Όσο και αν έψαχνε, δεν θα μπορούσε να βρει η κυβέρνηση καλύτερο τρόπο από τη μεθοδευμένη αναβολή της συζήτησης στη Βουλή για το κράτος δικαίου και τις υποκλοπές για να δικαιώσει τους επικριτές της που της καταμαρτυρούν ότι τα τελευταία χρόνια υφίσταται μια συστηματική υπονόμευση των θεσμών στη χώρα μας.
Ο Κανονισμός της Βουλής είναι απολύτως σαφής όταν ορίζει (στο άρθρο 143) ότι «σε κάθε βουλευτική σύνοδο διεξάγονται υποχρεωτικά (sic!) επτά συζητήσεις προ ημερησίας διατάξεως, εκ των οποίων μία αποτελεί δικαίωμα της Κυβέρνησης, μία του Προέδρου της Βουλής και οι υπόλοιπες πέντε της Αντιπολίτευσης». Και δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες όταν προβλέπει ότι «η συζήτηση πραγματοποιείται μέσα σε ένα μήνα από την υπoβoλή της κάθε αιτήσεως».
Με βάση τις ανακοινώσεις της ίδιας της κυβέρνησης ο αρχηγός του ΠαΣοΚ Νίκος Ανδρουλάκης «προανήγγειλε την κατάθεση αιτήματος για τη διεξαγωγή προ ημερησίας συζήτησης για το Κράτος Δικαίου στις 28 Ιανουάριου 2026 και κατέθεσε το σχετικό αίτημα στις 4 Μαρτίου 2026». Αναγνωρίζεται, δηλαδή, ότι έχουν συμπληρωθεί δύο μήνες από την προαναγγελία της συζήτησης. Και, έτσι, ακόμη και αν η αξιωματική αντιπολίτευση ανέμενε την (καταδικαστική) απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου για τις υποκλοπές για να υποβάλει επισήμως την πρόταση, θα περίμενε κανείς από μια κυβέρνηση και έναν πρωθυπουργό που κήδονται της λειτουργίας των θεσμών να ήταν οι επισπεύδοντες που θα απαιτούσαν «εδώ και τώρα» να διεξαχθεί η συζήτηση για να δώσουν απαντήσεις.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εξάλλου, είχε προτρέψει από το βήμα της Βουλής τον Ανδρουλάκη να καταθέσει την πρόταση για να έχει την ευκαιρία να του απαντήσει για την πρόοδο που (υποτίθεται ότι) έχει γίνει επί της δικής του διακυβέρνησης. Τι άλλαξε, λοιπόν, έκτοτε και από εκείνη την προτροπή οδηγηθήκαμε στην τωρινή κατάφωρη και απροσχημάτιστη παραβίαση του Κανονισμού της Βουλής με στόχο τη μετάθεση της συζήτησης για μετά το Πάσχα;
Δεν χρειάζεται να επιδοθεί κάποιος σε θεωρίες συνωμοσίας ή να καταφύγει σε δίκη προθέσεων για να επισημάνει το προφανές που είναι ότι η μεταστροφή της κυβερνητικής στάσης επήλθε μετά τη δικαστική απόφαση και τις παρενέργειες της μέσω των μηνυμάτων που εξέπεμψαν ο εκ των καταδικασθέντων επιχειρηματίας Ταλ Ντίλιαν. Είναι προφανές ότι οι δηλώσεις του τελευταίου σύμφωνα με τις οποίες εμπορευόταν το διαβόητο λογισμικό παρακολούθησης predator μόνον με κυβερνήσεις αποδόμησαν το κυβερνητικό αφήγημα ότι «ήταν έργο ιδιωτών» η παγίδευση των τηλεφώνων υπουργών, στελεχών της αντιπολίτευσης και των Ενόπλων Δυνάμεων.
Τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο δυσχερή για την κυβερνητική ηγεσία όταν ο καταδικασμένος επιχειρηματίας «φωτογράφισε» τον ίδιο τον πρωθυπουργό, κάνοντας τον παραλληλισμό με το σκάνδαλο Watergate στις ΗΠΑ και θυμίζοντας την παραίτηση που υποχρεώθηκε να υποβάλει ο τότε πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον. Υπό αυτές τις συνθήκες, μια κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός που δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε, όχι μόνον δεν θα ζητούσαν αναβολή της συζήτησης στο Κοινοβούλιο, αλλά, αντιθέτως, θα ήταν εκείνοι που θα κινούσαν γη και ουρανό για να ξεκαθαριστεί η υπόθεση και να γίνει το συντομότερο δυνατόν η δίκη σε δεύτερο βαθμό ώστε να καταδικαστούν τελεσίδικα για κατασκοπεία όσοι πρωταγωνίστησαν σε αυτό το τερατώδες σκάνδαλο.
Κακά τα ψέματα, η εκλογολογία των τελευταίων εβδομάδων και η αδυναμία του Μεγάρου Μαξίμου να πείσει ότι η σημερινή κυβέρνηση εγγυάται την πολιτική σταθερότητα σχετίζονται με το κλίμα που έχει δημιουργηθεί γύρω από τα κρυμμένα μυστικά του Predatorgate. Το χειρότερο όλων, μάλιστα, είναι ότι οι ανομολόγητοι φόβοι της κυβέρνησης για τις επερχόμενες αποκαλύψεις μετατρέπουν τους υποκλοπείς σε ρυθμιστές της πολιτικής ζωής του τόπου. Και αυτή πιθανότατα είναι η πιο κραυγαλέα απόδειξη για τη συστηματική υπονόμευση των θεσμών στη χώρα.
