Η «Λευκή νύχτα» γιορτάζεται στις βόρειες χώρες την ημέρα του χρόνου που δεν νυχτώνει. Ο δήμαρχος Ιλίου –από το 2006 –Νίκος Ζενέτος αποφάσισε να κάνει τη νύχτα του Σαββάτου, 29 Ιουνίου, μέρα! Ετσι καθιερώθηκε –προφανώς θα έχει συνέχεια –η «Λευκή νύχτα» του Δήμου Ιλίου.
Διοργανώθηκε μια γιορτή με μουσικές εκδηλώσεις και χορούς σε τέσσερα σημεία της πόλης, αθλητικές δραστηριότητες, εκθέσεις βιβλίων και ανοιχτά, ως το πρωί, τα 500 εμπορικά καταστήματα, εστιατόρια και καφετέριες.
Ως συνήθως, πολλοί, και κυρίως επαγγελματίες, είχαν επιφυλάξεις για την πρωτοβουλία του δημάρχου. Οχι αδικαιολόγητα. Οταν την ημέρα τα εμπορικά δεν «σταύρωναν» πελάτη, ποιος θα πήγαινε να ψωνίσει τα ξημερώματα;
Τα ξημερώματα της Κυριακής ήταν όλοι ενθουσιασμένοι. Περισσότεροι από 40.000 άνθρωποι κατέκλυσαν τις πλατείες, τους δρόμους, τα εστιατόρια και τις καφετέριες. Δεν ήταν όλοι κάτοικοι του Ιλίου και των διπλανών δήμων. Ακόμη και από γειτονικές επαρχίες ήρθαν. Πολλοί πιθανόν να πήγαν για τον Μαχαιρίτσα και τους άλλους καλλιτέχνες. Δούλεψαν όμως όλοι. Ακόμη και τα μανάβικα και τα κομμωτήρια.
«Το Σάββατο το βράδυ φαίνεται ότι η οικονομική κρίση έμεινε εκτός του δήμου» αφηγείται κάτοικος της περιοχής («Καθημερινή», 2 Ιουλίου). Ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Γ. Σχίζας επισημαίνει ότι η ατμόσφαιρα σε παρασύρει να ψωνίσεις έστω και κάτι μικρό, ακόμη και αν δεν έχεις χρήματα, και τονίζει: «Αυτό που έγινε στο Ιλιον θα πρέπει να μας προβληματίσει και να δούμε λίγο διαφορετικά τα πράγματα».
Το μεγαλύτερο κέρδος, θα δηλώσει ο δήμαρχος, ήταν η αλλαγή της ψυχολογίας του κόσμου. Γέμισαν οι πλατείες και οι δρόμοι με κόσμο που χαμογελούσε. Μεγάλη προσφορά και αυτή. Το χαμόγελο γεννά αισιοδοξία.
Ισως κάποιοι αναγνώστες διερωτηθούν: Είναι τόσο σημαντικό αυτό το γεγονός, ώστε να αναφερθώ στο σημερινό μου άρθρο; Κατ’ αρχάς ήταν μια καλή ιδέα με καλά αποτελέσματα. Κυρίως όμως είναι ένα παράδειγμα που σηματοδοτεί τον ρόλο των δήμων στη σημερινή δύσκολη περίοδο για την πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας.
Με το σχέδιο «Καλλικράτης» –για άγνωστους λόγους ο κ. Τσίπρας έχει εξαγγείλει την κατάργησή του –η χώρα έχει μεγάλους δήμους και πολιτικά ισχυρούς δημάρχους. Μπορεί να μην έχουν επαρκείς οικονομικούς πόρους από το κράτος, το οποίο είναι χρεοκοπημένο. Δεν είναι όμως λίγοι οι δήμοι οι οποίοι και τα δημοτικά τέλη δεν εισπράττουν και στον πίνακα της κακοδιαχείρισης και της σπατάλης έχουν καταγραφεί.
Υπάρχουν όμως και λίγα κοινοτικά προγράμματα τα οποία προσφέρουν τη δυνατότητα αξιοποίησής τους σε μικρά έργα ή παρεμβάσεις έστω και για πρόσκαιρη ανακούφιση των ανέργων. Αυτή η πρακτική ακολουθείται από μικρούς και μεγάλους δήμους σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Να θυμίσω ότι από χρόνια έχει συγκροτηθεί, ως κοινοτικός θεσμός, η Επιτροπή των Περιφερειών στην οποία εκπροσωπείται και η Ελλάδα. Στόχος ήταν η συμμετοχή της Περιφέρειας στην ανάπτυξη με τα κοινοτικά προγράμματα και η συμβουλευτική συμμετοχή της Περιφέρειας στη διαμόρφωση των πολιτικών της Ενωσης. Αντί οι δήμοι να πληρώνουν κάθε καλοκαίρι καλλιτέχνες για να ψυχαγωγούν τους κατοίκους, ας αναλάβουν πρωτοβουλίες να βοηθήσουν τους ανέργους και να ανακουφίσουν τους φτωχούς δημότες τους.
Είναι βέβαιον ότι υπάρχουν δήμοι που ανταποκρίνονται σε αυτές τις υποχρεώσεις. Τη γενική κινητοποίηση πρέπει να αναλάβει και να σχεδιάσει η Κεντρική Ενωση Δήμων και Κοινοτήτων σε συνεργασία με την κυβέρνηση. Οι δήμαρχοι γνωρίζουν καλύτερα και σε βάθος τα προβλήματα της τοπικής κοινωνίας από τους υπουργούς και τη γραφειοκρατία του Κέντρου.
Ας κινηθούν. Και ας παύσουν κάποιοι να γίνονται όργανα κομμάτων, που για πρόσκαιρα κομματικά οφέλη μπλοκάρουν αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, δημόσια έργα και ιδιωτικές επενδύσεις, που δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας. Είναι πολλές οι περιπτώσεις που μόνο κομματικούς σκοπούς υποκρύπτουν.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
