Oι άνθρωποι που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην αντιμετώπιση ειδικών καταστροφών αποποιούνται τον χαρακτηρισμό «ήρωες» που τα ΜΜΕ τους αποδίδουν έπειτα από επιτυχημένες επεμβάσεις. « Ο κόσμος πιστεύει ότι ο διασώστης είναι άνθρωποςμε ατσάλινα νεύρα, που δεν επηρεάζεται από αυτά που αντιμετωπίζει.Είναι λάθος αυτό,δεν είμαστε υπεράνθρωποι.Για να μην επηρεαστείς, να μη νιώσεις άγχος, να μη φοβηθείς, πρέπει να είσαι ψυχασθενής.Και ο εγκλωβισμένος και ο διασώστης είναι θύματα του φόβου, την ίδια στιγμή. Ομως αυτό που πετυχαίνει ο διασώστης είναι να διαχειρίζεται το άγχος και τον φόβο, ακόμη και αστειευόμενος με την κατάσταση » επισημαίνει ο κ. Αθανάσιος Μπαλάφας, επιχειρησιακός αξιωματικός της 1ης Ειδικής Μονάδας Αντιμετώπισης Καταστροφών (ΕΜΑΚ).
Στη μνήμη του κ. Μπαλάφα θα μείνει για πάντα η επιχείρηση του Νοεμβρίου του 2002 όταν στο σπήλαιο Χώνο Σάρχου στον Νομό Ηρακλείου εγκλωβίστηκαν σπηλαιολόγοι μετά από έντονη βροχόπτωση που είχε ως αποτέλεσμα να φράξει ένα σιφόνι και να αποκλειστούν σε βάθος δεκάδων μέτρων. « Για δύο ημέρες,μαζί με τους εθελοντές διασώστες και ερασιτέχνες σπηλαιολόγους , σκάβαμε και προσπαθούσαμε να τραβήξουμε το νερό με αντλίες χωρίς να έχουμε καμιά επικοινωνία με τους εγκλωβισμένους.Τελικά έπειτα από περίπου τέσσερις ημέρες ανοίξαμε ένα πέρασμα από όπου μπόρεσαν να βγουν έρποντας. Σκεφτείτε ότι για να φτάσει κανείς από την είσοδο του σπηλαίουως το σημείο όπου βρισκόμασταν χρειάζονταν τρεις ώρες. Οποιαδήποτε επιδείνωση του καιρού μπορούσε να αποβεί μοιραία και για μας και για αυτούς».
Δεν λείπουν βέβαια και περιστατικά όπου ο διασώστης εύχεται να μη χρειαστεί να μιλήσει καθόλου με το θύμα. « Υπάρχουν περιπτώσεις όπου για να απεγκλωβιστεί το θύμαχρειάζεται να γίνει κάποιος ακρωτηριασμός. Είναι στιγμές που προτιμάς να μην έχει τις αισθήσεις του για να μην καταλάβει τι πρόκειται να συμβεί» επισημαίνει ο κ. Μπαλάφας.
«Συμμετέχω 30 χρόνια σε επιχειρήσεις διάσωσης. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εμπειρία του σεισμού της Τουρκίας το 1999» μας λέει ο αναπληρωτής διευθυντής του Σώματος Εθελοντών Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσωστών (όπως είναι ο πλήρης τίτλος) του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, κ. Αναστάσιος Γερασιμάτος. « Στην πόλη Γκελτσούκ μια γυναίκα ήταν θαμμένη επί οκτώ ημέρες στα ερείπια ενός σταθμού υπεραστικών λεωφορείων. Δεν μπορούσε να μιλήσει. Επικοινωνούσε χτυπώντας το χέρι της σε έναν σωλήνα. Δεν είχαμε μαζί μας κατάλληλο εξοπλισμό, σκάβαμε με τις αξίνες που μας έδωσαν οι χωρικοί. Τελικά έπειτα από πάνω από 13 ώρες σκάψιμο, είδαμε το χέρι της να εξέχει από το χώμα. Η στιγμή που ακουμπάς το χέρι του θύματος είναι μια ανακούφιση και για σένα και για το θύμα. Ξέρεις ότι σε λίγο η δουλειά σου έχει ολοκληρωθεί ».
Οπως όλος ο πλανήτης, έτσι και οι δύο συνομιλητές μας παρακολούθησαν με κομμένη την ανάσα την επιχείρηση διάσωσης των μεταλλωρύχων της Χιλής. « Ηταν μια πρωτόγνωρη διαδικασία από τεχνολογικής άποψης.Σκεφτείτε ότι για την κάψουλα χρησιμοποιήθηκε η τεχνολογία της ΝΑSΑ » τονίζει ο κ. Γερασιμάτος. «Αυτό που έσωσε τους μεταλλωρύχους είναι ότι υπήρχε επικοινωνία με τον έξω κόσμο και ότι είχαν χώρο για να κινηθούν. Αν κάποιος περνούσε μόνος του αυτή τη διαδικασία, ακόμη και για πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα, θα τρελαινόταν» εκτιμά ο κ. Μπαλάφας.
