Υπάρχουν άνθρωποι που ταξιδεύουν για να δουν τον κόσµο κι άλλοι που ταξιδεύουν για να βρουν τον εαυτό τους. Η Ιουλία Καλλία ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Η αγάπη της για τα βουνά δεν ξεκίνησε ως µια απλή αναζήτηση περιπέτειας, αλλά ως µια εσωτερική πορεία, µια προσπάθεια να απαντήσει στο ερώτηµα «πού ανήκω». Η απάντηση βρέθηκε ανάµεσα σε κορυφές, µονοπάτια και τη σιωπή που µόνο η φύση µπορεί να προσφέρει.
Η Ιουλία Καλλία ξεδιπλώνει τη «βουνίσια» ιστορία της με ειλικρίνεια και διάθεση εξερεύνησης. Από την πρώτη επαφή µε την Τύµφη, µέχρι την αγάπη της για τα Τζουµέρκα, έναν τόπο που περιγράφει ως «ορεινό παράδεισο» της Ελλάδας.
Η καθηµερινότητα ανάµεσα στην πόλη και το βουνό και πώς η επαφή µε τη φύση διδάσκει την επιβράδυνση, την παρατήρηση, την παρουσία στην κάθε ξεχωριστή στιγµή.
Η Ιουλία Καλλία, μέσα από τα ταξίδια της, μας καλεί να ανακαλύψουμε την αθέατη πλευρά του ελληνικού καλοκαιριού που βρίσκεται στις κορυφές της ηπειρωτικής χώρας.
Και για το τέλος, µια συµβουλή σε όσους σκέφτονται να κάνουν το πρώτο τους βήµα: να ξεκινήσουν απλά, χωρίς υπερβολές, ακούγοντας το σώµα τους – γιατί, όπως λέει και η ίδια δανειζόµενη τα λόγια του Άντονι Μπουρντέν, το ταξίδι αφήνει πάντα τα δικά του σηµάδια πάνω µας.
Πώς και πότε ξεκίνησε η αγάπη σου για τα βουνά;
Πέρα από το γεγονός ότι έχω µεγαλώσει κοντά στη φύση και ανέκαθεν είχα τάσεις φυγής η αλήθεια είναι ότι τα ταξίδια και συγκεκριµένα το βουνό µπήκαν αρκετά αργά στη ζωή µου.
Ενώ είχα κάνει αλλαγές, πολλές µετακινήσεις, µέσα µου υπήρχε ακόµα αυτή η αναζήτηση για το ποιος είναι ο «προορισµός» µου. Οπότε, σε µια περίοδο που έψαχνα να βρω πού ανήκω, ξεκίνησαν όλα.
Η επίσκεψη στα βουνά σε εκείνη τη φάση έγινε ένα προσωπικό καταφύγιο. Ʃτη φύση επανασυστήνεσαι στον εαυτό σου, δεν υπάρχουν ρόλοι.
Δεν σε νοιάζει αν θα φορέσεις λερωµένο ρούχο, αν ο διπλανός σου είναι στέλεχος πολυεθνικής, γενικός διευθυντής ή υπάλληλος.
Μπορείς να είσαι ελεύθερος από όλους τους περιορισµούς που καθηµερινά επιβάλλεις στον εαυτό σου. Κι αυτή η απελευθέρωση µε έκανε κάπως να επαναπροσδιορίσω και να κατανοήσω τη θέση µου πάνω στη Γη.
«Στο βουνό δεν υπάρχει χώρος για επιπολαιότητα, δεν πρέπει να υπερτιµάµε τις δυνάµεις µας», έχεις γράψει θέλοντας να περιγράψεις την πρώτη σου πεζοπορία στην Τύµφη κι ένα ατύχηµα που είχες στη διαδροµή. Τι θυµάσαι από τότε;
Ναι, η πρώτη µου φορά στην Τύµφη ήταν ένα µείγµα ενθουσιασµού και µαθήµατος. Όταν φτάσαµε στο καταφύγιο της Αστράκας, αποφάσισα να συνεχίσω για µια ακόµη µικρή διαδροµή προς τη Λάκκα Τσουµάνη.
Είχε ήδη σκοτεινιάσει και, αντί να χρησιµοποιήσω φακό, προχώρησα µόνο µε το φως του φεγγαριού, µια απόφαση που αργότερα θα µου δίδασκε ένα πολύ σηµαντικό µάθηµα.
