Πριν από δύο μήνες, όταν τον ρώτησε ένας αμερικανός δημοσιογράφος πότε θα βγάλει επιτέλους τη στρατιωτική στολή ώστε να γίνει και επισήμως… δημοκρατικός ηγέτης με κοστούμι από τη Saville Row, ο δικτάτορας του Πακιστάν Περβέζ Μουσάραφ απάντησε γελώντας πως αυτό είναι αδύνατον αφού, όπως είπε, «η στολή μου έχει γίνει πια δεύτερο δέρμα»! Ελάχιστοι έδωσαν τότε σημασία στο κρύο χιούμορ του στρατηγού: αν δεν ήθελε να… ξηλώσει τα γαλόνια του, τότε γιατί μπήκε σε τέτοιον κόπο προκειμένου να «νομιμοποιήσει» την εξουσία του μέσω της εκλογής-παρωδίας και του Ανωτάτου Δικαστηρίου; Και γιατί διαπραγματεύτηκε επί μήνες την επιστροφή της μεγαλύτερης θεωρητικά πολιτικής αντιπάλου του, της Μπεναζίρ Μπούτο; Για τους ξένους αναλυτές, όλα ήταν ξεκάθαρα, η πορεία της χώρας ήταν προφανής και προδιαγεγραμμένη: ο Μουσάραφ ήταν αναγκασμένος, έλεγαν, να συμμορφωθεί στη διπλή πίεση των συμμάχων- προστατών του (διάβαζε: των ΗΠΑ) για εκρίζωση των βάσεων των Ταλιμπάν από το Βόρειο Πακιστάν και για σταδιακή, έστω, επιστροφή στο δημοκρατικό πολίτευμα. Οι ειδικοί Δυτικοί όμως, για πολλοστή φορά, έπεσαν έξω: τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, δηλαδή η… ανατροπή του προέδρου Μουσάραφ από τον στρατηγό Μουσάραφ, όπως έξοχα συνόψισε την κατάσταση ο Μοχάμεντ Χανίφ του BBC, απέδειξαν ότι τα περί συμπληρωματικής πίεσης από την Ουάσιγκτον για εκδημοκρατισμό του Πακιστάν, μιας χώρας 150 εκατομμυρίων κατοίκων, αποδείχτηκαν αυτές τις ημέρες το λιγότερο ευτράπελα – αφού η μοναδική ουσιαστική αντίδραση του αμερικανικού κράτους στο νέο πραξικόπημα ήταν μια σειρά από κενά ευχολόγια για «σύντομη επιστροφή στη δημοκρατία, οκτώ χρόνια μετά το πρώτο αμερικανοκίνητο πραξικόπημα του Μουσάραφ, το 1999…
Παρά τις αρχικές κορόνες της κυρίας Κοντολίζα Ράις περί «αναθεώρησης» των σχέσεων με το Πακιστάν, συνεχίζεται κανονικότατα η οικονομική και στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ προς το Ισλαμαμπάντ. Πόση είναι αυτή η βοήθεια; Πάνω από 10 δισ. δολάρια στα έξι χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από την έναρξη του τρομοπολέμου, το 2001! Και θα συνεχιστεί, σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο και την κυρία Ράις, διότι ενδεχόμενη διακοπή της θα έθετε, λέει, σε κίνδυνο την αντιτρομοκρατική προσπάθεια της Συμμαχίας στα σύνορα με το Αφγανιστάν! Οπως ανακοίνωσε αργότερα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ διά στόματος του πανίσχυρου υφυπουργού Τζον Νεγκροπόντε, «οι ΗΠΑ δεν έχουν άλλη επιλογή από το να συνεχίσουν να στέκονται στο πλευρό του Πακιστάν…» – ό,τι και αν γίνει.
Προφανώς, η «ανήσυχη» για την άνοδο των ισλαμιστών Ουάσιγκτον δεν παρατήρησε ότι μία από τις πρώτες ενέργειες του Μουσάραφ το περασμένο Σαββατόβραδο, μετά την κήρυξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, ήταν η απελευθέρωση όχι ενός ούτε δύο, αλλά 28 κρατουμένων για συνεργασία με τους Ταλιμπάν, εκ των οποίων οι περισσότεροι είχαν συλληφθεί για τη μεταφορά όπλων και εκρηκτικών στις πακιστανικές βάσεις των ανταρτών, στα σύνορα με το Αφγανιστάν. Λίγες ώρες αργότερα, προς ανταπόδοση της… φιλοφρόνησης ένοπλοι ισλαμιστές προσκείμενοι στους Ταλιμπάν απελευθέρωσαν περισσότερους από 200 πακιστανούς στρατιώτες, δύο μήνες μετά τη σύλληψή τους. Εδωσαν μάλιστα σε κάθε στρατιώτη και 500 ρουπίες επειδή, λέει, έδειξαν καλή συμπεριφορά κατά την κράτησή τους!
