Ο Αριστοτέλης υποστήριζε, ότι «πολίτης είναι ο ικανός να κυβερνήσει και να κυβερνηθεί». Και στη βάση αυτής της φιλοσοφικής κατεύθυνσης ο μεγάλος στοχαστής Κορνήλιος Καστοριάδης κατάκρινε το φαινόμενο των ανθρώπων εκείνων οι οποίοι ασχολούνται μονίμως με την πολιτική σε όλη τους τη ζωή (οι λεγόμενοι επαγγελματίες της πολιτικής). Γιατί;
Γιατί καταρχήν εμποδίζουν τους υπόλοιπους πολίτες στο να μάθουν να κυβερνούν μια χώρα. ‘Έπειτα, γιατί εκείνοι οι οποίοι είναι Βουλευτές για πολλά χρόνια χάνουν συνήθως το «όραμα για μια καλύτερη κοινωνία» και το μόνο το οποίο τους ενδιαφέρει είναι αποκλειστικά ένα πράγμα: Δηλαδή ή η παραμονή τους στην εξουσία ή η επιστροφή τους σε αυτή. Και χαρακτήριζε όλο αυτό το φαινόμενο «ως πορεία προς την ασημαντότητα» (Καστοριάδης , Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας).
Υπό το πρίσμα τούτο και η πρώην πρόεδρος των συγγενών των θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών κ. Καρυστιανού έχει το δικαίωμα να ιδρύσει ένα κόμμα και επίσης έχει το δικαίωμα ενδεχομένως κάποτε να κυβερνήσει αυτή τη χώρα, εφόσον βεβαίως με τη ψήφο των πολιτών αποκτήσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Η κριτική για τις θέσεις της κ. Καρυστιανού για τον Προσωπικό Αριθμό στις νέες αστυνομικές ταυτότητες
Ωστόσο, από τη στιγμή κατά την οποία η ίδια έκανε το παραπάνω άλμα να μεταβεί στο πεδίο του κομματικού γίγνεσθαι, νομιμοποιείται ο κάθε πολίτης να ασκεί κριτική στις θέσεις εκείνες τις οποίες διατυπώνει στη δημόσια σφαίρα (ενόψει και της ίδρυσης ενός καινούργιου κομματικού οργανισμού).
Και προσωπικά διαφωνώ σημαντικά για την τοποθέτηση την οποία είχε υιοθετήσει στις 15 Δεκεμβρίου του 2025 σε εκδήλωση την οποία είχε διοργανώσει η πανελλήνια κίνηση κατά του ψηφιακού ολοκληρωτισμού «ΕΞΟΔΟΣ».
Σε αυτή την εκδήλωση η πρώην Πρόεδρος των συγγενών των θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών είχε μιλήσει καθαρά εναντίον του λεγόμενου 12ψήφιου «ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ» ( οποίος με βάση το ν. 4727/2020 θα αναγράφεται υποχρεωτικά στις καινούργιες ηλεκτρονικές ταυτότητες).
Όπως επακριβώς είχε αναφέρει η κ. Καρυστιανού « η συγκέντρωση όλων των προσωπικών μας στοιχείων και η ελεύθερη και αυτόβουλη διαχείρισή τους από τα κέντρα εξουσίας δεν προσδίδει ούτε ασφάλεια ούτε εμπιστοσύνη».
Και συμπλήρωνε: «Εγώ αποφασίζω τι θα επιλέξω και τι θα μοιραστώ ..και ακόμη ότι η κυβέρνηση επιδιώκει να ελέγξει ……και την υγεία των πολιτών».
Και το ερώτημα το οποίο αναφύεται είναι το ακόλουθο:
Γνώριζε η πρώην Πρόεδρος , ότι η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα είχε εκδώσει την 1/2025 Γνωμοδότηση με την οποία είχε αποφανθεί ότι -υπό κάποιες προϋποθέσεις- η πρόβλεψη για την υποχρεωτική αναγραφή του ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ στις νέες αστυνομικές ταυτότητες ΔΕΝ ΠΡΟΚΡΟΥΕΙ στις διατάξεις για την προστασία του ατόμου (από την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα);
Δεν θα επιθυμούσα στο σημείο αυτό να κάνω αναφορά στην ειδικότερη νομική επιχειρηματολογία της παραπάνω γνωμοδότησης, αλλά πιστεύω ότι ο οποιοσδήποτε πολιτικός, όταν αναφέρεται σε τέτοια θέματα, είναι αναγκαίο να γνωρίζει τι υποστήριξε μια συνταγματικά κατοχυρωμένη Ανεξάρτητη Αρχή .
