Ανάμεσα στα επιτεύγματα της κυβερνητικής του θητείας, η οποία μέχρι στιγμής μετρά επτά χρόνια, ο Κ. Μητσοτάκης, μιλώντας στο συνέδριο της ΝΔ, ανέφερε και αυτό της αναβάθμισης των αστικών συγκοινωνιών.
Ανάμεσα στα όσα είπε, ξεχωρίζω το πολύ σωστό ότι «οι σύγχρονες και προσβάσιμες δημόσιες συγκοινωνίες αποτελούν μορφή κοινωνικής πολιτικής στην πράξη, διευκολύνοντας κυρίως τα λαϊκά στρώματα και τους εργαζόμενους».
Ναι, αλλά είναι έτσι τα πράγματα; Υποθέτω ότι ο Πρωθυπουργός, αλλά και ο αρμόδιος Υπουργός, ο κ. Κυρανάκης, δεν έχουν προσωπικά βιώματα, δεν πάνε στις δουλειές τους με τις συγκοινωνίες. Με λίγα λόγια, δεν έχουν εικόνα της κατάστασης από πρώτο χέρι.
Οπότε, ας τους βοηθήσουμε.
Ξεκαθαρίζω από την αρχή ότι όσοι χρησιμοποιούν τις δημόσιες συγκοινωνίες βλέπουν ότι η κατάσταση έχει, ξεκάθαρα, βελτιωθεί. Δεν είναι όπως πριν από τρία ή τέσσερα χρόνια. Πράγματι, νέα ηλεκτροκίνητα λεωφορεία έχουν μπει στις γραμμές αντικαθιστώντας, ως ένα βαθμό, τα «σαπάκια» που αγκομαχούσαν στις ανηφόρες.
Είναι επίσης πολύ σημαντικό που οι αστικές συγκοινωνίες δουλεύουν 24 ώρες τα Σάββατα. Εξυπηρετείται πολύς κόσμος, μειώνεται το κόστος της εξόδου και γίνεται πιο ασφαλής η επιστροφή στο σπίτι.
Όλα αυτά δεν είναι για πέταμα, απέχουν όμως από το να χαρακτηριστούν οι συγκοινωνίες «μορφή κοινωνικής πολιτικής στην πράξη». Και απέχουν πολύ περισσότερο από το να «διευκολύνουν τα λαϊκά στρώματα και τους εργαζομένους».
Πιο πολύ τους ταλαιπωρούν. Αυτή είναι η αλήθεια.
Δεν γνωρίζω αν πράγματι «με την ολοκλήρωση του σχεδιασμού για τις συγκοινωνίες με ορίζοντα την επόμενη τετραετία, η χώρα θα διαθέτει υποδομές ευρωπαϊκού επιπέδου», όπως είπε ο κ. Μητσοτάκης. Μπορεί και να έχει, δεν αντιλέγω. Αυτή τη στιγμή όμως, το ευρωπαϊκό επίπεδο παραμένει άπιαστο. Το 2030 βλέπουμε.
Η κατάσταση έχει ως εξής, και επικαλούμαι ένα ακόμα προσωπικό βίωμα.
Περίμενα στη στάση 20 λεπτά το τρόλεϊ 10 που κάνει τη διαδρομή Τζιτζιφιές-Χαλάνδρι. Ήρθε, μπήκαμε μέσα και στα 100 μέτρα σταματά: «Μας συγχωρείτε, πρόβλημα». Κατεβαίνουμε. Άντε να περιμένεις το 550 που ερχόταν μετά από άλλα 20 λεπτά. Ήρθε, αλλά το να μπεις μέσα δεν γινόταν. Όσοι στριμώχτηκαν στις πόρτες θα έπρεπε να περιμένουν άλλα 20 λεπτά. Ο οδηγός ήταν ξεκάθαρος: «Δεν κλείνουν οι πόρτες, δεν φεύγει το λεωφορείο».
Είπα να μοιραστώ αυτή την εμπειρία μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης –το έχω κάνει και άλλες φορές. Ιδού ορισμένες αντιδράσεις:
- «Πού να περιμένεις και το τρένο. Περνάει το πρώτο, δεν χωράει ούτε το νύχι σου. Περνάει το δεύτερο, μπαίνει το μισό σου πόδι. Έρχεται το τρίτο και σου λέει ο συρμός είναι ενισχυτικός και σταματάει στον επόμενο σταθμό».
- «Υπάρχει και χειρότερο. Έχεις ξυπνήσει, έχεις κάνει το πρόγραμμά σου με βάση τα δρομολόγια και όταν κάνεις ένα τελευταίο τσεκ, διαπιστώνεις ότι το δρομολόγιο ακυρώθηκε».
Μένω και στο τελευταίο:
- «Έλα και από τον ΗΣΑΠ(ίλα) να δεις μεγαλεία».
Προφανώς ο φίλος αναφερόταν στις ώρες αιχμής του ηλεκτρικού. Πράγματι, προτιμώ την κόλαση από αυτή την εμπειρία. Κόσμος στριμωγμένος, εκνευρισμένος –από μια λάθος κίνηση μπορεί να ξεσπάσει καυγάς.
Αλλά και στο μετρό τα πράγματα, τις ώρες αιχμής, δεν είναι καλύτερα. Ίδια κατάσταση. Κόσμος πολύς, στριμωγμένος στις αποβάθρες, έτοιμος να διεκδικήσει μια θέση (όρθιου) στον συρμό που φτάνει. Ταλαιπωρία αφάνταστη.
Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ δεν έχει σφίξει ακόμα το καλοκαίρι. Με τους 40 βαθμούς και τους τουρίστες που μπαίνουν στις συγκοινωνίες με τις βαλίτσες τους, οπότε δεν χωράει άλλος. Με πιάνει κρύος ιδρώτας μόνο που σκέφτομαι πόσο πολύ θα ταλαιπωρηθεί ο κόσμος, «τα λαϊκά στρώματα και οι εργαζόμενοι» που λέει ο Πρωθυπουργός.
Συμπέρασμα: Καλό είναι να μιλάς για τις συγκοινωνίες, αλλά ακόμα καλύτερο είναι να μιλάς έχοντας την εμπειρία της καθημερινής μετακίνησης.
