Πρεμιέρα σήμερα, Πέμπτη, για τις ταινίες της εβδομάδας, όπου ξεχωρίζει το «Marty Supreme» που μας μεταφέρει στην πρώτη δεκαετία μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο όπου ο Μάρτι Μάουζερ, ο καπάτσος, εύστροφος Αμερικάνος, κάνει τα πάντα για να κατακτήσει το αμερικάνικο όνειρο.
Βαθμολογία
5: εξαιρετική – αριστούργημα
4: πολύ καλή
3: καλή
2: ενδιαφέρουσα
1: μέτρια
0: απαράδεκτη
«Marty Supreme»
Παραγωγή:ΗΠΑ, 2025
Σκηνοθεσία: Τζος Σάφντι
Ηθοποιοί: Τιμοτέ Σαλαμέ, Κέβιν Ο’ Λίρι, Γκουίνεθ Πάλτροου κ.α.
Δεν έχουν καλά καλά προλάβει να πέσουν οι τίτλοι αρχής και ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι σε αυτή την ταινία, ο Τιμοτέ Σαλαμέ, ένας καλός και πολυσχιδής ηθοποιός («Να με φωνάζεις με το όνομά σου» ,«Φθινόπωρο στη Νέα Υόρκη» και πέρσι, «No direction home» όπου υποδύθηκε τον Μπομπ Ντίλαν), ο οποίος όμως ανέκαθεν παραείχε κάτι το παιδικό, θα μας δώσει κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί.
Ο Σαλαμέ εδώ παίζει με πατημένο σανίδα το γκάζι. Καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας και χωρίς ανάσα. Κάτοχος για την δουλειά του στο «Marty Supreme» του βραβείου Χρυσή Σφαίρα για ανδρική ερμηνεία Α ρόλου σε κωμωδία ή μιούζικαλ, ο Σαλαμέ, κυριολεκτικά μαγνητίζει.
Είναι η μηχανή που κινεί τα γρανάζια μιας ταινίας που αφορά την κατάκτηση του Αμερικανικού ονείρου – την εποχή βεβαίως που υπήρχε ακόμα Αμερικανικό όνειρο, στη δεκαετία του 1950. Αυτό είναι το ουσιαστικό θέμα της ταινίας. Επτά περίπου χρόνια μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μάρτι Μάουζερ του Σαλαμέ μας θυμίζει τον καπάτσο, εύστροφο Αμερικάνο, ο οποίος χωρίς πολλά μέσα και με μοναδικό όπλο τον ίδιο τον χαρακτήρα του, ήταν ικανός να κάνει το οτιδήποτε για να πετύχει.
Χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια, ότι πετύχαινε πάντα.
Ο Μάρτι δεν είναι μόνο ετοιμόλογος και πανέξυπνος, πιστεύει σε σημείο τρέλας στον εαυτό του. Είναι αποφασισμένος να γίνει πρωταθλητής του πινγκ πονγκ. Δεν τον ενδιαφέρει η θέση του διευθυντή καταστήματος υποδημάτων στο Μπρούκλιν – γιατί για εκεί τον προορίζουν.
Αλλά πολύ συχνά κάνει λάθη και ακόμα πιο συχνά την πατάει. Έτσι πάει. Και αυτό δίνει στην ταινία ψυχή – δεν αφήνει τον θεατή σε ησυχία. Γιατί ο Μάρτι ποτέ δεν το βάζει κάτω. Θα πέσει, αλλά θα σηκωθεί. Θα ξαναπέσει και θα ξανασηκωθεί. Για να κατακτήσει τον χρηματοδότη του (τον υποδύεται εξαιρετικά ο Καναδός επιχειρηματίας, επενδυτής, δημοσιογράφος, συγγραφέας, οικονομικός σχολιαστής και τηλεοπτική προσωπικότητα Κέβιν Ο’ Λίρι, γνωστός από το «Shark Tank») δεν θα διστάσει να την «πέσει» στην γυναίκα του, μια πρώην σταρ του σινεμά (η Γκουίνεθ Πάλτροου, επίσης σε μια καλή στιγμή). Και ο παρορμητισμός του θα τον φέρει αντιμέτωπο με έναν αδίστακτο μαφιόζο (ο σκηνοθέτης Εϊμπελ Φεράρα σε ένα πολύ χαρακτηριστικό ρόλο) και σε κίνδυνο την έγκυο φίλη του (Οντέσα Α’Ζιόν).
