Σε άρθρο του στη βρετανική εφημερίδα Guardian o πακιστανικής καταγωγής διάσημος πανεπιστημιακός, συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής Ταρίκ Αλί, μιλάει για την προσωπική σχέση του με τον εκλιπόντα πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες τον οποίο γνώρισε το 2002 και εξηγεί γιατί, κατά τη γνώμη του, «χάσαμε ένας από τους πολιτικούς γίγαντες της μετα-κομμουνιστικής εποχής».
«Σε μια εποχή που ο κόσμος σιωπούσε, όταν η κεντροδεξιά και η κεντροαριστερά έπρεπε να προσπαθήσουν πολύ για να βρουν διαφορές και οι πολιτικοί τους έμοιαζαν αφοσιωμένοι στο να κάνουν περιουσία, ο Τσάβες φώτισε το πολιτικό σκηνικό. Εμφανίστηκε σαν δυνατός και άφθαρτος ταύρος, μιλώντας επί ώρες στο λαό του με μια ζεστή, ηχηρή φωνή, με μια παράφορη ευφράδεια απέναντι στην οποία ήταν αδύνατο να μείνει κανείς αδιάφορος. Οι ομιλίες του είχαν εκπληκτική απήχηση.», γράφει στον Guardian.
«Ο Τσάβες είχε ελάχιστες αυταπάτες. Ήξερε ότι οι ντόπιοι εχθροί του δεν δολοπλοκούν επι ματαίω. Πίσω τους βρισκόταν το ισχυρότερο κράτος του κόσμου. Για πολύ λίγο πίστεψε ότι ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα θα μπορούσε να είναι διαφορετικός. Το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ονδούρα τον απήλλαξε από τέτοιες σκέψεις.»
Η ερώτηση της μητέρας του Τσάβες
«Θυμάμαι να κάθομαι δίπλα σε μια ηλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη απλά σε μία από τις δημόσιες συγκεντρώσεις του. Η γυναίκα με ρώτησε για εκείνον. Τι πίστευα; Τα πήγαινε καλά; Μήπως μιλούσε πολύ; Μήπως καμιά φορά φερόταν απερίσκεπτα; Τον υπερασπίστηκα. Έδειξε ανακουφισμένη. Ήταν η μητέρα του ! Και ανησυχούσε ότι ίσως δεν τον μεγάλωσε τόσο καλά όσο θα έπρεπε. «Πάντα βεβαιωνόμασταν ότι διάβαζε βιβλία όταν ήταν μικρός» μου είπε. Αυτό το πάθος για την ανάγνωση του έμεινε. Ιστορία, μυθοπλασία, και ποίηση ήταν οι αγάπες της ζωής του. ‘Όπως εγώ – και ο Φιντέλ – έπασχε από αϋπνίες. Μερικές φορές διαβάζουμε το ίδιο μυθιστόρημα. Με καλεί στις 3 το πρωί και με ρωτάει αν το τελείωσα, πώς μου φάνηκε. Κι έπειτα τσακωνόμαστε επί άλλη μία ώρα.’», εξομολογείται ο Άλι.
«Ήταν η σαγήνη της λογοτεχνίας που το 2005 τον οδήγησε να γιορτάσει την 400η επέτειο του μεγάλου μυθιστορήματος του Θερβάντες με μοναδικό τρόπο. Το υπουργείο Πολιτισμού της Βενεζουέλας τύπωσε ένα εκατομμύριο αντίτυπα του Δον Κιχώτη και τα μοίρασε δωρεάν σε ένα εκατομμύριο φτωχές, μα τότε αναλφάβητες οικογένειες. Μια δονκιχωτική χειρονομία; Όχι. Ο Τσάβες ήταν βέβαιος ότι αργά ή γρήγορα θα διάβαζαν το βιβλίο.», γράφει ο Πακιστανός πανεπιστημιακός.
«Η στενή του σχέση με τον ηγέτη της Κούβας Φιντέλ Κάστρο έχει παρουσιαστεί σαν μια σχέση πατέρα και γιου. Αυτό ισχύει μόνο εν μέρει. Πέρυσι ένα τεράστιο πλήθος είχε συγκεντρωθεί έξω από το νοσοκομείο στο Καράκας, όπου υποτίθεται ότι ανάρρωνε από θεραπεία για τον καρκίνο και τα συνθήματά του γίνονταν ολοένα και πιο ηχηρά. Ο Τσάβες ζήτησε να του φέρουν ένα μεγάφωνο στην ταράτσα κι έπειτα μίλησε στον κόσμο.
Παρακολουθώντας αυτή την σκηνή στο κανάλι Τελεσούρ από την Αβάνα, ο Κάστρο σοκαρίστηκε. Τηλεφώνησε στον διευθυντή του νοσοκομείου. «Εδώ Φιντέλ Κάστρο. Θα έπρεπε να απολυθείς, είναι ασθενής ! Ξαναβάλτον στο κρεβάτι και πες του ότι το είπα εγώ», θυμάται ο Άλι.
Και καταλήγει: «Ένα είναι σίγουρο. Οι εχθροί του δεν θα τον αφήσουν να αναπαυθεί εν ειρήνη. Και οι υποστηρικτές του; Οι υποστηρικτές του, οι φτωχοί σε ολόκληρη την Λατινική Αμερική και αλλού θα τον δουν σαν έναν πολιτικό ηγέτη που υποσχέθηκε και έδωσε κοινωνικά δικαιώματα ενάντια σε όλα τα προγνωστικά, σαν κάποιον που πολέμησε για αυτούς και νίκησε».