Καλά τα λέει, λοιπόν, ο Χανίφ του BBC, όταν σημειώνει πως η πραγματική φύση του «πραξικοπήματος μέσα στο πραξικόπημα» προκύπτει ακριβώς από το ποιοι άνθρωποι συνελήφθησαν αυτές τις ημέρες: όχι φυσικά οι «προστάτες» των Ταλιμπάν στη χώρα – οι γνωστοί φύλαρχοι των Παστούν στα σύνορα ούτε οι χιλιάδες «συμπαθούντες» φανατικοί στο Ισλαμαμπάντ και το Καράτσι -, αλλά οι πραγματικοί εχθροί του καθεστώτος: δικαστές, δικηγόροι, δάσκαλοι, καλλιτέχνες, μέλη οργανώσεων υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και φυσικά δημοσιογράφοι. Με άλλα λόγια, η πνευματική ελίτ του τόπου!
Συγκεκριμένα ο πακιστανός πρόεδρος αντικατέστησε τον πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ιφτιχάρ Σόντρι – από τους δριμύτερους επικριτές του – ο οποίος μαζί με άλλους οκτώ δικαστές τόλμησε να κρίνει αντισυνταγματική την κήρυξη έκτακτης ανάγκης. Χιλιάδες άνθρωποι συνελήφθησαν, οι ανεξάρτητοι τηλεοπτικοί σταθμοί τέθηκαν εκτός λειτουργίας, ενώ τα προβλήματα στις τηλεπικοινωνίες συνεχίζονται ως και σήμερα. Μεταξύ των συλληφθέντων είναι πολλοί δικηγόροι: ο πρόεδρος της ανεξάρτητης Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Πακιστάν Ασμά Τζεχανγκίρ, ο προσωρινός πρόεδρος του κόμματος του πρώην πρωθυπουργού Ναουάζ Σαρίφ και ο Αϊτζάζ Αχσάν, δικηγόρος του Σόντρι.
Με διάγγελμά του από την πακιστανική τηλεόραση, ο Μουσάραφ δικαιολόγησε την απόφασή του να αναστείλει το Σύνταγμα και να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τονίζοντας ότι δεν μπορούσε να επιτρέψει να οδηγηθεί η χώρα σε αυτοκτονία λόγω της έξαρσης του ισλαμικού εξτρεμισμού. Ο στρατηγός Μουσάραφ κατηγόρησε επίσης το Ανώτατο Δικαστήριο ότι «δένει τα χέρια της κυβέρνησης» αναβάλλοντας την επικύρωση της πρόσφατης εκλογικής του νίκης στην προεδρία. Τώρα, με την επιβολή της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, η συγκεκριμένη δικαστική διαδικασία αναβλήθηκε οριστικά.
