ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ Μ ια ορμόνη που συνδέεται με τα λιποκύτταρα μπορεί, όταν βρίσκεται σε αφθονία, να χαρίσει σε παχύσαρκα ποντίκια «ανοσία» στον διαβήτη, δίνοντας την εξήγηση στο γιατί δεν εμφανίζουν όλα τα άτομα με περιττά κιλά την ασθένεια. Το παράδοξο αυτό αποτέλεσμα προέκυψε από μελέτη στα «παχύτερα ποντίκια του κόσμου» τα οποία τροποποιήθηκαν γενετικώς ώστε να παράγουν σε μεγάλες ποσότητες την ορμόνη αδιπονεκτίνη. Τα ποντίκια αυτά, που είχαν πενταπλάσιο βάρος σε σύγκριση με τα φυσιολογικά, δεν ανέπτυσσαν κατά περίεργο τρόπο διαβήτη, παρ΄ ότι πληρούσαν όλες τις προϋποθέσεις να «πληγούν» από τη νόσο εξαιτίας της παχυσαρκίας τους, χάρη στην αφθονία της συγκεκριμένης ορμόνης στον οργανισμό τους. Τα νέα αυτά ευρήματα ρίχνουν φως στον τρόπο δράσης των υπαρχόντων φαρμάκων ενάντια στον διαβήτη και ανοίγουν παράλληλα τον δρόμο για τη δημιουργία νέων θεραπειών ενάντια στην ασθένεια.
Η νέα μελέτη που δημοσιεύεται στο έντυπο «Journal of Clinical Ιnvestigation» διεξήχθη από ειδικούς του Ιατρικού Κέντρου Southwestern του Πανεπιστημίου του Τέξας. Οι ερευνητές δημιούργησαν ποντίκια που έτρωγαν πολύ εξαιτίας του ότι δεν παρήγαν μια σημαντική ορμόνη που καταστέλλει την όρεξη, τη λεπτίνη. Στη συνέχεια η ερευνητική ομάδα τροποποίησε γενετικώς μια υπο-ομάδα ζώων ώστε να παράγει σε τριπλάσια ποσότητα σε σύγκριση με το φυσιολογικό μια άλλη ορμόνη που εκκρίνεται από τα λιποκύτταρα, την αδιπονεκτίνη. Ολα τα πειραματόζωα που εμφάνιζαν έλλειψη λεπτίνης έτρωγαν ασταμάτητα, ωστόσο όσα παράλληλα υπερπαρήγαγαν αδιπονεκτίνη έγιναν διπλάσια σε βάρος σε σύγκριση με τα υπόλοιπα ως το τέλος του πειράματος που διήρκεσε 20 εβδομάδες. Ενα φυσιολογικό ποντίκι ζυγίζει περί τα 20 γραμμάρια, ενώ τα γενετικώς τροποποιημένα πειραματόζωα ζύγιζαν περί τα 60 γραμμάρια. Οσα μάλιστα ανήκαν στην ομάδα της υπερπαραγωγής αδιπονεκτίνης ζύγιζαν σχεδόν 100 γραμμάρια. «Πρόκειται πιθανότατα για τα πιο παχύσαρκα ποντίκια που έχουν αναφερθεί ποτέ» σημείωσε ο επικεφαλής των ερευνητών Φίλιπ Σέρερ.
Το παράδοξο ήταν ότι κανένα από τα ποντίκια που παρήγαγαν επιπλέον αδιπονεκτίνη δεν ανέπτυξε συμπτώματα διαβήτη, όπως υψηλό σάκχαρο του αίματος. Αντιθέτως, τα πειραματόζωα που εμφάνιζαν έλλειψη λεπτίνης αλλά δεν παρήγαγαν μεγάλες ποσότητες αδιπονεκτίνης παρουσίασαν στο σύνολό τους διαβήτη κατά τη διάρκεια του πειράματος.
Οταν οι επιστήμονες εξέτασαν την κατανομή του λίπους στα ζώα, ανακάλυψαν ότι τα παχύσαρκα τρωκτικά με αδιπονεκτίνη σε αφθονία εμφάνιζαν μεγάλες ποσότητες υποδόριου λίπους, ωστόσο είχαν ελάχιστο λίπος γύρω από όργανα όπως το ήπαρ. Το γεγονός αυτό πιθανώς δίνει και την εξήγηση στο γιατί τα συγκεκριμένα ζώα δεν πλήττονταν από διαβήτη- το επιπλέον λίπος στην περιοχή του ήπατος μπορεί να κάνει το όργανο λιγότερο ευαίσθητο στην ινσουλίνη, οδηγώντας σε διαβήτη.
Τα νέα ευρήματα αναμένεται να οδηγήσουν σε νέες θεραπείες για τον διαβήτη στο μέλλον. Ηδη και σήμερα πολλά αντιδιαβητικά φάρμακα οδηγούν σε αύξηση των επιπέδων αδιπονεκτίνης στους ασθενείς.
