Αυτό θα πει θεατές και ηθοποιοί να γίνονται ένα. Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου, σε μία από τις οκτώ παραστάσεις του έργου «Το νησί των θησαυρών» που ανεβαίνει στο Μέγαρο Μουσικής. Μεγάλοι, μικροί και οι ηθοποιοί της παράστασης ζυμώνονται και γίνονται ένα. Μια παρέα που ζει σχεδόν χωρίς ανάσα κάθε λεπτό μιας πειρατικής ιστορίας στις δύο και πλέον ώρες που διαρκεί η παράσταση του κλασικού αριστουργήματος του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον – στην ομολογουμένως ευρηματική σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου. Μετακινούμενοι σε τρεις χώρους (μια ταβέρνα, ένα πλοίο και ένα νησί) οι επισκέπτες-θεατές βουτούν στα άγνωστα νερά της περιπέτειας και γεύονται την έκπληξη, τον ενθουσιασμό αλλά και την αγωνία. Συντροφεύουν τους δέκα ηθοποιούς στο ταξίδι τους. Οι τελευταίοι παίζουν μουσική, χορεύουν, τραγουδούν, παρασέρνοντας μαζί τους το κοινό. Πάντως το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα είναι ότι οι ανήλικοι θεατές αποδεικνύονται πιο ώριμοι από εκείνους που τους συνοδεύουν. Η κυρία που δεν εννοούσε να αποχωριστεί το κινητό της –παρά τα βλέμματα που της έριχναν οι ηθοποιοί καθώς πηγαινοέρχονταν ανάμεσα στους θεατές –αναγκάστηκε επιτέλους να το βάλει στην τσάντα της όταν ο «Κάπτεν Σμόλετ» την πλησίασε και της έκανε μια ευγενική σύσταση διακόπτοντας για μια στιγμή τις ατάκες του. Αυτό θα πει αυτοσχεδιασμός με… αποτέλεσμα.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
