Γεννήθηκα και μεγαλώνω σε ένα μικρό, απομακρυσμένο ακριτικό νησί. Κάθε πρωί ξυπνάω βλέποντας τη θάλασσα να απλώνεται μπροστά μου και, πολλές φορές, νιώθω τυχερή γι’ αυτό. Ο τόπος μου είναι όμορφος, οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους και υπάρχει μια ζεστασιά στις σχέσεις μας. Όμως, όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ και τις δυσκολίες που συνοδεύουν αυτή τη ζωή.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζω είναι η έλλειψη ιατρικής περίθαλψης. Στο νησί μας δεν υπάρχουν γιατροί όλων των ειδικοτήτων, ούτε νοσοκομείο που να μπορεί να καλύψει κάθε ανάγκη. Αν συμβεί κάτι σοβαρό σε μένα ή σε κάποιον φίλο μου, πρέπει να μεταφερθούμε σε άλλο νησί.
Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο, ειδικά όταν έχει κακοκαιρία και τα πλοία δεν ταξιδεύουν. Η σκέψη ότι σε μια δύσκολη στιγμή ίσως να μην υπάρχει άμεση βοήθεια, με αγχώνει.
Η καθημερινότητά μου, ιδιαίτερα τον χειμώνα, γίνεται συχνά μονότονη. Δεν υπάρχουν κέντρα νεότητας, ούτε θεατρικές σκηνές ή χώροι για πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Δεν έχουμε κλειστό γυμναστήριο ή κολυμβητήριο, ώστε να μπορούμε να αθλούμαστε, όταν ο καιρός δεν το επιτρέπει. Τα πάρκα είναι ελάχιστα και οι επιλογές ψυχαγωγίας περιορισμένες. Πολλές φορές νιώθω ότι κάνω τα ίδια και τα ίδια, χωρίς να έχω την ευκαιρία να δοκιμάσω κάτι καινούργιο ή να ανακαλύψω μια νέα δραστηριότητα που θα με ενθουσιάσει.
Στο σχολείο μου υπάρχουν ελλείψεις καθηγητών και το κτίριο έχει φθορές. Αναρωτιέμαι αν έχω τις ίδιες ευκαιρίες με συνομηλίκους μου σε μεγαλύτερες πόλεις. Θέλω να ονειρεύομαι το μέλλον μου χωρίς περιορισμούς, όμως συχνά σκέφτομαι, ότι θα αναγκαστώ να φύγω από τον τόπο μου για να πετύχω τους στόχους μου και να έχω μια ζωή περισσότερων ερεθισμάτων και επιλογών.
Η ζωή εξαρτάται κυρίως από τον τουρισμό. Το καλοκαίρι υπάρχει κίνηση και ζωντάνια, τον χειμώνα όμως πολλά μαγαζιά κλείνουν και οι δουλειές λιγοστεύουν. Αυτό επηρεάζει και την οικογένειά μου και πολλές άλλες. Η αβεβαιότητα για το αύριο είναι κάτι που το ζούμε έντονα, επί παντός. Επι-πλέον, η έλλειψη νερού μάς αναγκάζει να κάνουμε οικονομία σε κάτι που αλλού θεωρείται αυτονόητο.
Τα δεδομένα σε άλλους τόπους σε εμάς είναι ζητούμενα, όπως είναι η μετακίνηση, η οποία σε μας γίνεται μετ’ εμποδίων. Δεν έχουμε αεροδρόμιο και εξαρτιόμαστε αποκλειστικά από τα δρομολόγια των πλοίων. Όταν ο καιρός χαλάει, μπορεί να μείνουμε αποκλεισμένοι. Νιώθω τότε πως ο κόσμος έξω προχωρά κι εμείς μένουμε πίσω.
Ζώντας σε μια μικρή κοινωνία, όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Αυτό έχει θετικά, γιατί υπάρχει αλληλεγγύη, περπατάς στα σοκάκια και όλοι σου λένε την καλημέρα τους αβίαστα.
Όμως, κάποιες φορές αισθάνομαι ότι δεν έχω πολλές ευκαιρίες να γνωρίσω νέα πρόσωπα ή να κάνω καινούργιες φιλίες, εκτός από το καλοκαίρι που έρχονται επισκέπτες.
Παρά τις δυσκολίες, αγαπώ το νησί μου. Είναι ο τόπος που με μεγάλωσε, που μου έμαθε να εκτιμώ τα απλά πράγματα και να αντέχω στις δυσκολίες. Ωστόσο, εύχομαι να υπάρξουν καλύτερες υποδομές και περισσότερες ευκαιρίες για εμάς τους νέους των νησιών!
Να μπορούμε να ονειρευόμαστε. Να δημιουργούμε ισότιμα με άλλα παιδιά της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης κ.α. χωρίς να νιώθουμε ότι τα σύνορα του τόπου μας είναι και σύνορα στα όνειρά μας.
*H Δήμητρα Γιαμαίου είναι μαθήτρια του Πρότυπου Εκκλησιαστικού Λυκείου της Πατμιάδος Εκκλησιαστικής Σχολής και το κείμενό της δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Το ΒΗΜΑ της Πάτμου», η οποία συμμετείχε στον 2ο Πανελλήνιο και Παγκύπριο Διαγωνισμό Σχολικών Εφημερίδων και Δημοσιογραφίας.
