Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι, όπως λέγεται, «θιασώτης των δομικών αλλαγών στο κυβερνητικό σχήμα». Έτσι και τώρα, έλαβε χώρα ένας εκ των τελευταίων, αν όχι ο τελευταίος, ανασχηματισμός στον δρόμο προς τις εκλογές, οι οποίες, σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις του Πρωθυπουργού, θα γίνουν το 2027 – παρά το γεγονός ότι τα σχετικά σενάρια δεν σταματούν ποτέ να δίνουν και να παίρνουν.
Στην προεκλογική κονίστρα, βέβαια, η επιλογή του Κωνσταντίνου Κυρανάκη για τη θέση του νέου γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας μαρτυρά την ένταση της προετοιμασίας. Στο κυβερνητικό επιτελείο υπάρχει μια καθαρή ανάγνωση ότι ο Πρωθυπουργός έχει θέσει σε πλήρη κίνηση τον κομματικό μηχανισμό, και η απόφαση να σταλεί ο συγκεκριμένος υπουργός, με τα χαρακτηριστικά που αυτός φέρει, σε όλη την Ελλάδα έχει ως βασικό στόχο να κερδηθεί ξανά το χαμένο έδαφος.
Άλλωστε, αυτή η κινητοποίηση γίνεται ακόμη πιο επιτακτική αν αναλογιστεί κανείς ότι το κυβερνητικό επιτελείο επιχειρεί να καλύψει τα δεξιά νώτα της παράταξης, σε μια χρονική συγκυρία που η προειδοποίηση του Αντώνη Σαμαρά ότι «έχει λάβει τις αποφάσεις του» εντείνει τη νευρικότητα, όσο κι αν η παρούσα δημοσκοπική συγκυρία φωτογραφίζει μεγάλες μάχες στο πεδίο της αντιπολίτευσης.
Στην πραγματικότητα, βέβαια, όλες αυτές οι μετακινήσεις που εξαντλούνται σε εσωκομματική κατανάλωση ελάχιστα αγγίζουν την κοινωνία. Η εσωκομματική κουζίνα και οι ενδογενείς κυβερνητικές ισορροπίες αφήνουν παγερά αδιάφορους τους πολίτες. Τουναντίον, μάλλον τους υπενθυμίζουν γιατί η πολιτική, έτσι όπως ασκείται στη χώρα μας, δυσκολεύεται πλέον να πείσει και να εμπνεύσει.
