Με έναν κλασικό ρόλο, τον πρώτο της στο ρεπερτόριο του νορβηγού συγγραφέαΕρρίκου Ιψεν, ηΜαρία Ναυπλιώτουετοιμάζεται για την πρεμιέρα της «Κυρίας από τη θάλασσα»· ερμηνεύει την Ελίντα, μια γυναίκα που ενηλικιώνεται μέσα από έναν γάμο χωρίς έρωτα, κι έναν άνδρα που αφυπνίζει τον ανεκπλήρωτο πόθο· μια γυναίκα που περνά από τη θάλασσα στη στεριά, από το γνώριμο στο άγνωστο.«Αλλά η θάλασσα στον Ιψεν», εξηγεί η ηθοποιός, «είναι τόσο διαφορετική από τη δική μας.Εκεί μιλάμε για τον Ατλαντικό ωκεανό,για τον ήλιο του μεσονυκτίου,για παγωμένα νερά,για μια θάλασσα δίχως όρια.Και είναι αυτό το υγρό στοιχείοη μήτρα από όπου προερχόμαστε.Και βγαίνοντας από εκεί,η Ελίντα καλείται να ενηλικιωθεί,ενώ νιώθει εγκλωβισμένη στην παιδική της ηλικίας».
Μια αντίστοιχη ενηλικίωση βίωσε και η Μαρία Ναυπλιώτου που κλήθηκε να περάσει από το προστατευμένο περιβάλλον στη ζωή και στη συνέχεια να πάρει σειρά αποφάσεων: από τον χορό στο θέατρο, όπου περισσότερο από μια δεκαετία χαρίζει το ταλέντο και τη λάμψη της.«Η ενηλικίωση περνά μέσα από την αυτογνωσία», προσθέτει και σχολιάζει ότι το ιψενικό έργο φέρνει στη σκηνή μια γυναίκα εύθραυστη και ισχυρή ταυτοχρόνως. Χωρίς μακριά φουστάνια, χωρίς εναλλαγή σκηνικών, χωρίς σκρίνια και πολυθρόνες, χωρίς, δηλαδή, τις προδιαγραφές μιας κλασικής παράστασης, «Η κυρία από τη θάλασσα» στην παράσταση του νορβηγούΕρικ Στούμπε, που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο,«προτείνει μια καθαρή και βαθιά ανάγνωση του έργου».
Με τη νεανική διάθεση που την κάνει να μεταπηδά από ομαδικές δουλειές σε χοροθεατρικές παραστάσεις, από το αρχαίο δράμα σε πρωταγωνιστικούς ρόλους κλασικών έργων, η Μαρία Ναυπλιώτου επισημαίνει ότι πάνω απ΄ όλα«δεν θέλω να στερήσω από τον εαυτό μου τις περιπέτειες του θεάτρου. Οπως δεν θέλω να κάνω ποτέ κάτι κατώτερο των δυνατοτήτων μου,έτσι δεν θέλω να κάνω κάτι που θα ρίξει τον πήχη μου.Προτιμώ να είναι υψηλότερες οι προσδοκίες με ρίσκο την αποτυχία, παρά την ευκολία του πεπατημένου.Αυτό που με ενδιαφέρει είναι τα πράγματα να αποτελούν πρόκληση για μένα.Δεν θέλω ούτε να με υποτιμούν ούτε να υποτιμώ εγώ τον εαυτό μου.Εχω πάντα την αίσθηση ότι αποφασίζω εγώ για τον εαυτό μου και την πορεία μου.Μπορεί να μην είμαι στα κέντρα των αποφάσεων, αλλά επιλογές μου είναι οι αποφάσεις μου. Στο θέατρο μπορεί να απογοητεύεσαι, να στεναχωριέσαι, ανάλογα με τις συνθήκες δουλειάς,όχι όμως γιατί έχεις μικρότερο ή μεγαλύτερο ρόλο».Από την εμπειρία της στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού έμαθε ότι δεν έχει σημασία πόσο μεγάλος είναι ο ρόλος, αλλά ο τρόπος που τον υπηρετείς.«Και αν σήμερα δεν υπάρχει, ό,τι συνέβη μας έδεσε με κοινούς κώδικες. Ο σύνδεσμος μεταξύ μας ούτε διακόπτεται ούτε αλλάζει· παραμένουμε ομάδα».
