Ένα πολύ παράξενο ντοκιμαντέρ που μάλιστα βραβεύτηκε φέτος με Οσκαρ, φέρνει στο φως αλήθειες για την ζωη στην ενδοχώρα της Ρωσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν που τις υποψιαζόμαστε μεν αλλά δεν τις βλέπουμε ευκολα δημοσίως.
Παράλληλα, όλη η βασική ομάδα της ταινίας «Ο διάβολος φοράει Prada» (2006) δίνει το παρόν σε μια «συνέχειά» της – διασκεδαστική και με κάποια καλά σημεία αλλά και μια ταινία που ξεχνιέται αμέσως αφού την δεις.
Βαθμολογία
5: εξαιρετική
4: πολύ καλή
3: καλή
2: ενδιαφέρουσα
1: μέτρια
0: απαράδεκτη
***
«Ο κ. Κανένας εναντίον του Πούτιν» (Mr. Nobody against Putin)
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2025
Σκηνοθεσία: Πάβελ «Πάσα» Ταλάνκιν, Ντέιβιντ Μπόρενσταϊν (ντοκιμαντέρ)
Ο πατέρας του άφησε τα παιδιά του ορφανά μετά τον πνιγμό του σε κάποια λίμνη των Ουραλίων και η μητέρα του αναγκάστηκε να μεγαλώσει αυτά τα παιδιά μόνη, δίχως την βοήθεια κανενός. Οπότε ο Πάβελ «Πάσα» Ταλάνκιν, βρήκε τελικά την ουσία της έννοιας της οικογένειας στην εκπαίδευση. Εγινε διοργανωτής πολιτιστικών εκδηλώσεων στο σχολείο όπου εργαζόταν στη μικρή πόλη της καταγωγής του, το Καραμπάς των 10.000 κατοίκων. Μια πόλη κάπου στα Ουράλια και πολύ πιθανόν «το πιο τοξικό μέρος της υφηλίου» όπως είχε κάποτε χαρακτηριστεί λόγω ενός εργοστασίου που έχει μετατρέψει την γύρω περιοχή σε τοπίο μόλυνσης και αποτελεί ως και… τουριστικό αξιοθέατα της!
Παράλληλα με την εργασία του όμως, ο Πάσα βιντεογραφουσε ο ίδιος όλες αυτές τις εκδηλώσεις, όπως βιντεογραφουσε σχεδόν τα πάντα που συνέβαιναν στο σχολείο, ακόμα και τα μαθήματα των καθηγητών. Καθηγητές τρόπος του λέγειν δηλαδή. Ανθρωποι πλήρως υποταγμένοι στην κυβέρνηση του Βλαντίμιρ Πούτιν, οι οποίοι εντελώς απροκάλυπτα, ασκούσαν ωμή, «σταλινικού» τύπου προπαγάνδα υπέρ της κυβέρνησης. Όλα αυτά έβρισκαν τον Πάσα εντελώς αντίθετο. «Το να αγαπάς την πατρίδα σου δεν σημαίνει σημαία, εθνικός ύμνος και προπαγάνδα • σημαίνει να παραδεχτείς ό,τι “υπάρχει πρόβλημα”» τον ακούμε κάποια στιγμή να λέει στην ταινία.
Αν και δεν γίνεται απολύτως ξεκάθαρο το πότε ακριβώς ο Πάβελ «Πάσα» Ταλάνκιν αποφάσισε να εγκαταλείψει την χώρα του, το έκανε. Με τη βοήθεια των παραγωγών της ταινίας και του Ντέιβιντ Μπόρενσταϊν έφυγε κρυφά από τη Ρωσία το καλοκαίρι του 2024 και βρήκε άσυλο στην Ευρώπη. Και έτσι μπόρεσε να χρησιμοποιήσει όλο αυτό το υλικό στο ντοκιμαντέρ που βλέπουμε σήμερα.
Ο Πάσα είδε το πρόβλημα να διογκώνεται πολύ άσχημα από την στιγμή που η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία το 2022. Η στρατιωτικοποίηση, άρχισε να παρεισφύει ακόμη και στα σχολεία και η πλύση εγκεφάλου ακόμα και στα ανήλικα παιδιά, παρουσίαζε καταστροφικές συνέπειες. Υπάρχουν σκηνές σε αυτό το ντοκιμαντέρ που βλέποντάς τες σε πιάνει η ψυχή σου. Βλέπεις παιδιά του δημοτικού και του γυμνασίου να παίζουν με όπλα παρουσία στρατιωτικών που όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για την ασφάλειά τους αλλά τους ενθαρρύνουν κιόλας μέσω αυτής της εκπαίδευσης.