Στην εξουσία με κάθε τρόπο
Κακά τα ψέματα: με την απόφαση του Μουσάραφ να βάλει την ήδη στρατοκρατούμενη χώρα του στον… γύψο, κηρύσσοντας κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στο όνομα της «εσωτερικής ασφαλείας», απόφαση που επισφραγίστηκε προχθές με την κατ’ οίκον φυλάκιση της Μπεναζίρ Μπούτο (η οποία απελευθερώθηκε αργότερα) και τη μαζική σύλληψη τουλάχιστον 5.000 οπαδών της, προκειμένου να μην πραγματοποιηθεί η προγραμματισμένη πρώτη ανοιχτή συγκέντρωση διαμαρτυρίας του Λαϊκού Κόμματος του Πακιστάν (ΡΡΡ) στο Ρα Βαλπίντι, κοντά στο Ισλαμαμπάντ, όπου η ηγέτις της αντιπολίτευσης επρόκειτο να κάνει την πρώτη ανοιχτή συγκέντρωση μετά την επιστροφή της στη χώρα – τερματίστηκε βεβαίως και η θεατρική παράσταση-παρωδία δημοκρατίας που παιζόταν όλο αυτό το διάστημα στο Πακιστάν. Στην πραγματικότητα, ο στρατηγός έδειξε αποφασισμένος να διατηρήσει πάση θυσία την εξουσία, παραβιάζοντας εν ψυχρώ και χονδροειδώς τις όποιες πακιστανικές συνταγματικές διαδικασίες τού είχαν ως τώρα «ξεφύγει». Οταν τον Σεπτέμβριο ο εκλεγμένος πρώην πρωθυπουργός Ναουάζ Σαρίφ σχεδίαζε την επιστροφή του, μετά την άρση από το Ανώτατο Δικαστήριο της απαγόρευσης εισόδου του στη χώρα, μέτρο που είχε επιβάλει εις βάρος του ο στρατηγός που τον εξόρισε, ο Μουσάραφ δεν τον άφησε ούτε καν να κατεβεί από το αεροπλάνο, στέλνοντάς τον «πακέτο» στη Σαουδική Αραβία. Και στη συνέχεια, για «κερασάκι» στην τούρτα, συνέλαβε χιλιάδες μέλη του κόμματός του, όπως κάνει τώρα με τα στελέχη του άλλου μεγάλου κόμματος, αυτού της Μπούτο. Σωστά γράφει ο γνωστός πακιστανικής καταγωγής ιστορικός Ταρίκ Αλί ότι, για όποιον γνωρίζει έστω και στοιχειωδώς την ιστορία του Πακιστάν, η απόφαση του στρατού να επιβάλει κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν πρέπει να προκαλεί καμία έκπληξη. «Ο στρατιωτικός νόμος σε αυτή τη χώρα έχει γίνει αντιβιοτικό: για να υπάρξουν τα ίδια αποτελέσματα πρέπει να διπλασιαστούν οι δόσεις» σημειώνει.
Ο ρόλος της Μπούτο
Ο ιστορικός Ταρίκ Αλί διατηρεί ιδιαίτερα επιφυλακτική στάση και έναντι της Μπούτο: «Η απόφαση για την επιβολή κατάστασης έκτακτης ανάγκης είχε ληφθεί πριν από λίγες εβδομάδες. Η Μπεναζίρ Μπούτο ήταν ενήμερη και επέλεξε να φύγει από τη χώρα προτού συμβεί. Το αν η “δραματική επιστροφή της” ήταν επίσης προαποφασισμένη μένει να αποδειχθεί. Αν τελικά υποστηρίξει τις τελευταίες εξελίξεις, αυτό θα αποτελέσει πράξη πολιτικής αυτοκτονίας. Αν όμως απορρίψει τον στρατηγό θα προδώσει την εμπιστοσύνη του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, που την ενθάρρυνε να προχωρήσει όπως προχώρησε» γράφει σε πρόσφατο άρθρο του για τις εξελίξεις.
Και συμπληρώνει: «Αν το Σύνταγμα παραμείνει σε αναστολή για περισσότερο από τρεις μήνες, τότε ο Μουσάραφ ίσως περιθωριοποιηθεί από τον στρατό και αντικατασταθεί από έναν νέο ισχυρό άνδρα. Ισως όμως αποδειχθεί ότι ο στόχος του περιοριζόταν στην “εκκαθάριση” του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στον έλεγχο των μέσων ενημέρωσης. Σε κάθε περίπτωση, είναι βέβαιο ότι οι εκλογές θα είναι στημένες».
Παραθέτουμε το απόσπασμα, διότι ο Μουσάραφ ανακοίνωσε ότι οι βουλευτικές εκλογές θα διεξαχθούν ένα μήνα αργότερα από την προαναγγελθείσα αρχικά ημερομηνία της 15ης Φεβρουαρίου, ανανεώνοντας μάλιστα την υπόσχεσή του να παραιτηθεί από την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων και να βάλει κοστούμι, προτού ορκιστεί α λα Πινοτσέτ για μια δεύτερη «θητεία» – κυριολεκτικά! – στην προεδρία. Ο Λευκός Οίκος, διόλου τυχαία, χαιρέτισε τις δηλώσεις αυτές του Μουσάραφ περί εκλογών.
