Τι μπορεί να περιμένει σήμερα κάποιος από μια συναυλία του Chris Isaak. Μελαγχολία, φινέτσα, στυλ και άποψη. Και κάτι ακόμα τα «Wicked Game» και «Blue Hotel». Όλα αυτά υπήρχαν το βράδυ του Σαββάτου 13 Ιουνίου στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού (στο πλαίσιο του Release Athens 2026) στην εμφάνισή του Αμερικανού τραγουδοποιού με το συγκρότημά του, τους Silvertone.
Υπήρχαν όμως και κάποια άλλα. Το ηλιοβασίλεμα πίσω από τη σκηνή, ένα κόκκινο χαλί, στις 21:15 που ξεκίνησε το σόου, η δροσούλα έως και ψύχρα και το κοινό, όπου μάλλον οι κυρίες ήταν η πλειονότητα και ο επαγγελματισμός του Chris Isaak. Από το τρίτο τραγούδι είχε κατακτήσει και τους πλέον δύσπιστους. Πριν καλά-καλά ζεσταθεί είτε ο ίδιος, είτε οι μουσικοί ή ακόμη και το κοινό, πήρε το ασύρματο μικρόφωνο και περιδιάβηκε – τραγουδώντας – όλο το θέατρο. Πέρασε ανάμεσα στον κόσμο που ήταν κάτω από τη σκηνή και μετά σιγά-σιγά άρχισε να ανεβαίνει στις κερκίδες του θεάτρου πάντα τραγουδώντας, σταματώντας για φωτογραφίες, γνωρίζοντας την πλήρη αποθέωση. Τους κατέκτησε όλους με τον τρόπο του.
Θα μπορούσε ακόμη η συναυλία να τελείωνε εκεί στο τέταρτο τραγούδι αλλά ο Chris Isaak, είχε πολλά ακόμη να πει.
Ο τελευταίος ρομαντικός του rock ‘n’ roll
Εξέφρασε την ικανοποίησή του για την προσέλευση του κοινού, εντυπωσιάστηκε με τους… παραδοσιακούς θεατές που παρακολουθούν τις παραστάσεις από το απόκρημνα βραχάκια του Λυκαβηττού, τους ευχήθηκε «God bless you» για το τόλμημά τους, ζήτησε από το κοινό να ενισχύει με την παρουσία του, τους καλλιτέχνες που παίζουν live, θύμισε ότι είχε έρθει στην Ελλάδα πριν πολλά-πολλά χρόνια, αλλά η ανταπόκριση των θεατών τον έκανε να υποσχεθεί ότι θα ξαναέρθει σύντομα και έπαιξε γεμάτα 100 λεπτά με ένα αρκετό χορταστικό ανκόρ.
Όχημά του, εκτός από τα πασίγνωστα «Wicked Game» και «Blue Hotel»» – το είχε «πειράξει» ενορχηστρωτικά και το έκανε πιο «δυνατό» και γρήγορο- ήταν μεταξύ άλλων τραγούδια όπως τα «Beautiful Homes», «Somebody’s Crying», «Don’t Leave Me on My Own», «Go Walking Down There», «Don’t Make Me Dream About You», «Two Hearts», «Forever Blue», «Killing the Blues» (Rowland “Roly” Salley), «San Francisco Days» – όπου κάποια στιγμή άλλαξε τον στίχο σε «Athens days / Athens nights», «Can’t Help Falling in Love» (Διασκευή Elvis Presley), «Big Wide Wonderful World», «Baby Did a Bad Bad Thing» – οκτώ κυρίες ανέβηκαν στη σκηνή και χόρεψαν – «Hip Shakin’ Baby» (διασκευή), «Black Flowers» – αφιερωμένο στο κοινό του Θεάτρου σημειώνοντας, ότι δεν το παίζουν συχνά – Can’t Do a Thing (To Stop Me).
Ένα σόου χωρίς περιττές εκπλήξεις
Ο Chris Isaak αν και Kαλιφορνέζος – εκεί γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου 1956 -τόσο το αστραφτερό κοστούμι του όσο και η προφορά του, είχε έναν αέρα από τον αμερικανικό Νότο τόσο λόγω του αστραφτερού κουστουμιού του όσο και λόγω της προφοράς του Άλλωστε αυτό το blues pop rockabilly που παίζει ταιριάζει απόλυτα με το όλο στυλ του, τις κινήσεις του, τις ατάκες του κ.ο.κ..
Μαζί με το συγκρότημά του, τους Silvertone -Rowland (Roly) Salley, μπάσο και φωνητικά (είναι το μοναδικό ιστορικό μέλος των Silvertone που παραμένει σταθερά στο πλευρό του Isaak εδώ και δεκαετίες), JD Simo, κιθάρα, Mike Webb, πιάνο και πλήκτρα και τέλος Chris Powell, τύμπανα, παρουσίασε ένα άψογο επαγγελματικό σόου. Λες και ήξερε τι ήθελαν να δουν και να ακούσουν οι θεατές.
