Ο Τζόνι Ντεπ και οι ινδιάνικες ρίζες του

Οταν τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 ο Τζόνι Ντεπ παρακολουθούσε τις περιπέτειες του μασκοφόρου εκδικητή Lone Ranger στην τηλεόραση, ένιωθε να τον πνίγει το παράπονο. Ο 50χρονος σήμερα σταρ του κινηματογράφου και ένας από τους πιο αξιόλογους ηθοποιούς της γενιάς του θυμάται ότι ως παιδί δεν μπορούσε να χωνέψει το γεγονός ότι ο Τόντο, ο ινδιάνος βοηθός του Lone Ranger, του ντυμένου στα λευκά μασκοφόρου πιστολέρο-προστάτη των φτωχών και των αδυνάμων, ήταν τόσο υποβαθμισμένος. Στη σειρά ο πραγματικός Ινδιάνος Μοχόκ Τζέι Σίλβερχιλς (1912 – 1980) υποδύθηκε τον Τόντο και είχε την εικόνα του βοηθού του Ρέιντζερ. Ο Ντεπ τον εισέπραττε πολύ διαφορετικά.

Ο Τόντο, που περίπου 40 χρόνια αργότερα θα γινόταν κινηματογραφικός ήρωας του ίδιου του Ντεπ στην ταινία του Γκορ Βερμπίνσκι «Ο μοναχικός καβαλάρης» («The Lone Ranger»), δεν μιλάει πολύ και όταν το κάνει τα αγγλικά του είναι άθλια. Στην πραγματικότητα όμως εκείνος είναι που κάνει όλη τη δουλειά (άλλοτε βρώμικη, άλλοτε καθαρή) και τελικά βγάζει ασπροπρόσωπο το «αφεντικό» του, τον Lone Ranger. «Ούτε το τσιράκι κανενός είναι, αλλά ούτε και δούλος» σχολιάζει ο Ντεπ. «Ο Τόντο είναι ένας υπερήφανος μαχητής. Γιατί λοιπόν δεν ήταν αυτός ο ήρωας;».

Η συμπάθεια του Τζόνι Ντεπ προς το πρόσωπο του Τόντο ενδεχομένως να οφείλεται στο γεγονός ότι από πολύ μικρός έμαθε ότι στις φλέβες του κυλάει ινδιάνικο αίμα. Πολύ ή λίγο, ούτε ο ίδιος δεν ξέρει. Πάντως η προγιαγιά του (από την πλευρά της μητέρας του) είχε «το παρουσιαστικό και το τσαγανό Ινδιάνας», όπως ο ίδιος το τοποθετεί. Η Μέι Σλόαν, όπως ήταν το όνομά της, έζησε ως τα 102 και μασούσε ταμπάκο ως την ημέρα που πέθανε.

Ο Ντεπ πληροφορήθηκε την καταγωγή του από την ίδια, οπότε όταν μεγάλωσε άρχισε να σκάβει το παρελθόν του για να μάθει για τους προγόνους και την κληρονομιά του. «Οποτε παίζαμε καουμπόηδες και Ινδιάνους, πιτσιρίκια, δεν ήμουν ποτέ καουμπόι» λέει σήμερα ο ηθοποιός που σιχαινόταν τον τρόπο με τον οποίο οι Ινδιάνοι στις παλιές ταινίες εμφανίζονταν ως «άγριοι και κακοί».

Ως ήρωα άλλωστε ο Ντεπ θέλησε να υποδυθεί τον Τόντο στην ταινία του Βερμπίνσκι, η οποία δεν είναι η μόνη όπου τον βλέπουμε ερυθρόδερμο. Στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του, τον «Γενναίο» (1997), ο Ντεπ είχε υποδυθεί έναν σύγχρονο άπορο Ινδιάνο ο οποίος για να εξασφαλίσει το μέλλον της οικογένειάς του αποφασίζει να αυτοθυσιαστεί παίζοντας σε ένα snuff movie (ταινία όπου τα θύματα είναι πραγματικά). Αυτή η πολύ καλή ταινία, η οποία όμως δεν έγινε επιτυχία, έβγαλε στην επιφάνεια τις σκηνοθετικές ανησυχίες του Ντεπ. «Από τότε που γεννήθηκε το σινεμά, η αντιμετώπιση του Ινδιάνου στο Χόλιγουντ υπήρξε φτωχή. Ελπίζω ότι με τη δική μου συμβολή θα αρχίσουν να διορθώνονται όλα τα λάθη που έχουν γίνει στο παρελθόν» λέει.

