Σε σύγχρονα σκλαβοπάζαρα πωλούνται και αγοράζονται πάρα πολλοί από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που προέρχονται από τη Δυτική Αφρική και καταφέρνουν να φτάσουν στη Λιβύη, σύμφωνα με επιζώντες που μίλησαν σε υπηρεσία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών που συνέβαλε στον επαναπατρισμό τους.
Έως σήμερα ήταν γνωστό ότι πάρα πολλοί από τους ανθρώπους που φτάνουν στη Λιβύη, ώστε ν’ αποπειραθούν να περάσουν στην Ευρώπη, καταλήγουν θύματα αλόγιστης βίας, απάνθρωπων εκβιασμών και καταναγκαστικής εργασίας. Αλλά οι νέες μαρτυρίες που κοινοποιήθηκαν από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (IOM) αποκαλύπτουν ότι το εμπόριο ανθρώπων αποτελεί πλέον ένα σύνηθες φαινόμενο με τις αγοραπωλησίες προσφύγων και μεταναστών να πραγματοποιούνται πλέον δημόσια.
«Οι τελευταίες αναφορές για τα ‘σκλαβοπάζαρα’ προσφύγων και μεταναστών μπορούν να προστεθούν στη λίστα των ωμοτήτων (που σημειώνονται στη Λιβύη).» – επισήμανε ο Μοχάμεντ Άμπντικερ από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης – «Η κατάσταση είναι τραγική. Όσο περισσότερο εμπλεκόμαστε στη Λιβύη, τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμαστε ότι αποτελεί μια κοιλάδα δακρύων για πάρα πολλούς πρόσφυγες και μετανάστες», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η Λιβύη αποτελεί έναν από τους κύριους προορισμούς των προσφύγων και των μεταναστών από την Αφρική οι οποίοι ευελπιστούν να καταφέρουν να επιβιβαστούν σε κάποιο από τα σαπιοκάραβα των διακινητών ανθρώπων που εκμεταλλεύονται τον πόνο τους. Έπειτα, ωστόσο, από την πτώση, το 2011, του Μουαμάρ Καντάφι, στην αραιοκατοικημένη αυτή χώρα της Βόρειας Αφρικής επικρατεί το απόλυτο χάος, με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες να είναι εξαιρετικά ευάλωτοι εξαιτίας της έλλειψης των απαραίτητων εγγράφων αλλά και χρημάτων.
Ένας άνδρας ηλικίας 34 ετών με καταγωγή από τη Σενεγάλη περιέγραψε πως επιβιβάστηκε σ’ ένα λεωφορείο διακινητών στον Νίγηρα για να καταλήξει τελικά σ’ ένα άτυπο σκλαβοπάζαρο στην πόλη Σάμπχα στην ανατολική επικράτεια της Λιβύης. Ο ίδιος και οι συνεπιβάτες του είχαν πληρώσει τους διακινητές για να τους μεταφέρουν στις ακτές της Λιβύης αλλά κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, ο οδηγός δήλωσε πως ο μεσάζοντας δεν είχε καταβάλει το μερίδιό του με αποτέλεσμα «οι άνδρες που επέβαιναν στο λεωφορείο να μεταφερθούν σε μια πλατεία, ή σ’ ένα χώρο στάθμευσης, όπου λάμβανε χώρα κάτι σαν αγοραπωλησία σκλάβων. Υπήρχαν ντόπιοι (Άραβες, σύμφωνα με τον Σενεγαλέζο) που αγόραζαν πρόσφυγες και μετανάστες από την Υποσαχάρια Αφρική», προσδιόρισε στέλεχος του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης με έδρα τον Νίγηρα.
Μετά την πώληση του, ο Σενεγαλέζος μεταφέρθηκε σε μια αυτοσχέδια φυλακή, από τις πολλές που υπάρχουν σήμερα στη Λιβύη. Όλοι όσοι κρατούνται σ΄ αυτές εξαναγκάζονται να εργάζονται αμισθί ή λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα πενιχρές μερίδες φαγητού. Την ίδια ώρα οι λαθρέμποροι επικοινωνούν με τις οικογένειες των θυμάτων τους, ζητώντας λύτρα. Οι απαγωγείς του πρόσφυγα από τη Σενεγάλη αρχικά ζήτησαν, 300.000 φράγκα Δυτικής Αφρικής (περίπου 450 ευρώ) αλλά στη συνέχεια τον πούλησαν σε μια μεγαλύτερη φυλακή, οι διαχειριστές της οποίας απαίτησαν τα διπλάσια χρήματα από τους συγγενείς του δίχως καμία εξήγηση.
