τις βιομηχανίες τους, παρακάμπτοντας τους ευρωπαϊκούς κανόνες περί κρατικών ενισχύσεων. Για τις δικές μας ενεργοβόρες βιομηχανίες, που επιβαρύνονται με το υψηλότερο κόστος ενέργειας στην Ευρώπη, η απουσία αντίστοιχης εθνικής πρωτοβουλίας απειλεί να διευρύνει το χάσμα ανταγωνιστικότητας που τις χωρίζει όχι μόνο με τους ανταγωνιστές τους σε τρίτες χώρες, αλλά και τους λοιπούς Ευρωπαίους.
Η έλλειψη αποφασιστικότητας, η ακραία αδιαφορία, αλλά και η στείρα απορριπτική στάση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αποτελούν μακράν το μεγαλύτερο πρόβλημα της εγχώριας ευρωπαϊκής βιομηχανίας, όπως έχει επισημάνει ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Metlen Ευάγγελος Μυτιληναίος. Το ακόμα υψηλότερο κόστος ενέργειας που πληρώνουμε στην Ελλάδα αποτελεί μείζονα ανασχετικό παράγοντα στην ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών μας.
Στην ευρωπαϊκή κατάταξη για τη συμμετοχή της βιομηχανίας στο ΑΕΠ η Ελλάδα είναι τέταρτη από το τέλος και σ’ αυτό οφείλεται η αντίστοιχη θέση της χώρας μας στην παραγωγικότητα της οικονομίας μας. Είμαστε από τις πιο ακριβές χώρες μεταξύ των 27 της ΕΕ. Αν δε ληφθεί υπ’ όψιν ότι το ενεργειακό κόστος συνολικά στην Ευρώπη είναι 2 και 3 φορές υψηλότερο απ’ ό,τι στις ΗΠΑ και την Κίνα, αντιλαμβανόμαστε τις αρνητικές συνέπειες στην ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων και ιδιαίτερα των εξαγωγικών. Οπως υπογράμμισε ένας έλληνας βιομήχανος, η ανταγωνιστική ενέργεια είναι για την ενεργοβόρο βιομηχανία ό,τι το οξυγόνο για τον άνθρωπο. Είναι ζήτημα επιβίωσης.
Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες το ενεργειακό πρόβλημα αντιμετωπίζεται με ειδικά μέτρα. Η Βουλγαρία π.χ. έχει θέσει από 1/7/2024 μηχανισμό που προβλέπει αποζημίωση των ενεργοβόρων βιομηχανιών, όταν η μέση μηνιαία τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος υπερβαίνει το όριο των 90 ευρώ τη Mwh. Η Ιταλία εισήγαγε έναν καινοτόμο μηχανισμό κρατικής παρέμβασης στον ενεργειακό τομέα με στόχο την παροχή προβλέψιμης και σταθερής τιμής ρεύματος στις ενεργοβόρες επιχειρήσεις και την επιτάχυνση της επενδυτικής δραστηριότητας στον τομέα των ΑΠΕ. Οι δικαιούχοι, δηλαδή οι ενεργοβόρες επιχειρήσεις, προμηθεύονται την ενέργεια στην τιμή των 65 ευρώ τη Mwh, με την υποχρέωση της επιστροφής της σε ορίζοντα εικοσαετίας από έργα ΑΠΕ. Στη Γαλλία ο νέος διευθύνων σύμβουλος της εκεί ΔΕΗ (EDEFI) αναλαμβάνοντας τα καθήκοντά του υποσχέθηκε ανταγωνιστικές τιμές για τις μεγάλες βιομηχανίες της χώρας. Η στήριξη της ενεργοβόρου βιομηχανίας αποτελεί κρατική υπόθεση, εδήλωσε.
Η Γερμανία, ύστερα από σειρά μέτρων για τη μείωση του ενεργειακού κόστους στη βιομηχανία, ετοιμάζεται να δαπανήσει 10 δισεκατομμύρια ευρώ από τα κρατικά ταμεία της το 2030 προκειμένου να επιδοτήσει απευθείας την τιμή της Kwh για τη βιομηχανία της με αιχμή τη βιομηχανία αλουμινίου, την υαλουργία και τη χημική βιομηχανία. Παράλληλα προσανατολίζεται στο να θέσει και οριζόντιο πλαφόν για να μειωθεί το κόστος για τη βιομηχανία στα 5 λεπτά την Kwh. Ας υπογραμμισθεί ότι τα μέτρα αυτά της Γερμανίας παραβιάζουν κατάφωρα τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς περί κρατικών ενισχύσεων. Στην Ελλάδα η ενεργοβόρος βιομηχανία αναμένει, μάταια ίσως. Και τώρα με τον πόλεμο του Τραμπ με το Ιράν ζούμε μία ανεξέλεγκτη επιδείνωση.