Ο πακιστανός πρόεδρος έστειλε σαφές μήνυμα στην αντιπολίτευση λέγοντας ότι θα αντιμετωπίσει με σιδηρά πυγμή διαδηλώσεις εναντίον της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. «Ολα τα μέσα θα χρησιμοποιηθούν για να ελεγχθούν οι διαδηλώσεις. Καμία αντίσταση στην κυβέρνηση δεν πρόκειται να γίνει ανεκτή» προειδοποίησε.
Ωστόσο η αμφιλεγόμενη κυρία Μπούτο έχει καλέσει τα μέλη του κόμματός της να λάβουν μέρος στις κινητοποιήσεις «με κάθε κόστος»… Επίσης, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα πρώην πρωθυπουργός, γνωστή μεταξύ άλλων και ως «μητέρα των Ταλιμπάν», που επί των ημερών της δημιουργήθηκαν στα διάφορα «μαντράσας» και εξεστράτευσαν στη γείτονα χώρα, ζητεί τώρα την απελευθέρωση των δικηγόρων, των δικαστών και άλλων στελεχών της αντιπολίτευσης, πολλοί από τους οποίους συνελήφθησαν βέβαια ακριβώς επειδή είδαν την επιστροφή της στη χώρα σαν πρόκριμα για μια αλλαγή που δεν ήρθε ποτέ. Αδικο έχουν μετά όσοι λένε ότι οι κινήσεις της Μπούτο δείχνουν προσυνεννόηση με τον Μουσάραφ και κυρίως την ίδια την Ουάσιγκτον; Ή όσοι υποψιάζονται ότι η επίθεση κατά της ζωής της, με τους 140 νεκρούς, οργανώθηκε από κρατικούς μηχανισμούς για να δικαιολογήσουν την επιβολή στρατιωτικού νόμου – εν είδη… Ράιχσταγκ;
Συμπέρασμα: Η Ουάσιγκτον ελάχιστα κόπτεται για τον εκδημοκρατισμό του Πακιστάν. Αυτό που την ανησυχεί δεν είναι η υπερβολική δύναμη, αλλά μάλλον η εμφανής πλέον αδυναμία του Μουσάραφ να ελέγξει την κατάσταση: όχι τις ένοπλες δυνάμεις και την πανίσχυρη υπηρεσία ασφαλείας – κράτος εν κράτει την ISI, οι οποίες εμφανώς τον στηρίζουν, αλλά το δικαστικό σύστημα της χώρας το οποίο έχει εξεγερθεί εναντίον του – ιδίως μετά το πρόσφατο διπλό λουτρό αίματος στο Κόκκινο Τέμενος. Γι’ αυτό και του έδωσαν ως φαίνεται το πράσινο φως για τις μαζικές εσωτερικές εκκαθαρίσεις οι οποίες, όπως είδαμε, μόνο κατά των ισλαμιστών δεν στρέφονται…
Η επανεμφάνιση των Ταλιμπάν * Οι δεσμοί των Παστούν και η «υπνοφόρος» παπαρούνα
Η επιστροφή της κυρίας Μπούτο στο Πακιστάν ακολουθεί την επανεμφάνιση των Ταλιμπάν στο γειτονικό Αφγανιστάν. Η ισχύς των ανταρτών στην «απελευθερωμένη» μαρτυρική χώρα αυξάνεται συνεχώς όχι μόνο στον Νότο και τα σύνορα με το Πακιστάν, αλλά ακόμη και καταμεσής στην πρωτεύουσα Καμπούλ ή στη βόρεια επαρχία Μπαγκλάν όπου πρόσφατη επίθεση αυτοκτονίας στοίχισε τη ζωή σε 75 ανθρώπους, 59 εκ των οποίων ήταν παιδιά. Και δεν φταίει βέβαια μόνο το Πακιστάν: οι Αμερικανοί και οι «πρόθυμοι» σύμμαχοί τους, με τους συνεχείς από αέρος βομβαρδισμούς κατά των ανταρτών, έχουν προκαλέσει βαρύτατες απώλειες μεταξύ των αμάχων, που φυσικά συνεχίζουν να πεθαίνουν σαν τις μύγες από την έλλειψη βασικών υποδομών και αγαθών, γεγονός που όπως είναι φυσικό στρέφει τους κατοίκους, και ιδιαίτερα τους Παστούν, προς την πλευρά των ισλαμιστών. Η συνεχής ενίσχυση των συμμαχικών στρατιωτικών δυνάμεων κατοχής τους δεν είναι βέβαια η απάντηση, ιδίως όσο τη «νύφη» πληρώνουν οι άμαχοι και οι Ταλιμπάν βρίσκουν καταφύγιο στις φυλές του Βόρειου Πακιστάν.
