«Εκείνη τη μέρα στο μπλε δωμάτιο του ξενοδοχείου ο Τόνι και η Αντρέ κουβεντιάζουν μετά την ερωτική πράξη. “Αν ξανάβρισκα την ελευθερία μου… θα ξανάβρισκες κι εσύ τη δική σου;”. Ο Τόνι δεν απαντά στην ερώτηση. Ο ανακριτής και ο ψυχίατρος θέλουν τώρα να καταλάβουν. Να καταλάβουν γιατί ο Τόνι έπειτα από αυτή τη συνάντηση απέφευγε την ερωμένη του. Γιατί έφυγε ξαφνικά σε διακοπές με τη σύζυγο και την κόρη του. Γιατί την ημέρα της τραγωδίας είχε εξαφανιστεί. Ο Τόνι δεν απαντά στις ερωτήσεις αλλά ξαναζεί τους μήνες που κύλησαν μετά την τελευταία του συνάντηση στο μπλε δωμάτιο». Το παραπάνω απόσπασμα είναι παρμένο από τις σελίδες του μυθιστορήματος του Ζορζ Σιμενόν «Το μπλε δωμάτιο» (εκδόσεις Αγρα). Η ιστορία τοποθετείται στην επαρχία της Γαλλίας στη δεκαετία του 1960 και καταγράφει τη βαθμιαία βίωση του δράματος των δύο πρωταγωνιστών του, ενός άνδρα και μιας γυναίκας, ενός συζύγου και πατέρα και της ερωμένης του, επίσης παντρεμένης, μέσα από τους οποίους το νήμα ξετυλίγεται. Είναι προφανές ότι έχει συμβεί ένας φόνος. Ο ανακριτής εξετάζει τον άνδρα. Τα μυστικά αναζητούν διέξοδο από το σκότος…
Περιέργως, το εν λόγω μυθιστόρημα, που δεν ανήκει στη διάσημη σειρά του Επιθεωρητή Μεγκρέ του Σιμενόν, δεν μπόρεσε ποτέ να μεταφερθεί στον κινηματογράφο παρότι πολλοί καλλιτέχνες και μάλιστα διακεκριμένοι είχαν προσπαθήσει να το κάνουν ταινία. Ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ είχε ζητήσει από τον Κλοντ Σαμπρόλ να σκεφτεί το ενδεχόμενο. Η Κατρίν Ντενέβ το είχε συζητήσει με τον Αντρέ Τεσινέ. Ο Μορίς Πιαλά είχε σχεδόν συμφωνήσει με τον Ζακ Φιεσκί. Ολα αυτά τα σχέδια όμως φαλίρισαν στην πορεία.
Εν τέλει η ταινία γυρίστηκε διά χειρός Ματιέ Αμαλρίκ, του γνωστού γάλλου ηθοποιού και σκηνοθέτη ο οποίος βρισκόταν και πέρσι στις Κάννες μαζί με τον Ρόμαν Πολάνσκι, δημιουργό της ταινίας «Η Αφροδίτη με τη γούνα», στην οποία ο Αμαλρίκ πρωταγωνιστούσε. Το «Μπλε δωμάτιο» είναι μια από τις ταινίες που διαγωνίζονται εφέτος στις Κάννες, στο τμήμα Ενα κάποιο βλέμμα.
«Το μυθιστόρημα έχει στοιχεία σεξουαλικής τιμωρίας» είπε ο δημιουργός της ταινίας. «Οταν ο Σιμενόν το έγραψε το 1963 στην Ελβετία περνούσε μια περίοδο “σεξουαλικής αυτοτιμωρίας” και θεωρούσε τις γυναίκες μάγισσες, υπεύθυνες για το κάθε κακό. Προσπάθησα να το αποφύγω αυτό ενώ έκανα τη διασκευή του». Πράγματι, το κινηματογραφικό «Μπλε δωμάτιο» είναι περισσότερο μια ταινία για τη δύναμη του πραγματικού έρωτα και για τα όρια που μπορεί να ξεπεράσει κάποιος που αγαπά αληθινά, παρά ένα «μισογυνιστικό» δείγμα.
Ο σκηνοθέτης, που στην ταινία πρωταγωνιστεί ο ίδιος δίπλα στη Λεά Ντρουκέρ (σύζυγος) και τη Στεφανί Κλο (ερωμένη) δηλώνει ότι εμπνεύστηκε από νουάρ ταινίες περασμένων εποχών όπως το «Nightfall» του Ζακ Τουρνέρ και το «Angel face» του Οτο Πρέμινγκερ αλλά και από ταινίες «εχθρών», όπως τις αποκαλεί, φέρνοντας ως παράδειγμα την κλασική ταινία του Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ «The devil is a woman». Αναφέρθηκε επίσης στην επιρροή που δέχτηκε από τον Φρανσουά Τριφό και συγκεκριμένα τη «Γυναίκα της διπλανής πόρτας», επισημαίνοντας την αγάπη του Τριφό προς το πρόσωπο και τα έργα του Ζορζ Σιμενόν.
HeliosPlus
