gromaios@otenet.gr
Είναι προφανές ότι οι φίλοι μας οι Αμερικανοί έχουν «ρίξει» όλες τις δυνάμεις τους και θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα για να έχει ο κ. Μπους ο νεότερος μια «νίκη», με την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Δεν είναι άλλωστε και πολύ πλούσιος ο απολογισμός της οκτάχρονης θητείας του και η κληρονομιά που θα αφήσει στον διάδοχό του: Μια οικονομία σε ύφεση και το δολάριο να θυμίζει τη δραχμούλα μας, κάποιες χιλιάδες Αμερικανοί να σκοτώνονται στο Ιράκ, με ημερήσιο κόστος 350 εκατ. δολάρια, και 28 εκατομμύρια συμπατριωτές του να σιτίζονται με δελτίο!
Είναι ακόμη προφανές ότι αυτός και οι συνεργάτες του δεν έχουν πεισθεί ότι η «κόκκινη γραμμή», που έχει οριοθετηθεί από τη κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, δεν πρόκειται να γίνει «ροζ». Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η αποτυχία του μεσολαβητή του ΟΗΕ κ. Νίμιτς, που οδήγησε στο ελληνικό βέτο, είναι δικό τους «έργο». Υπέθαλψαν την αδιαλλαξία των Σκοπιανών και έριξαν όλο το βάρος των πιέσεων στην Ελλάδα…
Εχει την εξήγησή της η επιλεκτική αυτή πίεση προς την Αθήνα. Εμείς, δυστυχώς, ακολουθήσαμε μια τακτική συνεχών υποχωρήσεων. Από την ανέφικτη διεκδίκηση «ούτε Μακεδονία ούτε παράγωγα» φθάσαμε να παρακαλούμε για ένα «Ανω» ή «Νέα»! Σπαταλήσαμε χρόνο και χάσαμε ευκαιρίες για «έντιμο συμβιβασμό». Και δώσαμε χρόνο και ευκαιρίες στα Σκόπια να αναγνωρισθούν ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» από 100 και πλέον κράτη και να πιστεύσουν ότι και με τις πλάτες του Μπους θα ξεπεράσουν τον σκόπελο του ονόματος και σήμερα θα ήταν μέλος του ΝΑΤΟ και αύριο στον προθάλαμο της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Είναι πιθανόν να μην ήταν και τόσο σαφή τα μηνύματα της Αθήνας προς τους υπερατλαντικούς φίλους. Είναι κατανοητό ότι δεν μπορούσαμε να αρνηθούμε τη συζήτηση με τους Αμερικανούς. Αυτή η συζήτηση όμως μετεξελίχθηκε σε «παράλληλη διαπραγμάτευση», η οποία ουσιαστικά οδήγησε σε υποκατάσταση του κ. Νίμιτς. Και τον ρόλο αυτού ανέλαβε ο «πρώην ιστορικός», μάλλον ανιστόρητος, κ. Ντάνιελ – προφανώς Δανιήλ- Φριντ.
Αυτόν τον ρόλο του ουσιαστικού διαπραγματευτή επιθυμούν να διατηρήσουν οι ΗΠΑ. Ο εν Αθήναις πρεσβευτής τους κ. Σπέκχαρτ είναι σαφής: «Νομίζω ότι είμαστε πολύ δραστήριοι για να διευκολύνουμε τις συνομιλίες υπό την αιγίδα του ΟΗΕ». Το πώς θα «διευκολύνουν» τις συνομιλίες το «αποκαλύπτει» ο υπεύθυνος διαχειριστής, εκ μέρους των Μπους και Ράις, κ. Ντάνιελ Φριντ. Στηρίζοντας τα Σκόπια όχι μόνο στο όνομα αλλά και στον ανιστόρητο και προκλητικό αλυτρωτισμό. Πιο προκλητικός και από τους Σκοπιανούς δήλωσε: «Εθνοτικοί Μακεδόνες υπάρχουν. Μακεδονική γλώσσα υπάρχει»!
Εύλογο το ερώτημα και η απορία. Γιατί η υπουργός Εξωτερικών τον πήρε, την επομένη, τηλέφωνο; Γιατί έσπευσε, τη μεθεπομένη, το υπουργείο να εκφράσει την «ικανοποίησή» του για την ανεπίσημη δήλωση του αναπληρωτή εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ κ. Κέισι, ότι «οι ΗΠΑ δεν παρέχουν επίσημη αναγνώριση γλώσσας και εθνότητας»; Και να υποστεί, μία μέρα μετά, τον «κόλαφο» από την επίσημη δήλωση του εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ κ. Μακόρμικ: «Πιστεύουμε ότι η δήλωση του κ. Φριντ, αλλά και η δήλωση του κ. Κέισι είναι σε πλήρη συμφωνία»;
Δεν είναι λεπτομέρειες. Δεν φθάνει η σαφής στρατηγική. Πολλές φορές η λανθασμένη τακτική υπονομεύει τον τελικό στρατηγικό στόχο. Αν η κυβέρνηση θα συνεχίσει την «παράλληλη διαπραγμάτευση» με τις ΗΠΑ όφειλε να είχε ζητήσει την αντικατάσταση του κ. Φριντ με κάποιον «λιγότερο φανατικό» Σκοπιανό… Ογκώδης ο φάκελος, που αποδεικνύει την απόλυτη μεροληψία υπέρ των Σκοπίων και την εχθρότητα κατά της Ελλάδος.
Ωραία, η κυβέρνηση δεν επιθυμεί να στενοχωρήσει τον κ. Μπους. Γιατί έπρεπε η κυρία Μπακογιάννη να δεχθεί τον κ. Μπράιζα, βοηθό του κ. Φριντ; Ενας υπάλληλος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ είναι ο κύριος. Λάθος μήνυμα…