Ήταν επιβλητικό το βουνό και ένιωθα πραγµατικό δέος αλλά κάποια στιγµή άκουσα µια πέτρα να κατρακυλάει. Έτρεξα για να την αποφύγω και τη στιγµή εκείνη που σταµάτησα για λίγα δευτερόλεπτα και προσπαθούσα να καταλάβω από πού ερχόταν, χωρίς να έχω καθαρή εικόνα, η πέτρα έπεσε και στόχευσε ακριβώς στους µηρούς µου.
Ήµουν πραγµατικά τυχερή µέσα στην ατυχία µου, γιατί θα µπορούσε να είχε πολύ διαφορετική κατάληξη. Ένα λάθος που µου θύµισε πόσο εύκολα µπορείς να βρεθείς σε δύσκολη θέση.
Εκεί κατάλαβα ότι στο βουνό δεν χωράει επιπολαιότητα και έµαθα να προετοιµάζοµαι καλύτερα, να έχω τον κατάλληλο εξοπλισµό και πάνω απ’ όλα να σέβοµαι τα όριά µου και τη φύση.
Τα Τζουµέρκα είναι για ‘σενα ένας ορεινός παράδεισος. Τι είναι αυτό που σε συγκινεί ιδιαίτερα;
Θα σου πω µια αλήθεια! Όταν άκουσα πρώτη φορά τη λέξη Τζουµέρκα νόµιζα ότι ήταν κάποιος προορισμός εκτός Ελλάδας. Όταν τα επισκέφτηκα πρώτη φορά είδα μέρη που πραγµατικά δεν πίστευα ότι υπάρχουν στη χώρα.
Παρθένα δάση, καταρράκτες, άγριες βουνοκορφές που θύµιζαν Άλπεις, φαράγγια, άγρια ζωή. Μπορώ να σου πω µε σιγουριά ότι είναι ένας ορεινός παράδεισος για την Ελλάδα.
Νιώθεις ότι η σχέση σου µε τη φύση έχει αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις την καθηµερινή σου ζωή στην πόλη;
Πολύ. Η σχέση µου µε τη φύση µε έχει κάνει πιο ήρεµη και πιο συνειδητή. Ʃτην πόλη όλα κινούνται σε γρήγορους ρυθµούς, ενώ στη φύση µαθαίνεις να επιβραδύνεις, να παρατηρείς και να είσαι πραγµατικά παρούσα στη στιγµή.
Έχω µάθει να εκτιµώ περισσότερο τα απλά πράγµατα και να µην αναλώνοµαι τόσο σε µικρές καταστάσεις που παλαιότερα µου δηµιουργούσαν άγχος. Με έχει βοηθήσει να επαναπροσδιορίσω τη θέση µου πάνω στη Γη και να καταλάβω καλύτερα τι έχει πραγµατικά αξία για µένα και ποια κατεύθυνση θέλω να ακολουθήσω στη ζωή µου.
Είναι αλήθεια ότι δουλεύεις πενθήµερο και ταξιδεύεις σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο; Πώς το καταφέρνεις; Τι είδους οργάνωση απαιτεί;
Αυτό ίσχυε µέχρι και πέρσι. Για αρκετά χρόνια όντως δούλευα στο γραφείο και κάθε Παρασκευή, µόλις τελείωνα τη δουλειά, είχα ήδη έτοιµο το σακίδιό µου για να φύγω στα βουνά το σαββατοκύριακο.
Η οργάνωση, για να είµαι ειλικρινής, δεν ήταν κάτι που µε δυσκόλευε ιδιαίτερα, γιατί είµαι ένας άνθρωπος που του αρέσει να έχει τα πράγµατα σε τάξη.
Αυτό που χρειάστηκε να µάθω µέσα στη φύση ήταν το αντίθετο: να αφήνω λίγο τον έλεγχο, να µην είναι όλα πάντα προγραµµατισµένα και να απολαµβάνω περισσότερο τη στιγµή.
Για κάποιον που ξεκινάει τώρα και νιώθει ότι η καθηµερινότητα δεν του αφήνει περιθώρια, θέλω να πω ότι τον καταλαβαίνω, γιατί έχω υπάρξει κι εγώ σε αυτή τη θέση.
Ʃτην πορεία όµως συνειδητοποίησα ότι, αν όλη η ζωή µου επηρεάζεται από τις αποφάσεις µου, τότε θα προσπαθώ να δηµιουργώ τα πράγµατα που εύχοµαι να υπήρχαν.
Όταν λες «καλοκαίρι στην Ελλάδα», τι σκέφτεσαι πρώτα; Βουνό ή θάλασσα;
Και τα δύο, αλλά αν πρέπει να διαλέξω, θα επέλεγα το βουνό. Το καλοκαίρι στο βουνό έχει δροσιά, ηρεµία και µια διαφορετική οµορφιά που δεν είναι τόσο προβεβληµένη όσο τα νησιά.