Πώς όμως να σταματήσει το κακό, όταν η υπόγεια συνεργασία μεταξύ των Ταλιμπάν και του βαθέος κράτους του Πακιστάν, με «κεφαλή» την αμαρτωλή υπηρεσία ISI, γιγαντώνεται αντί να σβήσει; Τις τελευταίες εβδομάδες, για παράδειγμα, εκατοντάδες ισλαμιστές ένοπλοι προσκείμενοι στην Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν κατέλαβαν το μεγαλύτερο τμήμα της πακιστανικής επαρχίας Σουάτ, της πιο τουριστικής της χώρας, συλλαμβάνοντας χωρίς αντίσταση δεκάδες στρατιώτες και αστυνομικούς που τους παρέδωσαν τον οπλισμό τους. Ο Μουσάραφ δεν έκανε τίποτε για να τους εκδιώξει: προτίμησε να επιδοθεί, όπως είδαμε, στο «σαφάρι» των πολιτικών του αντιπάλων…
Είναι επίσης παγκοίνως γνωστό ότι οι Αφγανοί Ταλιμπάν, για την καταπολέμηση των οποίων έχουν ξοδευτεί τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον 22 δισ. δολάρια, διατηρούν οργανωμένες βάσεις σε πακιστανικό έδαφος, στα σύνορα με το Αφγανιστάν, στη λεγόμενη «βορειοδυτική επαρχία των συνόρων» (NWFP) – μια τεράστια περιοχή με έκταση μεγαλύτερη από την Ελλάδα, η οποία απολαμβάνει ειδικό καθεστώς «αυτονομίας». Εκεί, τον έλεγχο τον έχουν οι δημογέροντες της φυλής Παστούν, που ζουν με παραδοσιακό τρόπο σχεδόν αναλλοίωτο εδώ και αιώνες. Οι Ταλιμπάν ανήκουν επίσης στη φυλή Παστούν (25 εκατομμύρια ψυχές) και τα τεχνητά αποικιοκρατικά σύνορα που χωρίζουν τους πακιστανούς από τους αφγανούς αδελφούς τους δεν σημαίνουν τίποτε για αυτούς.
Υπάρχει όμως και μια άλλη, πιο αθέατη πλευρά στην επιστροφή των Ταλιμπάν: τα ναρκωτικά. Πριν από λίγους μήνες, ανήμερα την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών, πλήθος αφγανοί και ξένοι αξιωματούχοι συγκεντρώθηκαν στο Νταχ Σαμπάζ, ένα «οχυρωμένο» προάστιο της Καμπούλ, για να παρακολουθήσουν την καθιερωμένη πλέον ετήσια τελετή της καύσης του κατασχεθέντος οπίου, να βγάλουν τις απαραίτητες φωτογραφίες για τα μάτια του (υπόλοιπου) κόσμου, και φυσικά να ακούσουν τις συνήθεις κυβερνητικές υποσχέσεις για σύντομη εξάλειψη της καλλιέργειας της «υπνοφόρου» παπαρούνας Papaver Somniferis, αυτού του τόσο όμορφου αλλά και τόσο επικίνδυνου άλικου άνθους.
Την ίδια στιγμή όμως, στην άλλη άκρη του κόσμου, η αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ κατά των ναρκωτικών και του εγκλήματος, η ONUDC, δημοσίευε την ετήσια έκθεσή της για την παγκόσμια καλλιέργεια και διακίνηση ναρκωτικών – κυριότερο συμπέρασμα της οποίας είναι ότι στο «απελευθερωμένο» Αφγανιστάν, όπου πριν από 30 χρόνια το όπιο αποτελούσε σχεδόν άγνωστη λέξη, σήμερα παράγεται το 92% της παγκόσμιας παραγωγής ηρωίνης, υπό τα…στραβά μάτια δεκάδων χιλιάδων ξένων στρατιωτών της δύναμης κατοχής!
