Οπως οι περισσότεροι ηθοποιοί, έτσι και ο Αλέξανδρος Λογοθέτης βρίσκεται σε «δύσκολη φάση». Ανησυχεί που τα χρόνια περνούν και το σώμα φθίνει αλλά αρνείται να αποδεχθεί ότι «δεν έχει πιο πέρα». Γιατί υπάρχει. Το παιδί του, για παράδειγμα. Αλλά και το γεγονός ότι έπρεπε να γίνει 43 ετών για να δει μια ταινία του, το «Wild duck» του Γιάννη Σακαρίδη, να ταξιδεύει στον πλανήτη των φεστιβάλ με επιτυχία. Στην ταινία ο Λογοθέτης υποδύεται έναν χρεοκοπημένο μηχανικό τηλεπικοινωνιών που μαζί με έναν πρώην συνάδελφό του αναλαμβάνει τη διαλεύκανση ενός σκανδάλου υποκλοπών. «Αυτή η αγριόπαπια μας άνοιξε τον δρόμο για την επόμενη ταινία μας» λέει με υπερηφάνεια ο ηθοποιός.
«Wild duck»
«Ηταν ένα στοίχημα για όλους μας. Εγινε με σχεδόν ανύπαρκτο μπάτζετ, και με μόνο οδηγό την επιθυμία μας να αρχίσουμε να δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για να κάνουμε ταινίες, που θα μπορούμε να τις ταξιδεύουμε στον κόσμο, καταφέραμε το ακατόρθωτο. Η “Αγριόπαπια” έχει γυρίσει σχεδόν όλον τον κόσμο και όλα δείχνουν πως μάλλον μας άνοιξε τον δρόμο για την επόμενη ταινία μας».
Εξωτερικό
«Στον κινηματογράφο τα πράγματα σήμερα έχουν αλλάξει δραματικά. Οποιος έχει μια κάμερα και μια ιδέα μπορεί να γυρίσει μια ταινία. Αυτό ίσως είναι αποτέλεσμα όχι μόνο της κρίσης αλλά και ένα σημείο των καιρών. Σε όλον τον κόσμο το ίδιο συμβαίνει. Ομως το να κάνεις ταινίες είναι μια δύσκολη και πολύπλοκη υπόθεση που δεν νομίζω ότι έχει αλλάξει. Φαίνεται πιο εύκολο αλλά παραμένει μια πολυέξοδη και δύσκολη διαδικασία ακόμα και για τις “χαμηλού κόστους” ανεξάρτητες ταινίες».
Αναγνώριση
«Επρεπε να φτάσω τα 43 για να φύγω από την Ελλάδα με μια ταινία. Τόσα χρόνια και μετά από σχεδόν 30 μικρού και μεγάλου μήκους ταινίες ήταν γραφτό μια πάπια να με ταξιδέψει… Τυχαίο; Δεν νομίζω. Αυτό που με εντυπωσίασε έξω είναι τα μεγέθη και οι άνθρωποι. Οι καλλιτέχνες στο εξωτερικό είναι πολύ ανοιχτοί και αν τους αρέσει η δουλειά σου, θα το εκφράσουν με ειλικρίνεια. Εδώ έχουμε μια έμφυτη αδυναμία αναγνώρισης του άλλου, θεωρούμε ότι είμαστε καλύτεροι, με αποτέλεσμα να γινόμαστε μπλαζέ και κόπανοι».
Ενας λιγότερος
«Η Ελλάδα έχει πλάκα… Φεύγεις ένα ταξίδι για μία εβδομάδα και ξαφνικά βγαίνει η βρώμα ότι πήγες στην Αμερική να δουλέψεις, να πετύχεις, να… κι εγώ δεν ξέρω τι! Είναι σαν κάποιοι να περιμένουν στη γωνία, σαν να χαίρονται, σαν να λένε “έφυγε κι αυτός, ένας λιγότερος να πολεμήσω”… Η αλήθεια είναι ότι έφυγα για λίγο, για να επισκεφτώ το φεστιβάλ του Τορόντο και του Σικάγου. Θα γυρίσω όμως έτσι κι αλλιώς αφού έχω μια υπέροχη γυναίκα και έναν μικρούλη που με περιμένουν. Αν και, για να είμαι ειλικρινής, θα έφευγα αύριο αν μου παρουσιαζόταν μια ευκαιρία για δουλειά. Θα έπαιρνα την οικογένειά μου και μην τους είδατε».
