«Δεν είμαστε όλοι οι μουσουλμάνοι εξτρεμιστές»

Στα 47 της είναι γνωστή δημοσιογράφος στον Τύπο και στην τηλεόραση, στη Βρετανία και στις ΗΠΑ. Η πρωτοποριακή δουλειά της περιλαμβάνει τα προγράμματα «Θυμηθείτε την Παλαιστίνη» και «Διασπορά», που προβλήθηκαν στην Press TV.

Ασπάστηκε το Ισλάμ το 2010, έπειτα από μια «ιερή εμπειρία» που είχε στο Ιράν, και σήμερα περιοδεύει σε διεθνές επίπεδο, δίνοντας διαλέξεις για θέματα όπως «Τα ΜΜΕ και το Ισλάμ» και «Γιατί οι γυναίκες προσηλυτίζονται».

Η Λόρεν Μπουθ είναι και κουνιάδα του βρετανού πρώην πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ, με υψηλές διασυνδέσεις στην πολιτική και γνώμη με βαρύτητα. Μετά την άνοδο των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Μετώπου (IS) στη Συρία και το Ιράκ, νιώθει την ανάγκη να πει το αυτονόητο: «Δεν είμαστε όλοι οι μουσουλμάνοι εξτρεμιστές». Ακολουθούν αποσπάσματα από το πρόσφατο άρθρο της στο CNN:

«”Εδώ είμαστε πάλι” αναστενάζω κάνοντας ζάπινγκ. Οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους (IS) και οι ανατριχιαστικές δολοφονίες τους είναι πρώτη είδηση παντού. Από τις εβδομάδες αμέσως μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 έχει να γίνει τόσο αποθαρρυντική η τηλεόραση για τους μουσουλμάνους σε όλο τον κόσμο.

Το πιο θλιβερό; Ολοι οι μουσουλμάνοι –όπου και αν ζούμε και ανεξάρτητα από το τι κάνουμε –παρουσιαζόμαστε σαν να είμαστε “ίδιοι”. Και νιώθω πάντα την ίδια κατάθλιψη όταν γίνεται μια φρικαλεότητα η οποία αποδίδεται σε γενικές γραμμές στον “μουσουλμανικό κόσμο”.

Στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι μουσουλμάνοι απορρίπτουν τους στόχους ή τη συμπεριφορά του λεγόμενου “Ισλαμικού Κράτους”, που αποκεφαλίζει δημοσιογράφους και απειλεί με μαζική δολοφονία πιστούς των άλλων θρησκειών.

Αλλά οι μουσουλμάνοι –είτε εμπλέκονται σε πραγματική ένοπλη αντίσταση στη Γάζα ή απλά προετοιμάζονται για το κολέγιο στις μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ –παρουσιάζονται σαν να μοιράζονται τις αξίες των ομάδων που με σιγουριά μπορώ να πω ότι δεν αντιπροσωπεύουν την πίστη μας, τους πολλούς πολιτισμούς μας, και πολύ λιγότερο τις ελπίδες και τις φιλοδοξίες μας.

Είναι σκόπιμο να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας ότι, παρά την άθλια φρίκη της δολοφονίας των δυτικών δημοσιογράφων, το IS όπως και όλες οι εξτρεμιστικές ομάδες τζιχαντιστών δολοφονεί πρώτα απ’ όλα μουσουλμάνους.

Κάθε μέρα μουσουλμάνοι σε αγορές από την Καμπούλ ως τη Μοσούλη κινδυνεύουν να τιναχθούν στον αέρα από επιθέσεις τζιχαντιστών. Και στη Δύση, απλοί μουσουλμάνοι σαν εμένα κρατάμε την αναπνοή μας περιμένοντας την επόμενη σειρά των “μέτρων” της CIA και των υπηρεσιών πληροφοριών, που στοχεύουν πολίτες με μόνη βάση τη θρησκεία ή την εθνικότητά μας.

Η CIA στέλνει πληροφοριοδότες της στα τζαμιά την Παρασκευή. Προσποιούνται ότι μοιράζονται την πίστη μας και μετά γράφουν εκθέσεις για τις μυστικές υπηρεσίες.

Οπως είναι αναμενόμενο, ως αποτέλεσμα, οι κυβερνητικοί φορείς θεωρούνται εχθροί από τους μουσουλμάνους ψηφοφόρους, οι οποίοι δεν έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί –απλώς είναι απογοητευμένοι.

Μια έρευνα του 2012 από το Arab American Institute διαπίστωσε ότι το 55% των αράβων αμερικανών μουσουλμάνων έχουν βιώσει διακρίσεις, ενώ το 71% φοβούνταν την αναμενόμενη αύξηση των διακρίσεων στο μέλλον.
Αυτά μπορεί να προκαλούν σοκ σε μια εποχή όπου οι “μουσουλμάνοι” εμφανίζεται να φορούν μάσκες και να κρατούν μαχαίρια για τα βίντεο της σφαγής.

Αλλά εκατομμύρια μουσουλμάνοι αισθάνονται την ίδια φρίκη βλέποντας πλάνα από το Γκουαντάναμο (σ.σ.: με τους μουσουλμάνους κρατουμένους “υπόπτους για τρομοκρατία” να εξευτελίζονται σαν ζώα). Είμαστε όλοι άνθρωποι με δικαιώματα ή δεν είμαστε;

Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους ετοιμάζονται να επιστρέψουν στο Ιράκ από αέρος και ίσως τελικά με στρατό στο έδαφος. Τώρα είναι η στιγμή να προτείνουμε μια συνεκτική στρατηγική στο εξωτερικό, που δεν θα χαρακτηρίζει ποτέ ξανά τη μαζική σφαγή των μουσουλμάνων αμάχων ως “παράπλευρες απώλειες” σε έναν πόλεμο που δεν τον θέλουν.

Μια στρατηγική που θα περιλαμβάνει ειλικρινή, ελεύθερη συζήτηση μεταξύ της μουσουλμανικής κοινότητας και της κυβέρνησης σε θέματα όπως τα μέτρα της εξωτερικής πολιτικής και της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, χωρίς να προκαλεί φόβο για την ελευθερία και την ασφάλειά μας. Να κάτι που θα ήταν πραγματικά ριζοσπαστικό. Mε την καλή έννοια» καταλήγει η Μπουθ.