Ο «Μοναχικός καβαλάρης» πλασάρεται ως buddy movie: μια κωμική γουέστερν περιπέτεια όπου παρακολουθούμε τα κατορθώματα του λευκού και του ερυθρόδερμου. Αν κρίνουμε τόσο από το τρέιλερ όσο και από το γεγονός ότι σκηνοθετήθηκε από τον Γκορ Βερμπίνσκι, σκηνοθέτη των «Πειρατών της Καραϊβικής» σε παραγωγή Τζέρι Μπρουκχάιμερ (παραγωγού της ίδιας σειράς ταινιών), οι κοινωνιολογικές αναφορές στο ζήτημα των Ινδιάνων μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Σίγουρα όμως περιμένει κανείς πολλά από τον Ντεπ, αφού οι ταινίες της σειράς «Πειρατές της Καραϊβικής», όπου υποδύθηκε τον πειρατή Τζακ Σπάροου, είναι οι μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας του.

Παρ’ όλα αυτά ο ηθοποιός προτιμά να μη στέκεται μόνο στον παράγοντα της περιπέτειας και χαρακτηρίζει τον Τόντο ως «μια εκκεντρική ψυχή που έχει χαθεί και που αναζητεί τρόπους για να βρει και πάλι τον εαυτό της».

Εξοστρακισμένος από τη φυλή του (περισσότερο επειδή ο ίδιος το θέλησε λόγω των ενοχών του), ο Τόντο θα γίνει συνεργάτης του Τζον Ρέιντ /Lone Ranger (Αρνι Χάμερ) αφού πρώτα τον σώσει από βέβαιο θάνατο. Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι, σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκδοχές της ιστορίας, αυτή τη φορά η αφήγηση γίνεται από τον ίδιο τον Τόντο, ο οποίος όμως είναι επίσης αρκετά πονηρός ώστε να διαστρεβλώνει την πραγματικότητα ανάλογα με το συμφέρον του.

Με τη βοήθεια του «ιδιοφυούς» υπεύθυνου μακιγιάζ Τζόελ Χάρλοου και της ενδυματολόγου Πένι Ρόουζ ο Τζόνι Ντεπ έχτισε με πάθος τον ρόλο αλλά και την εικόνα του Τόντο. Η ιδέα του πουλιού στην κορυφή του κεφαλιού του Ινδιάνου ήταν του ίδιου του Ντεπ, ο οποίος στα γυρίσματα της ταινίας «Μεθυσμένο ημερολόγιο» ανακάλυψε στο Πουέρτο Ρίκο έναν πίνακα που απεικόνιζε έναν Ινδιάνο με ένα κοράκι στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Το μόνο που προσέθεσε ο Χάρλοου ήταν η άσπρη μπογιά στο πρόσωπο του Ντεπ.

Επίσης, όσα βλέπουμε να φοράει ο Τόντο –μπρασελέ, χάντρες, χαϊμαλιά κ.λπ. –τα προμήθευσε ο ίδιος στην παραγωγή. Στα γυρίσματα του «Μοναχικού καβαλάρη» ο Ντεπ επί καθημερινής βάσεως έπρεπε να κάθεται στην καρέκλα του μακιγιάζ για δύο ώρες. «Δεν ένιωθα καθόλου άνετα και το όλο πράγμα ήταν μάλλον αστείο, νομίζω όμως ότι άξιζε τον κόπο».