Τα παιδιά παίζουν παιχνίδια «ρήψης χειροβομβίδων», παιχνίδια με νάρκες και παιχνίδια με πυροβόλα όπλα Ντεγκντιάροφ. Οπότε βρισκόμαστε μπροστά σε μια καταγγελτική μεν αλλά ποτέ βαρετή και βαθιά συγκινητική ταινία, την οποία αξίζει να έχει κανείς υπόψη του γιατί δείχνει, κυρίως, ό,τι αντίσταση απέναντι στο πρόβλημα μπορεί να γίνει ακόμα και από τον ανώνυμο κανένα. Όμως ακόμα και ο κανένας θα πρέπει να είναι καλά προετοιμασμένος για τις συνέπειες, έτοιμος να αλλάξει ριζικά την ζωή του, όπως ακριβώς έκανε.ο κύριος Κανένας Πάβελ «Πάσα» Ταλάνκιν.
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: ΕΛΛΗ – ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΔΑΝΑΟΣ – ΚΗΦΙΣΙΑ – ΤΡΙΑΝΟΝ – VILLAGE THE MALL – ΑΕΛΛΩ – ΝΑΝΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΟΛΥΜΠΙΟΝ
***
«Ο Διάβολος φοράει Prada 2» (The Devil wears Prada 2)
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φράνκελ
Ηθοποιοί: Μέριλ Στριπ, Αν Χάθαγουεϊ, Στάνλεϊ Τούτσι κ.α.
Σε μια ταινία όπως η «Ο Διάβολος φοράει Prada 2» σκέψεις πέρα από την πασαρέλα και την μόδα μετατρέπονται σε απλές γαρνιτούρες του σεναρίου, οπότε η κρίση στην δημοσιογραφία, ενώ θα μπορούσε να είναι ένα σοβαρό θέμα για μεγαλύτερη ανάπτυξη, δίνει απλώς μια καλή αρχή με την Αντι Σακς (Αν Χάθαγουεϊ) να απολύεται από την εφημερίδα της ακριβώς την ημέρα της βράβευσής της με ένα σημαντικό βραβείο δημοσιογραφίας.
Και σύντομα, βέβαια, η ταινία θα βρει την θέση στην οποία θέλει πραγματικά να είναι ακολουθώντας το ανάλαφρο στυλάκι της προηγουμενης της, γυρισμένης πριν από 20 ακριβώς χρόνια. Από την μια η Αντι εξακολουθεί να πιστεύει στην αξία της σωστής δημοσιογραφίας – ρομαντική μεν αλλά με πυγμή – από την άλλη θα αναγκαστεί για βιοπορικούς λόγους να μπει ξανά στο στόμα του διαβόλου, στο περιοδικό Runway από το οποίο 20 χρόνια πριν έκανε τα πρώτα της βήματα στην δημοσιογραφία.
Και όπως όλοι το περιμένουμε, θα καταλήξει και πάλι στην υπηρεσία της Super Bitch Μιράντα Πρίστλεϊ (Μέριλ Στριπ) που δεν έχει αλλάξει καθόλου απ’ αυτό που ήταν. Μόνο που ο κόσμος γύρω από την Μιράντα έχει αλλάξει και η ίδια δεν φαίνεται να ανήκει στις πρώτες επιλογές του. Οπότε σε αυτό το σημείο θα βρούμε ένα ακόμα ενδιαφέρον νέο στοιχείο, τη νέα τάξη πραγμάτων η οποία απειλεί το βασίλειο της Μιράντα Πρίστλεϊ, εκτός αν η Αντι κάνει και πάλι το θαύμα της.
Εννοιες όπως της εμπιστοσύνης, της προδοσίας και βεβαίως της ματαιοδοξίας απλώς «περιφέρονται» ανώδυνα στην ατμόσφαιρα μιας glam κοσμοπολίτικης κομεντί και ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Φράνκελ (ο ίδιος της προηγούμενης «Prada») τις χειρίζεται αξιοπρεπώς, πάντα μέσα στο «κάδρο» μιας ταινίας – πασαρέλα, γεμάτης πλάνα χλιδής και λούσου, κοστούμια και φουστανια στην πένα και επαύλεις δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Τελικά ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της ταινίας «Ο Διάβολος φοράει Prada 2», είναι το πώς όλοι οι ηθοποιοί της πρώτης ταινίας που εμφανίζονται και εδώ, καταφέρνουν να δείχνουν πιο νέοι από την εικόνα τους στον πρώτο «Διάβολο»! Δεν θα μου προκαλούσε λοιπόν έκπληξη αν ο δεύτερος «Διάβολος» διεκδικούσε του χρόνου το Οσκαρ καλύτερου μακιγιάζ και κομμώσεων!