Τελικά η ίδια η ζωή του Μάρτι μοιάζει έναν αγώνα πινγκ πονγκ, το άθλημα που γουστάρει τόσο πολύ να παίζει και να νικάει. Ο Σαλαμέ είναι το μπαλάκι αλλά και οι παίκτες ταυτόχρονα. Και η κινηματογράφηση αυτής της ζωής από τον Σάφντι διακρίνεται από μια τρομερή ενέργεια που σου κόβει την ανάσα. Οφείλω να πω ότι όταν η ταινία τελείωσε δεν είχα καταλάβει ότι είχαν περάσει δυόμιση ολόκληρες ώρες.
Βαθμολογία: 3 ½
ΑΘΗΝΑ: ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE – ΟΛΑ ΤΑ OPTIONS – ΑΣΤΟΡ – ΕΛΛΗ – ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΑΒΑΝΑ – ΚΗΦΙΣΙΑ – ΑΕΛΛΩ – ΝΑΝΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE COSMOS – ODEON PLATEIA – ΟΛΥΜΠΙΟΝ κ.α.
«Mankind’s folly – Η ύβρις της ανθρωπότητας»
Παραγωγή: Ελλάδα/ Γαλλία, 2026
Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος
Έγκριτος δημοσιογράφος και συνεπής στον κοινωνικό ρόλο του ντοκιμαντερίστας, ο Γιώργος Αυγερόπουλος («Agora: Από τη δημοκρατία στις αγορές», 2014, «Γάζα ερχόμαστε», 2010, «Παρόντες», 2021) αφήνει και αυτή την φορά τον φακό του να σχολιάσει τις συνέπειες που προκύπτουν από τα γεγονότα. Και τα γεγονότα, εδώ, είναι ένα ανατριχιαστικό φαινόμενο τραυματισμού του πλανήτη Γη.
Ο Αυγερόπουλος ανιχνεύει το φαινόμενο permafrost – το επί χιλιετηρίδες παγωμένο έδαφος που πλέον με ραγδαίους ρυθμούς ξεπαγώνει γκρεμίζοντας ό,τι έχει χτιστεί πάνω του, καταστρέφοντας τις υποδομές σε πολλά σημεία της Αρκτικής και όχι μόνο.
Η «ιστορία» είναι μοιρασμένη σε δύο, κατά βάση περιοχές, την Βόρεια Αλάσκα των Ηνωμένων Πολιτειών και την Ανατολική Σιβηρία, στη Ρωσία, εκατέρωθεν του Βερίγγειου Πορθμού. Ο Αυγερόπουλος μας προσφέρει ευανάγνωστα τα γεγονότα, δηλαδή το τι έχει συμβεί από το παρελθόν ως τις μέρες μας, αφουγκράζεται την παρούσα κατάσταση μέσα από συνεντεύξεις ειδικών και μη, επισημαίνει το που ακριβώς βρισκόμαστε και στοχάζεται το δυσοίωνο μέλλον.
Πετυχαίνει διότι δεν «εκβιάζει» τίποτα. Λέει τα πράγμα όπως είναι. Αυτό ωθεί σε σκέψεις τον (σκεπτόμενο) θεατή. Πως θα μπορούσε να μην; Μιλάμε για τον υπαρκτό κίνδυνο στις κατοικίες, στα δίκτυα ηλεκτρισμού, στους αγωγούς ορυκτών καυσίμων, στους δρόμους ακόμα και σε ολόκληρες πόλεις. Οχι μόνο πλέον αυτός ο κίνδυνος είναι υπαρκτός αλλά έχει δημιουργήσει το φαινόμενο των «κλιματικών προσφύγων»
Μετακομίζεις γιατί εκεί που βρίσκεσαι κινδυνεύει η ζωή σου. Τι άλλο μπορεί να ειπωθεί αλήθεια;
Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά, λέει το σιωπηλά απαισιόδοξο αυτό φιλμ καθώς το μόνο που πλέον μένει είναι να προσευχηθείς όπως κάποια στιγμή ακούμε. Και όλα αυτά, βεβαίως, την ώρα που οι ηγέτες κρατών περιθωριοποιούν από την ατζέντα τους την κλιματική κρίση. Και όμως αυτή η αστείρευτη ομορφιά που όχι μόνο χάνεται αλλά μεταμορφώνεται σε μια επικίνδυνη ασχήμια είναι εξίσου σοβαρή για το μέλλον του πλανήτη, εξίσου σοβαρή με τους πολέμους και την οικονομική αβεβαιότητα που αυτή την περίοδο τον έχουν καταρρακώσει.
Ένα άκρως ενημερωτικό (και πολύ ανησυχητικό) περιβαλλοντικό ντοκουμέντο.