Η ηθοποιός, η οποία ξεχώρισε άμα τη εμφανίσει της, πρώτα στη μικρή οθόνη με την «Αίθουσα του θρόνου» και στη συνέχεια με το «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» τουΤενεσί Ουίλιαμς , στην τότε Νέα Σκηνή του Εθνικού, παραμένει μια από τις ωραιότερες μορφές του ελληνικού θεάτρου. Πόσο όμως την απασχολεί η εμφάνισή της και πόσο προβληματίζεται με το πέρασμα του χρόνου;«Οι αλλαγές που έρχονται με την ηλικία με απασχολούν,όχι όμως ως προς την όψη,αλλά ως προς την παρουσία μου στη σκηνή.Αφησα τον χορό και διάλεξα το θέατρο πιστεύοντας ότι,αν είμαι άξια,η δουλειά αυτή μπορεί να με συντροφεύει ως τα βαθιά γεράματα.Υπάρχουν ρόλοι για όλες τις ηλικίες,αν δεν έχεις κακομάθει τον εαυτό σου στους πρωταγωνιστικούς ρόλους,κάτι που θεωρώ ανόητο. Κυρίως με απασχολεί πώς ο άνθρωπος μπορεί να μεγαλώσει όμορφα,να γεράσει χωρίς πίκρα,κρατώντας κάτι από τα νιάτα και τη φλόγα μέσα στην καρδιά του.Πώς θα μείνεις νέος στα συναισθήματα και πώς θα αντικαταστήσεις τα νιάτα με τη σοφία…Εχω συναντήσει μεγάλους ανθρώπους που με έχουν γοητεύσει και άλλους που με έχουν απογοητεύσει.Τα πρότυπά μου όμως τα κρατάω ζωντανά:τηνΑντιγόνη Βαλάκου , τηΝέλλη Αγγελίδου, τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Το περασμένο καλοκαίρι συνεργάστηκα με τηΛήδα Πρωτοψάλτη, η οποία είναι πιο νέα από όλους μας.Είναι οι άνθρωποι που μεγαλώνουν με τη διάθεση του μοιράσματος και όχι εκείνοι που δεν αφήνουν τον θρόνο τους με τίποτα.Από αυτή την άποψη με προβληματίζει το να μεγαλώνω.Και,ναι,η εικόνα έρχεται σε δεύτερη μοίρα», χωρίς να σημαίνει ότι δεν την εκτιμά, ότι δεν την απολαμβάνει. Και προσθέτει:«Λένε ότι οι ωραίοι άνθρωποι ταλαιπωρούνται περισσότερο στο μεγάλωμά τους.Εγώ πιστεύω ότι αυτό ισχύει για τους νάρκισσους.Η καλλονή δεν χάνεται· δεν ξεχνώ την ομορφιά της Ζουζούς Νικολούδη».Για αυτό δεν είναι και οπαδός των επεμβάσεων ή των πλαστικών εγχειρήσεων, γιατί τη φοβίζει η μη συμφιλίωση με την αλήθεια, η αγωνία που σε οδηγεί σε τέτοιες αποφάσεις.
«Η κυρία από τη θάλασσα» του Ερρίκου Ιψεν.Μετάφραση Μαργαρίτα Μέλμπεργκ,σκηνοθεσία Ερικ Στούμπε,σκηνικά- κοστούμια Κάρι Γκράβκλεβ,φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος. Παίζουν: Βασίλης Ανδρέου,Αρης Λεμπεσόπουλος,Λουκία Μιχαλοπούλου,Μαρία Ναυπλιώτου,Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος,Αλκηστις Πουλοπούλου,Νίκος Χατζόπουλος.Πρεμιέρα την Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου.Σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο με τα έργα «Θείος Βάνιας» και «Δον Ζουάν»,στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου,τηλ.210 5288.170-171.