Το χειρότερο: προτού καλά καλά περάσουν έξι χρόνια από την εκδίωξη των Ταλιμπάν, στη μοναδική ιστορική περίπτωση συνεργασίας των ΗΠΑ, της Ρωσίας και του Ιράν, στο Αφγανιστάν η συνολική παραγωγή οπίου αυξήθηκε όχι μία, ούτε δύο, αλλά τριάντα φορές: από 200 περίπου μετρικούς τόνους που ήταν το 2001 – όταν οι βάρβαροι Ταλιμπάν εκτελούσαν ακόμη τους καλλιεργητές με μία σφαίρα στο κεφάλι, αφού είχαν απαγορεύσει την παραγωγή οπίου ως «χαράμ», προσβολή προς τον Προφήτη – έφθασε τους 6.000 μετρικούς τόνους.
Μόνο στην επαρχία Χελμάντ, στα νότια της χώρας, και παρά την παρουσία 7.000 πάνοπλων βρετανών στρατιωτών, οι οποίοι μάλιστα έχουν αναλάβει με ειδική συμφωνία την «υποστήριξη» των αφγανικών δυνάμεων στην καταστροφή των παπαρουνοχώραφων, καλλιεργείται περισσότερο όπιο απ’ ό,τι σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο: το ίδιο όπιο που κατόπιν κατάλληλης επεξεργασίας φθάνει στα στέκια των ελλήνων και ευρωπαίων τοξικομανών έναντι 45 ευρώ το γραμμάριο…
Για να διευκολυνθεί μάλιστα η διακίνηση, οι βαρόνοι του αφγανικού οπίου άλλαξαν τακτική: αντί να εξάγουν το όπιο σε ακατέργαστη μορφή, τώρα στήνουν ολόκληρα εργοστάσια με την ανοχή της κυβέρνησης Καρζάι και κυριολεκτικά «κάτω από τη μύτη» των νατοϊκών «προστατών» της το μετατρέπουν σε ηρωίνη και μορφίνη. Εισήχθησαν πέρυσι στη χώρα περισσότεροι κατά 10.000 τόνοι «πρόδρομων», δηλαδή χημικών ουσιών, όπως ο οξικός ανυδρίτης, που είναι απαραίτητες για την παραγωγή ηρωίνης και μορφίνης.
Ο πόλεμος «πουλάει» το όπιο
Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Κέντρο Παρακολούθησης, η υπερπαραγωγή οπίου στο Αφγανιστάν έχει ρίξει τις τιμές κατά 45%, με αποτέλεσμα η ηρωίνη να κάνει θραύση σε όλη την Ευρώπη – και στην Ελλάδα, αν και η Βόρεια Αμερική αποτελεί τον κύριο καταναλωτή οπιούχων ουσιών παγκοσμίως. Τι έχουν να πουν για όλα αυτά οι «αρχιτέκτονες» του πολέμου και της συνεχιζόμενης κατοχής στο Αφγανιστάν, δηλαδή οι βρετανοί και αμερικανοί αξιωματούχοι; Είναι άραγε τόσο «τυφλοί» ώστε να μην μπορούν με όλα τα υπερσύγχρονα τεχνολογικά τους μέσα, με τους δορυφόρους και τα ελικόπτερα, και τα επανδρωμένα και μη αεροσκάφη, να δουν τα εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα καλλιεργημένων οπιοχώραφων, που εκτός των άλλων χαρακτηριστικών τους είναι και…κατακόκκινα; Οχι, βέβαια! Αλλοι φταίνε… Αυτό τουλάχιστον τόνισαν από κοινού στην Ουάσιγκτον ο βρετανός υφυπουργός Εξωτερικών Κιμ Χάουελς και ο «drug czar», όπως ονομάζεται στις ΗΠΑ ο υπεύθυνος για την εκστρατεία κατά των ναρκωτικών Τζον Γουόλτερς, οι οποίοι προειδοποίησαν ότι ο αγώνας κατά της καλλιέργειας και διακίνησης ναρκωτικών στο Αφγανιστάν θα είναι μακρύς και δυσχερής, εξαιτίας της…τεράστιας σημασίας του προϊόντος αυτού για την τοπική οικονομία! Οπως υπενθύμισε πάντως ο «τσάρος» Γουόλτερς, το αμερικανικό Κογκρέσο ψήφισε ειδικό νομοσχέδιο… ύψους εξήμισι δισ. δολαρίων ειδικά για την καταπολέμηση της καλλιέργειας οπίου, το οποίο προβλέπει και επιδοτήσεις για την αντικατάσταση της παπαρούνας με άλλες καλλιέργειες.
