Χαμήλωσε τα ουράνια και κατέβηκε στη γη ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Χριστός «απαρχή ων της ανθρωπότητος» και προσέλαβε «εν Εαυτώ πάσαν την ανθρωπίνην φύσιν». Ωραιότατα ο προφητάναξ Δαβίδ το γράφει: «Εκλινεν ουρανούς και κατέβη» (Ψαλμ.
17, 10) και ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ερμηνεύει τον στίχο: «Θέλοντας ο ψαλμωδός να φανερώση το κρύφιον και ανεπαίσθητον της θείας σαρκώσεως του Υιού, είπεν ότι έκλινε τους ουρανούς έως εις την γην και χωρίς κρότον εκατέβη». Αλήθεια, πόσο καταλαβαίνουμε τι σημαίνουν τα Χριστούγεννα; Μήπως θα πρέπει να ανακαλύψουμε πάλι το βαθύτερο νόημα της Εορτής; Γιατί Χριστούγεννα δεν είναι τα εξωτερικά στοιχεία που συνήθως αυτά βλέπουμε και σ΄ αυτά εξαντλείται η εορτή.
Χριστούγεννα, δηλαδή θεία συγκατάβασις προς το ανθρώπινο γένος, αυτό οφείλουμε να κατανοήσουμε. Ο Ιερός Δαμασκηνός γράφει πολύ χαρακτηριστικά. «Το αταπείνωτον αυτού ύψος αταπεινώτως ταπεινώσας, συγκαταβαίνει τοις εαυτού δούλοις συγκατάβασιν άφραστον και ακατάληπτον. Και Θεός ων τέλειος, άνθρωπος τέλειος γίνεται».
Γι΄ αυτό ο πρύτανης των ιεροκηρύκων Ιερός Χρυσόστομος αναφωνεί μπροστά στη Θεία Γέννηση: «Βλέπω παράδοξο μυστήριο. Φωνές ποιμένων ακούγονται στα αφτιά μου. Αγγελοι ψάλλουν. Αρχάγγελοι ανυμνούν, τα Σεραφείμ δοξολογούν, όλοι εορτάζουν βλέποντας τον Θεό στη γη και τον άνθρωπο στους ουρανούς».
Στην κατ΄ εξοχήν, λοιπόν, γιορτή της ανθρώπινης ιστορίας, φανερούται η άπειρη αγάπη του Θεού, η ευδοκία, η συγκατάβαση, άλλως η «τρελή» αγάπη του Θεού προς τον ταλαίπωρο Αδάμ. Τόσον είναι το βάθος της θείας αγάπης ώστε παρ΄ όλες τις πτώσεις, τις απιστίες, τις ανυπακοές, τις αποστασίες των απογόνων του πρώτου ανθρώπου, ο Θεός-Πατέρας δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο και δεν τον αποκληρώνει. Η σάρκωσις του Υιού και Λόγου του Θεού είναι το τελευταίο σκαλοπάτι στη συνεχή διά μέσου των αιώνων αγάπη του Πλάστου προς το πλάσμα Του. Και αυτό έγινε «ίνα τον άνθρωπον δεκτικόν ποιήση θεότητος».
«Δεύτε λοιπόν ίδωμεν, πιστοί, πού εγεννήθη ο Χριστός». Εκεί, στο πρόσωπο του Θείου Βρέφους που ανεκλίθη στη φάτνη των αλόγων ζώων έχει ανοίξει για τον καθένα μας η δυναμική της θεώσεως, η προοπτική της θέας του Θεού, η αιωνιότητα.
Αυτό γιορτάζουμε και χαιρόμεθα και πανηγυρίζουμε τα Χριστούγεννα. Τον ερχομό του Θεού σε μας, για να επανέλθουμε εμείς προς τον Θεό.
Ο Αρχιμανδρίτης Χρ. Παπαθανασίου είναι διδάκτωρ Νομικής και Θεολογίας, ιεροκήρυκας του Καθεδρικού Ναού Αθηνών.