Δυσκολίες
«Οπως όλους, έτσι και εμένα με έχει επηρεάσει η κρίση. Εχω να κάνω σπικάζ πάνω από έξι μήνες και γενικά η οικονομική μου κατάσταση είναι ίσως στη χειρότερη φάση της εδώ και20 χρόνια. Ομως είμαι αισιόδοξος και όσο κλισέ και αν ακουστεί, είμαι χαρούμενος που έχω γίνει πατέρας. Το μόνο που μένει είναι να γίνω και καλύτερος άντρας για τη γυναίκα μου… Και το μόνο που με θλίβει ίσως είναι ότι βλέπω την εκπαίδευση σε όλα τα επίπεδα να καταρρέει. Και δεν νομίζω ότι τα πράγματα θα φτιάξουν».
Γέλιο
«Δεν γελάω εύκολα. Μπορεί να φαίνομαι ευχάριστος και χαρούμενος άνθρωπος αλλά γενικά το γέλιο δεν μου βγαίνει. Χαμογελάω όμως συχνά γιατί κάνει τους άλλους να ανησυχούν και γιατί είναι ωραίο να χαμογελάς σε κάποιον που δεν τον ξέρεις… Είναι σαν να προσπαθείς χωρίς λόγια να πεις στον άλλον “η ζωή είναι όμορφη, όσα προβλήματα και αν έχεις, όσες δυσκολίες και αν περνάς”. Ομως ο γιος μου και η γυναίκα μου με κάνουν και γελάω, μια καλή κωμωδία επίσης, αν και σπάνια βλέπεις καλές κωμωδίες, άρα σπάνια γελάς. Ηκωμωδία στην Ελλάδα είναι τόσο παρεξηγημένη έννοια και πολλές φορές καταντάει χυδαία».
Χρώματα
«Αναρωτιέμαι αν θα μπορέσουμε να κοιτάξουμε μια μέρα τον ουρανό και να δούμε όλοι, παντού, ότι είναι μπλε…».
Αρνούμαι…
«Αρνούμαι να αποδεχτώ ότι δεν έχει πιο πέρα, ότι όλα έχουν τελειώσει και ότι δεν υπάρχει τρόπος να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Αρνούμαι τις αυθεντίες στην Ελλάδα και τους ξερόλες, τους ιδιοκτήτες σκύλων που δεν μαζεύουν τα κόπρανα του σκύλου τους, τους αγενείς ανθρώπους, το πολιτικό σύστημα και τους πολιτικούς, την έλλειψη δικαιοσύνης, την άρνηση υπηκοότητας στον μετανάστη που δουλεύει σαν το σκυλί, τους φασίστες και τον φασισμό, τη Χρυσή Αυγή και τους τραμπούκους της, την έλλειψη σχολής σκηνοθεσίας, θεάτρου και κινηματογράφου, τους ανεκπαίδευτους που νομίζουν ότι μπορούν να γίνουν δάσκαλοι και την ευκολία με την οποία όλοι τους διδάσκουν, την εκπαίδευση όπως έχει καταντήσει στην Ελλάδα και πολλά άλλα».
Ανησυχίες
«Ανησυχώ για το πού θα πάει σχολείο ο γιος μου και αν θα του δημιουργήσω τραύματα σαν γονιός. Ανησυχώ γιατί δεν ξέρω αν θα μπορέσω να επιβιώσω από τη δουλειά μου. Ανησυχώ γιατί τα χρόνια περνάνε και το σώμα φθίνει».
Αισιοδοξίες
«Παραμένω αρνητικά αισιόδοξος, όπως είπε ο Βασίλης Παπαβασιλείου».
πότε & πού:
Το «Wild duck» του Γιάννη Σακαρίδη θα κάνει ελληνική πρεμιέρα στο 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Προβολές στο Ολύμπιον, Τετάρτη 6 Νοεμβρίου, 18.00 και στην αίθουσα Τ. Μαρκετάκη, Παρασκευή 8 Νοεμβρίου, 22.00
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