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: CINOBO ΟΠΕΡΑ – ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΔΑΝΑΟΣ
«Τι σου λέει αυτή η φύση»
(Geu jayeoni nege mworago hani/ What does that nature says to you)
Παραγωγή: Νότιος Κορέα, 2025
Σκηνοθεσία: Χονγκ Σανγκ Σου
Ηθοποιοί: Σονγκ-Γκουκ Χα, Γιουν-Χι Τσο κ.α.
Οι έχοντες επαφή με το έργο του Νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη Χονγκ Σανγκ Σου – θυμίζω ενδεικτικά ταινίες όπως η «Επόμενη μέρα μιας σχέσης» και η «Ταξιδιώτισσα» που έχουν παιχτεί στην χώρα μας – γνωρίζουν πολύ καλά τον φορμαλισμό του. Ο κινηματογραφικός φακός πάντα σταθερός απέναντι στους ηθοποιούς, παρακολουθεί με υπομονή τα δρώμενα στα μετρημένα πλάνα.
Χωρίς την παρέμβαση του μοντάζ παρακολουθούμε ανθρώπους να συνομιλούν και θ μπορούσες να πεις ότι οι ηθοποιοί του Χονγκ Σανγκ Σου είναι που κάνουν την περισσότερη δουλειά. Ένα τέτοιο στιλ μπορεί κάποιους να τους κάνει να χάσουν την υπομονή τους. Αλλοι όμως μπορούν βυθιστούν στα μονοπλάνα του σκηνοθέτη και παρακολουθούν τα δρώμενα, αν όχι με όρεξη, τουλάχιστον με περιέργεια.
Αυτή η ταινία ακολουθεί πλήρως τον τίτλο της, «Τι σου λέει αυτή η φύση». Ο Χονγκ Σανγκ Σου μας καλεί να παρακολουθήσουμε μια ημέρα από την τυχαία επίσκεψη του Ντονγκγουά (Σονγκ-Γκουκ Χα) ενός τριαντάρη ποιητή στο σπίτι των γονιών της φίλης του Γιουνχί (Γιουν-Χι Τσο), κάπου έξω από τη Σεούλ. Επαρχία. Ξεκινώντας από εκεί, βλέπουμε αυτό που περίπου περιμένουμε (όσοι γνωρίζουμε το έργο του σκηνοθέτη). Συναντήσεις του ποιητή με τα πρόσωπα, μέλη της οικογένειας της κοπέλας, συνομιλίες, το πως περνούν την ώρα τους.
Ο πατέρας της Γιουνχί που δείχνει γοητευμένος από το παλιό αυτοκίνητο του Ντονγκουά και τον φέρνει σε επαφή με την φύση. Ο Γιουνχί χαϊδεύει ένα άγαλμα. Η μητέρα της φίλης του είναι επίσης ποιήτρια, η αδελφή της παθιασμένη με ένα έγχορδο όργανο ονόματι gayageum. Ο Ντονγκουά συλλέγει και σχολιάζει εμπειρίες, εικόνες – γέλιο, ιστορίες. Στοχασμός, φαγητό, ποτό. Αν τώρα, κάτι τελικά «βγαίνει» μέσα από αυτά τα δρώμενα, αυτό είναι υπόθεση του κάθε θεατή. Τούτα τα μικρά πράγματα που χωρίς καμία επιτήδευση, χωρίς εφέ, χωρίς ζόρι, βλέπουμε, ίσως τελικά να είναι εκείνα που κάνουν τη ζωή μας ομορφότερη.
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: ΑΣΤΥ
«Kontinental ‘25»
Παραγωγή: διεθνής με βάση τη Ρουμανία, 2025)
Σκηνοθεσία: Ράντου Γιούντε
Ηθοποιοί: Εστερ Τόμπα, Γκαμπριέλ Σπαχιου κ.α.
Σκηνοθέτης με προσωπικό ύφος, σε όλο σχεδόν το έργο του, ο Ρουμάνος Ράντου Γιούντε, αφηγείται ταινίες τόσο παράξενες, όσο και οι τίτλοι τους: «Αφερίμ!», «Αδιαφορώ αν καταγραφούμε στην ιστορία ως βάρβαροι», «Ατυχές πήδημα ή παλαβό πορνό» και «Μην περιμένετε πολλά από το τέλος του κόσμου». Κατά κάποιο τρόπο το σινεμά του διακρίνεται από την ίδια στατικότητα με του Χονγκ Σανγκ Σου του «Τι σου λέει αυτή η φύση», χωρίς ωστόσο τα συναισθήματα που προκαλούνται να είναι τα ίδια.