Βαθμολογία: 2
Προβάλλεται σε περισσότερες από 150 αίθουσες της Ελλάδας
***
«Ομαχα» (Omaha)
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2025
Σκηνοθεσία: Κόουλ Γουέμπλεϊ
Ηθοποιοί: Τζον Μαγκάρο, Μίλι Μπελ Ράιτ, Γουάιατ Σόλις
Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του Αμερικανού σκηνοθέτη Κόουλ Γουέμπλει, η «Ομαχα» μας φέρνει μπροστά σε μια κάπως παράξενη, μυστηριώδη συνθήκη: για κάποιο λόγο, τον οποίο ο Γουέμπλει κρατά καλά κρυμμένο, σαν επτασφράγιστο μυστικό, ως το τέλος της ταινίας, ένας σχετικά νεαρός πατέρας (Τζον Μαγκάρο), διασχίζει οδικώς την Αμερική με τα δύο παιδιά του (Μίλι Μπελ Ράιτ, Γουάιατ Σόλις). Μητέρα δεν υπάρχει και η αναχώρηση από το σπίτι για το ταξίδι γίνεται τόσο απότομα που πραγματικά αναρωτιέσαι για το τι μπορεί να συμβαίνει.
Και κάπως έτσι θα βρεθούμε στην καρδιά του αμερικανικού ύπαιθρου που κάποτε ήταν συνώνυμο με το αμερικανικό όνειρο. Το τοπίο ξανοίγεται «στο πιάτο» μπροστά μας γιατί η φωτογραφία αυτής της ταινίας είναι ένα οπτικό ποίημα. Όμως η αστείρευτη ομορφιά του τοπίου στην οποία ο Γουέμπλεϊ δίνει τόσο μεγάλη έμφαση, θα έρθει σε αντιπαραβολή με την ασχήμια της ίδιας της ζωής εκεί και αυτή την ασχήμια ο σκηνοθέτης θα την υπογραμμίσει με «μικρές», φαινομενικά ασήμαντες, αλλά τελικά πολύ ουσιαστικές σκηνές.
Γεμάτο απρόοπτα και γεμάτο μελαγχολία, το ταξίδι δεν θα έχει ούτε μια στιγμή αδράνειας και αυτό οφείλεται στους τρεις ηθοποιούς που παίζουν θαυμάσια, όπως και στο ισορροπημένο σενάριο. Βλέπουμε και αναρωτιόμαστε. Για ποιόν λόγο η αγωνία αλλοιώνει το πρόσωπο του πατέρα προβληματίζοντας κυρίως την μεγάλη κόρη καθότι ο αδελφός της είναι αρκετά μικρός και δεν δείχνει να επηρεάζεται πολύ; Όταν μαθαίνουμε τον λόγο για τον οποίο γίνονται όλα αυτά, η έκπληξη είναι ισοδύναμη με το σοκ σε αυτό το μικρό διαμάντι που φωτίζει ένα μεγάλο κομμάτι της σύγχρονης αμερικανικής ασχήμιας και λυρικά μας υπενθυμίζει την ευθύνη που απαιτείται από κάποιον άπαξ και αποφασίσει να γονέας.
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: ΑΣΤΥ
***
«Ο αρχηγός» (Kapitan)
Παραγωγή: Ιράν, 2022
Σκηνοθεσία: Μοχαμάντ Χαμζάι
Ηθοποιοί: Παρχάμ Γκολαμλού, Πεζμάν Μπαζγκί κ.α.
H ζωή σε ένα νοσοκομείο του Iράν όπου νοσηλεύονται παιδιά που πάσχουν από καρκίνο, δεν μπορεί ασφαλώς να είναι εύκολη, όμως η ταινία που καταγράφει αυτή την κατάσταση και που σκηνοθέτησε με πολλή ευαισθησία ο Μοχαμάντ Χαμζάι, είναι αρκετά «εύκολη» στην παρακολουθηση της γιατί δεν ενδιαφέρεται για τις ιατρικές λεπτομέρειες αλλά για την ανθρώπινη αντιμετώπιση μπροστά στον αστείρευτο πόνο.
