Μάνα, έρχομαι, χωρίς δισταγμό,
στα βαγόνια μπαίνουμε, για το ταξίδι αυτό.
Έχει κόσμο, πάω να κοιμηθώ,
θα σε πάρω όταν φτάσω κι εγώ.
Μην ανησυχείς, θα είμαι ασφαλής,
είμαι με τα παιδιά της σχολής.
Το ταξίδι ξεκινά, χωρίς σταματημό,
μάνα, έρχομαι και ανυπομονώ.
Μάνα, μου έλειψε το φαγητό σου,
οι φωνές σου, και το ζεστό χάδι σου.
Ανυπομονώ, κοντά σου να έρθω, και να σε δω.
Άντε σε αφήνω τώρα, πάω να ξεκουραστώ.
Σε λίγο φτάνω, σε λίγο θα σε δω,
πήγε καλά το ταξίδι ως εδώ.
Το τρένο, τελικά, δεν ήταν κακό,
μα ο νους μου σ’ εσένα τρέχει διαρκώς.
Μαμά, τρακάραμε, φοβάμαι, μαμά,
όλοι εδώ ουρλιάζουν, τι να κάνω μαμά;
Μαμά, δεν ανασαίνω, η καρδιά μου πονά,
γιατί μπήκα στο τρένο αυτό, μαμά.
Μαμά, αυτό ήταν το τελευταίο μου ταξίδι,
με πνίγουν, μαμά, δεν έχω ελπίδα, μαμά.
Σ’ αγαπώ, μαμά, να προσέχεις τον μπαμπά,
συγγνώμη που μπήκα σε λάθος βαγόνι, μαμά,
να με θυμάσαι, Μαμά!
Διαβάστε όλα τα άρθρα από το Βήμα του Μονάχου
