Το ταξίδι του κ. Σαµαρά στην Κίνα δεν είναι εθιµοτυπικό! Ο Πρωθυπουργός πηγαίνει στο Πεκίνο µε συγκεκριµένους στόχους. Από την άλλη πλευρά οι Κινέζοι έχουν αποδείξει ότι κήδονται των δικών τους συµφερόντων –και το πράττουν οµολογουµένως µε µεγάλη επιτυχία. Από την εποχή του Μάο Τσετούνγκ ως τώρα το Πεκίνο έχει αποδείξει ότι δεν οριοθετεί την πολιτική µε βάση τις γνωστές ιδεολογικές και πολιτικές σκοπιµότητες.
Δύο παραδείγµατα φωτίζουν αποκαλυπτικά την απρόβλεπτη πολιτική της Κίνας.
Ηταν το φθινόπωρο του 1979 όταν ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραµανλής επεσκέφθη επισήµως την Κίνα. Οι δηµοσιογράφοι που εκάλυψαν την επίσκεψη δεν µπορούσαν αρχικά να εννοήσουν τι υπήρχε πίσω από τη βιτρίνα. Τι συζητούσε ο Καραµανλής µε τους κινέζους ηγέτες;
Ο έλληνας πρωθυπουργός είχε τη δική του ατζέντα, ήθελε να ολοκληρώσει το πολιτικό του άνοιγµα προς Ανατολάς, µετά τη µεταπολίτευση του 1974, ενώ παρέµενε σταθερά προσηλωµένος στη Δύση. Αντίστοιχος περίπου ήταν και ο προσανατολισµός των Κινέζων. Η Κίνα ανήκει στην Ανατολή αλλά ενδιαφέρεται πρωτίστως για το… ΝΑΤΟ! Σε όλη τη διάρκεια των συνοµιλιών οι κινέζοι ηγέτες τόνιζαν στον Καραµανλή ότι πρέπει µε την πολιτική της η Ελλάδα να ενισχύει το ΝΑΤΟ, ως παράγοντα για την παγκόσµια ειρήνη.
Για τις φιλονατοϊκές εκδηλώσεις των κινέζων ηγετών υπάρχει η δικαιολογία ότι µετά τον Μάο Τσετούνγκ και τον Τσου Ενλάι διοικούσαν οι διάδοχοί τους, οι οποίοι έκαναν δεξιά στροφή, εξόντωσαν το κράτος των ερυθροφρουρών και πραγµατοποίησαν τη µεγάλη αλλαγή που έφερε την Κίνα στη σηµερινή θέση.
Δεν υπάρχει όµως δικαιολογία για ένα άλλο δείγµα της απρόβλεπτης κινεζικής πολιτικής. Πριν από σαράντα ακριβώς χρόνια και µόλις είχαν αρχίσει να αποκαθίστανται οι διπλωµατικές σχέσεις της Κίνας µε τη Δύση (ύστερα από το µυστικό ταξίδι του Χένρι Κίσινγκερ, υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ), το Πεκίνο υπό την ηγεσία του Μάο είχε καλέσει σε επίσηµη επίσκεψη στην Κίνα εκπρόσωπο της δικτατορικής κυβέρνησης των Αθηνών!
Η αλήθεια όµως είναι ότι µετά τον Μάο το µόνο σταθερό κινεζικό δόγµα είναι εκείνο του Τενγκ Ξιαοπίνγκ: «Ασπρη γάτα, µαύρη γάτα, αρκεί να πιάνει ποντίκια». Κι αυτό πρέπει να έχουν πάντα κατά νου όσοι διαπραγµατεύονται µε τους Κινέζους.