«Εγώ αποφασίζω τι θα επιλέξω και τι θα μοιραστώ»
Έπειτα μου προκαλεί εντύπωση η αναφορά της κ. Καρυστιανού στην απεριόριστη ελευθερία την οποία είναι απαραίτητο – κατ΄ αυτήν – να διαθέτει ένα άτομο στο πλαίσιο μιας κοινωνικής συμβίωσης («εγώ αποφασίζω τι θα επιλέξω και τι θα μοιραστώ»).
Ωστόσο , αυτή είναι μια εντελώς εσφαλμένη κατά τη γνώμη μου τοποθέτηση και θα επικαλεστώ και πάλι τον Κορνήλιο Καστοριάδη σε σχέση με αυτό το θέμα.
Τι ακριβώς έλεγε ο μεγάλος τούτος στοχαστής;
«Η ελευθερία είναι μια δραστηριότητα. Μια δραστηριότητα , η οποία ξέρει τα όρια της , ξέρει να αυτοπεριορίζεται. Η ελευθερία γνωρίζει ότι όλα μπορεί να τα κάνει, αλλά επίσης γνωρίζει ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΟΛΑ».
Κατά συνέπεια η ελευθερία ενός ατόμου είναι αναγκαίο να αυτοπεριορίζεται ή να υποχωρεί σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, όταν υπάρχουν και άλλα έννομα αγαθά τα οποία είναι επίσης απαραίτητο να προστατευθούν (όπως είναι λ.χ. η προστασία της δημόσιας υγείας).
Και μια «τέτοια στάθμιση» είχε γίνει από τα ελληνικά και τα διεθνή δικαιοδοτικά όργανα κατά την εποχή εκείνη κατά την οποία αρκετοί συμπολίτες μας , επικαλούμενοι την προστασία της ιδιωτικής τους ζωής, αρνούνταν να κάνουν τα γνωστά εμβόλια για την προστασία της δημόσιας υγείας (κατά τη φρικτή περίοδο του διαβόητου COVID 19).
Αναφέρω δε ενδεικτικά και την απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας 2387/2020 για τη συνταγματικότητα της ρύθμισης η οποία αφορούσε τον υποχρεωτικό εμβολιασμό κάποιων νηπίων και την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (ΕΔΔΑ) Vavricka and Others v. the Czech Republic της 8ης Απριλίου του 2021 για το ίδιο ζήτημα.
Και έκανα την ανωτέρω παρατήρηση, γιατί μάλλον σε αυτήν την περίοδο αναφέρεται και η κ. Καρυστιανού , όταν μιλάει για την «προσπάθεια της κυβέρνησης να ελέγξει την υγεία των πολιτών (λαμβάνοντας έμμεσα θέση εναντίον του υποχρεωτικού εμβολιασμού, εκτός και αν κάνω λάθος).
Ενόψει όλων αυτών θα έλεγα, ότι κατά την αξιολογική μου κρίση η πρώην Πρόεδρος των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών με τις προσεγγίσεις της αυτές μας επαναφέρει με ένα πολύ ήπιο τρόπο στο κλίμα εκείνο το οποίο επικρατούσε εξω από τα αστυνομικά τμήματα , όταν φοβισμένα πλήθη διαμαρτύρονταν εναντίον των νέων ηλεκτρονικών ταυτοτήτων (γιατί μια αόρατη οντότητα θα παρακολουθούσε τη ζωή τους).
Τέλος, δεν νομίζω ότι όλα αυτά συμβιβάζονται με τις δομικές αρχές μιας αυτόνομης ευρωπαϊκής δημοκρατίας .
Το συμπέρασμα;
Η κ. Καρυστιανού έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει τη ψήφο των πολιτών ιδρύοντας ένα καινούργιο κόμμα. Ταυτόχρονα όλοι οι συμπολίτες μας νομιμοποιούνται να ασκούν κριτική στις θέσεις τις οποίες διατυπώνει στη δημόσια σφαίρα και αφορούν κρίσιμα ζητήματα της δημόσιας ζωής.
Ο κ. Γρηγόρης Καλφέλης είναι Καθηγητής Νομικής Σχολής του ΑΠΘ