Αν και άγνωστος στην Ελλάδα, ο Μοχαμάντ Χαμζάι ανήκει σε μια νέα φουρνιά ιρανών κινηματογραφιστών, των οποίων το έργο εστιάζει στις ανθρώπινες σχέσεις και στις κοινωνικές προεκτάσεις της καθημερινότητας απλών ανθρώπων. Εδώ, με τρυφερότητα, αγάπη, όπως και χιούμορ θέλει απλώς να μας υπενθυμίσει ότι το μεγαλύτερο αγαθό της ανθρώπινης ύπαρξης, η ίδια η ζωή, για κάποιους μπορεί να είναι πολυτέλεια αλλά η κατάθεση των όπλων δεν τίθεται ούτε προς συζήτηση. Αξονας της ιστορίας, η σχέση ενός από αυτά τα καρκινοπαθή παιδιά, του Ισα (καταπληκτικός ο Παρχάμ Γκολαμλού) με τον πατέρα του (Πεζμάν Μπαζγκί).
Ο Ισα ονειρεύεται να γίνει σταρ του ποδοσφαίρου και ο πατέρας του, τον οποίο ο πρώτος για κάποιο λόγο δεν θέλει να βλέπει, μεταμφιέζεται σε κλόουν των άρρωστων παιδιών του ιδρύματος προκειμένου να βρίσκεται κοντά στο παιδί του. Με αρχηγό τον Γκολαμού, του οποίου το βλέμμα είναι πραγματικά ασύλληπτο (εκπέμπει μια ωριμότητα που δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις), όλες οι ερμηνείες των παιδιών είναι άκρως εκφραστικές, γεγονός που δεν μπορείς παρά να εκτιμήσεις, παρότι ο συναισθηματικός «εκβιασμός» σε μια τέτοια ταινία δεν μπορεί παρά να είναι αναπόφευκτος.
Βαθμολογία: 2 ½
ΑΘΗΝΑ: STUDIO
***
Προβάλλονται επίσης
Τρίχες κατσαρές (Krølle Bølle/ Curly Burly, Δανία, 2026) του Γιαν Ράμπεκ.
Αυτή η χαριτωμένη και πέρα για πέρα παιδική μίξη animation – ζωντανών ηθοποιών ακολουθεί την συνταγή που θέλει ένα σκανδαλιάρικο πλάσμα να πηγαίνει κόντρα στους «νόμους» και να κάνει το δικό του ανακαλύπτοντας έτσι την ζωή. Εδώ είναι ένα τρολ, ο Ρούλης Κατσαρούλης, γιός του αρχηγού των τρολ ο οποίος μισεί τους ανθρώπους. Ο Ρούλης αποφασίζει να αφήσει την ήσυχη ζωή στο νησί τους και να δραπετεύσει στον κόσμο των ανθρώπων. Η μικρή αδελφή του τον ακολουθεί, οπότε η αθώα εξόρμηση θα εξελιχθεί σε μεγάλη περιπέτεια (με τους Μαριλένα Χατζηνικολαίδη, Βασιλική Σούτη, Βαγγέλη Στρατηγάκο, Κατερίνα Γκίργκις, Ντίνο Σούτη, Σοφία Καψαμπέλη κ.α. στις φωνές της ελληνικής μεταγλώττισης).
Βαθμολογία: 2
ΑΘΗΝΑ: ΑΕΛΛΩ – AΘHNAION – ΝΙΡΒΑΝΑ – ΑΙΓΛΗ- ΚΗΦΙΣΙΑ – VILLAGE MALL – OPTIONS ΓΛΥΦΑΔΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE κ.α.
***
Dolly (ΗΠΑ, 2025) του Ροντ Μπλακχερστ.
Ένα δάσος – μα τι κλισέ αλήθεια – είναι ο βασικός χώρος δράσης ενός ακόμα αιμόφυρτου splatter στο οποίο την διαφορά κάνουν οι πλαστικές κούκλες – ντεκόρ στο τοπίο. Κάποιες κρεμασμένες ή καρφωμένες στα δέντρα, άλλες απλώς κάτω στο χώμα. Κάποιο άτομο (προφανώς παρανοϊκό) έχει την ευθύνη για όλα αυτά. Φοράει κόκκινα και μια εφιαλτική πλαστική μάσκα. Τι ελπίδες σωτηρίας έχει το ζευγάρι (Φαμπιέν Τερές, Ρας Τίλερ) που θα πιαστεί στην φάκα του; Μια ακόμη απωθητική άσκηση στον σαδισμό, απευθυνόμενη αποκλειστικά στους φαν του είδους. Εχουμε δει δεκάδες παραλλαγές της – και πολύ καλύτερες.
Βαθμολογία: 0
ΑΘΗΝΑ: VILLAGE MALL – NANA – ΑΕΛΛΩ κ.α.
