Συγκρούονται εμφανώς ή αφανώς δύο στρατόπεδα στην οικουμένη. Δύο διαφορετικοί κόσμοι. Δύο πόλοι. Μπορεί κάπου να συναντιώνται, κάπου να τέμνονται, σίγουρα κάπου να συνεργάζονται, όμως η βασική διαχωριστική γραμμή υπάρχει. Και αφορά τη διαχείριση της τύχης του παράγοντα «άνθρωπος».
Υπάρχει η μία κοσμοθεωρία. Η πιο vintage, η πιο ώριμη, η πιο επιεικής λόγω γηρατειών …
Χρειαζόμασθε τον άνθρωπο. Ναι, μας είναι απαραίτητος. Ακόμη, αλλά μας είναι. Η παλιά βιομηχανία, οι μεγάλες κορπορατίβες, οι πελατοκεντρικές εταιρείες, οι ιστορικοί όμιλοι, οι κατασκευαστικές επιχειρήσεις θέλουν τον άνθρωπο εργάτη, εργαζόμενο, στέλεχος, καταναλωτή, πελάτη. Τον θέλουν εκεί, για τα κέρδη τους, υγιή, ακμαίο, αγοραστή, οικογενειάρχη, παραγωγικό, εργατικό. Δεν διανοούνται το βασικό αντικείμενο του οφέλους τους να εκλείψει. Προκειμένου να τον συντηρήσουν, του προσφέρουν αντίδωρα, ψιχία, τρίμματα δημοκρατίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και οικονομικής ανεξαρτησίας.
Μιαν Ουτοπία.
Υπάρχει η άλλη κοσμοθεωρία. Η πιο φρέσκια, η πιο ριζοσπαστική και η πιο κυνική, όπως κάθε νεότητα …
Δεν χρειαζόμασθε τον άνθρωπο. Δεν μας είναι απαραίτητος. Τουλάχιστον, όχι τόσο πολύ, όχι τόσο ενοχλητικά. Γιατί να επενδύουμε στον άνθρωπο, γιατί να χαλάμε τεράστια ποσά στον άνθρωπο, στην υγεία του, την παιδεία του, τον πολιτισμό του, το περιβάλλον του, την ευζωία του;; Πολύ μάταια αυτά, άλλωστε κάποτε όλοι θα πεθάνουν. Οι σύγχρονες επιχειρήσεις, το new tech, οι δυναμικοί καινοτόμοι όμιλοι, η ΑΙ τεχνολογία, δεν θέλουν παρά μόνον κάποιον άνθρωπο, κάπου, κάποτε να τους κουρδίζει, να τους εγκαθιστά, να τους διορθώνει, άμα χρειασθεί. Θέλουν έναν άνθρωπο μονήρη, μονόχρωμο, μονόχνωτο, ατομιστή, διοπτροφόρο, συνδεδεμένο με πολύμπριζο, αενάως πληκτρολογούντα.
Μια Δυστοπία.
Υπάρχει Τρίτος Δρόμος; Όταν ομιλούμε για τον αναπτυγμένο κόσμο, δηλ. τη Δύση, πολύ αμφιβάλλω. Υπάρχει επιλογή; Ισχύει το μη χείρον βέλτιστο;
Μεταξύ Ουτοπίας και Δυστοπίας τί να διαλέξει κανείς;
Τον γοργό και καθαρό αφανισμό σκέψης, συνείδησης, ύπαρξης; Την αμείλικτη θέαση της πραγματικότητας;
Την αργή, μιθριδατική και μη αναμενόμενη φθορά σώματος και πνεύματος; Την οδυνηρή διάψευση της εμπιστοσύνης;
Με ή Meta τον Άνθρωπο, ο καλλιτεχνής θα τραγούδαγε ότι το ντέρμπυ είναι στημένο και από πριν συμφωνημένο.
*Ο κ. Δημήτριος Κ. Ρούσσης είναι Επίκ. Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ, Δικηγόρος Αθηνών