Συζητήσεις διαρκείας και εδώ, ανάμεσα σε δύο, συνήθως, ηθοποιούς, μέσα από τις οποίες, αναπτύσσεται το θέμα. Στο «Kontinental ‘25», πυρήνας της ιστορίας είναι ένα πραγματικά σοβαρό ζήτημα των καιρών μας, αυτό της στέγασης και της έξωσης. Ολη η ταινία, που διαρκεί παραπάνω από δύο ώρες, ασχολείται με τις ενοχές μιας δικαστικής επιμελήτριας (Εστερ Τόμπα) που παλεύει με την συνείδησή της επειδή εξαιτίας της ένας άστεγος (Γκαμπριέλ Σπαχιου) αυτοκτόνησε.
Αυτό που ο Γιούντε κάνει, είναι κάτι σαν μια συλλογή απόψεων γύρω από το θέμα, τις οποίες ακούμε παρακολουθώντας την δικαστική επιμελήτρια να επαναλαμβάνει ξανά και ξανά, την ίδια ιστορία. Στην αστυνομία, στη μάνα της, σε μια συνάδελφο, στον σύζυγό της, στον ιερέα, στον νεαρό κούριερ που για λόγους ασφαλείας κυκλοφορεί με το σύνθημα «ΕΙΜΑΙ ΡΟΥΜΑΝΟΣ» στην τσάντα μεταφορών πάνω στη μοτοσυκλέτα του.
Με τις απόψεις του καθενός, ο Γιούντε καλύπτει όλο το φάσμα της ρουμανικής κοινωνίας (και ίσως όχι μόνο), επισημαίνοντας – συχνά με ένα υπόγειο χιούμορ – τους λόγους που κάνουν τον κόσμο που ζούμε, ακόμα περισσότερο άσχημο από όσο είναι. Ωστόσο, η ταινία πάσχει από σοβαρό πρόβλημα οικονομίας χρόνου κάτι που την κάνει δύσκαμπτη και σε σημεία κουραστική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι από πλευράς περιεχομένου είναι αδιάφορη.
Βαθμολογία: 2 ½
ΑΘΗΝΑ: CINOBO ΟΠΕΡΑ – ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΔΑΝΑΟΣ
Επίσης στις αίθουσες
Ούτε ένας ένας χρόνος δεν έχει περάσει από τη διανομή στις αίθουσες της μετα-αποκαλυπικής περιπέτειας «28 Χρόνια Μετά» (δεύτερης συνέχειας του cult zombie movie του Ντάνι Μπόιλ, παραγωγής 2002) και να που η βιομηχανία τεράτων παρουσιάζει μια τέταρτη ταινία, το «28 χρόνια μετά: Ο ναός των οστών» (28 years later: The bone temple, ΗΠΑ/ Αγγλία, 2026), που σκηνοθέτησε η Νία ΝτεΚόστα.
Πλέον το πράγμα έχει ξεφύγει τελείως σε έναν αδιανόητο παροξυσμό βίας που πολύ απλά απωθεί. Είναι προφανές ότι τα πάντα έχουν ειπωθεί και ότι όλοι πάνε να βγάλουν από την μύγα ξύγκι ποντάροντας σε εμετικές σκηνές καννιβαλισμού, όπψς το φαγοπότι ενός ανθρώπινου εγκεφάλου, αφού πρώτα το κεφάλι ξεριζώθηκε από το υπόλοιπο σώμα, σαν τον φελό από το μπουκάλι. Όχι, ευχαριστώ πολύ δεν θα πάρω, ας απολαύσουν αυτήν την ταινία οι φαν του gore στους οποίους ούτως ή άλλως αποκλειστικά απευθύνεται (με τους Ρέιφ Φάινς, Τζακ Ο’ Κόνελ κ.α.)
Βαθμολογία: 0
Προβάλλεται τέλος και η ταινία κινουμένων σχεδίων του Έντρε Σκάντφερ «Ρούφους, ο θαλάσσιος δράκος που δεν ήξερε κολύμπι» (Ruffen – Sjøormen som ikke kunne svømme /Rufus, the Sea Monster who couldn’t Swim, Νορβηγία/ Βέλγιο/ Γερμανία, 2025) στην οποία παρακολουθούμε την ιστορία του Ρούφους, ενός θαλάσσιου δράκου που έχει μεγαλώσει σε ένα μυστικό και όμορφο νησί, αλλά τώρα πρέπει να ξεκινήσει ένα μακρύ ταξίδι και να νικήσει το μεγαλύτερό του φόβο: το κολύμπι. Στην ελληνική μεταγλώττιση ακούγονται οι φωνές των Στρατή Ζαχαρή, Λίλας Μουτσοπούλου, Φώτη Πετρίδη, Βαγγέλη Στρατηγάκη.
