Ο Νίκος Θέμελης παρουσιάστηκε στα Ελληνικά Γράμματα το 1998. Είχε μόλις περάσει τον Ρουβίκωνα των 50 του χρόνων. Το ότι άργησε να γράψει δεν έχει καμία σημασία, εξάλλου δεν ήταν ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος.
Σημασία έχει ότι από το πρώτο του ήδη μυθιστόρημα δεν κατάφερε απλώς να κάνει έναν μεγάλο αριθμό πωλήσεων αλλά ότι σαφέστατα επάξια εισήλθε στον κόσμο των συγγραφέων, στον κόσμο της λογοτεχνίας. Γεγονός, κατ’ εμέ, σημαντικότερο των πωλήσεων. Βεβαίως, η σχετικά αργοπορημένη εμφάνισή του, η μεγάλη του εκδοτική επιτυχία με την ταυτόχρονη και αναμφισβήτητη λογοτεχνικότητα του πρώτου του μυθιστορήματος ξένισαν τον λογοτεχνικό κόσμο, καχύποπτου γενικότερα, και ορθά κάποτε, σε εμφανίσεις συγγραφέων που δεν έχουν μια πορεία ωρίμασης, ας την ονομάσω έτσι, στα γράμματα.
Η εμπλοκή του Νίκου Θέμελη στην πολιτική επέτεινε αυτή την αρχική καχυποψία, η οποία όμως με το δεύτερο ήδη μυθιστόρημά του άρχισε να διαλύεται. Αν κάποιοι παρασκηνιακά επέμεναν ήταν νομίζω άνευ ουσίας και σημασίας, καθώς ο συγγραφέας Νίκος Θέμελης κέρδιζε με το λογοτεχνικό του σπαθί την εμπιστοσύνη των ομοτέχνων του, oι οποίοι τον υποδέχτηκαν ως μέλος το 2002 στην Εταιρεία Συγγραφέων, στην οποία, είναι γνωστό, ότι δεν είναι εύκολο να εισέλθεις. Και ο Νίκος Θέμελης τίμησε την Εταιρεία Συγγραφέων και τους ομοτέχνους του με το ίδιο ήθος, την ίδια ευγένεια, την ίδια σεμνότητα, την ίδια σοβαρότητα όπως σε οτιδήποτε έπραττε. uni0394εν έλειψε παρά μόνον τον Απρίλιο του 2011, όταν η ασθένειά του δεν του επέτρεψε να έλθει.
Τον θυμάμαι με πόση αγωνία ενδιαφερόταν για τη γνώμη των ομοτέχνων του για τα βιβλία του. Γιατί ο Νίκος Θέμελης δεν ήταν απλώς λογοτέχνης, ένιωθε λογοτέχνης, είχε τις αγωνίες του λογοτέχνη. Και είμαι σίγουρη πως για εκείνο που κυρίως δεν θα ξεχαστεί, περνώντας στην Ιστορία των γραμμάτων μας, θα είναι η λογοτεχνία του. Γεγονός που, με βεβαιότητα πιθανολογώ, ότι και εκείνος πρωτίστως θα επιθυμούσε.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