Υπέροχα τα νησιά µας όµως υπάρχει καλοκαίρι και στο βουνό. Μήπως ήρθε η ώρα να σκεφτούµε το ταξίδι λίγο διαφορετικά;
Νοµίζω ναι. Τα νησιά είναι υπέροχα, αλλά η Ελλάδα έχει απίστευτο πλούτο και στην ηπειρωτική της πλευρά. Το να ανακαλύπτεις βουνά, χωριά και µονοπάτια είναι µια εµπειρία τελείως διαφορετική και αξίζει να τη ζήσει περισσότερος κόσµος.
Πρόσφατα µιλούσα µε ξεναγούς και µου έλεγαν ότι ο τουρισµός στην ηπειρωτική Ελλάδα παραµένει «ανεπαρκώς προωθηµένος». Τι λέει η δική σου εµπειρία;
Ʃυµφωνώ ότι δεν έχει προβληθεί όσο θα έπρεπε. Υπάρχουν µέρη µοναδικά που δεν τα γνωρίζει καν ο κόσµος. Από την άλλη, αυτό τα κρατάει και πιο αυθεντικά. Πιστεύω όµως ότι υπάρχει πολύ µεγάλη προοπτική.
Προτιµάς τη σκηνή σου κι όχι τα καταφύγια για διανυκτέρευση. Μας µεταφέρεις την εικόνα του έναστρου ουρανού και της φύσης που σε περιστοιχίζει;
Είναι κάτι που δύσκολα περιγράφεται. Το να κοιµάσαι κάτω από τα αστέρια, χωρίς θόρυβο, µόνο µε τους ήχους της φύσης, σε κάνει να νιώθεις πραγµατικά ελεύθερος. Είναι από τις στιγµές που νιώθω πλήρης και µε ένα µαγικό τρόπο έχουν εξαφανιστεί όλοι οι µου προβληµατισµοί.
Ποια είναι η πιο κοινή παρανόηση για το είδος του «εναλλακτικού» ταξιδιού που κάνεις;
Η πιο κοινή παρανόηση είναι ότι αυτό το είδος ταξιδιού είναι κάτι «extreme». Ακούω πολύ συχνά «µπράβο σου, εγώ δεν θα µπορούσα να το κάνω».
Αυτό που πάντα σκέφτοµαι είναι πόσο περίεργο μπορεί να φαντάζει κάτι τόσο φυσικό, όπως το να βρίσκεσαι στη φύση, να περπατάς, να ανεβαίνεις ένα βουνό, τόσο που έχει καταλήξει να θεωρείται ακραίο.
Ενώ, αντίθετα, το να περνάµε την καθηµερινότητά µας σε ένα γραφείο, µέσα στην κίνηση και να µας απασχολούν κυρίως µικρά, επαναλαµβανόµενα πράγµατα, θεωρείται απολύτως φυσιολογικό. Για ‘µένα, τα πράγµατα είναι κάπως ανάποδα.
Αν µπορούσες να δώσεις µία µόνο συµβουλή σε κάποιον που θέλει να ξεκινήσει ένα πεζοπορικό/ορεινό ταξίδι από το µηδέν, ποια θα ήταν;
Να ξεκινήσει απλά και χωρίς υπερβολές. Να επιλέξει εύκολες διαδροµές, να προετοιµαστεί σωστά και κυρίως να ακούει το σώµα του.
Όταν ξεκίνησα να ταξιδεύω είχα διαβάσει µια φράση του Άντονι Μπουρντέν, ταυτίστηκα και µε ώθησε πολύ, έλεγε: «Αν υποστηρίζω κάτι, είναι να κινείσαι. Όσο πιο µακριά µπορείς, όσο πιο πολύ µπορείς.
Πέρα από τον ωκεανό ή απλώς πέρα από το ποτάµι. Καθώς προχωράς µέσα σε αυτή τη ζωή και σε αυτόν τον κόσµο, αλλάζεις κι εσύ µικρά πράγµατα, αφήνεις πίσω σου σηµάδια, όσο µικρά κι αν είναι. Και σε αντάλλαγµα, η ζωή και τα ταξίδια αφήνουν σηµάδια πάνω σου».
Τέλος, αυτό που θέλω πω, είναι να θυµόµαστε πάντα, ότι εµείς και οι επιλογές µας είµαστε το µέτρο για το πόσο µακριά ή κοντά σε εµάς βρίσκονται όλα όσα θέλουµε. Να τολµάτε και τα λέµε εκεί έξω.
