Απ΄ το περασμένο καλοκαίρι είχε φανεί ότι το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα εισερχόταν σε δίνη μεγάλης κρίσης.
Οι χρηματοδοτήσεις είχαν ξεφύγει κάθε μέτρου. Τα λεγόμενα πιστωτικά αγαθά είχαν κερδίσει κάθε γωνιά του πλανήτη.
Τα δάνεια «έτρεχαν» παντού χωρίς εξασφαλίσεις, χωρίς ελάχιστη κάλυψη και πρόγνωση του μέλλοντος, ούτε την απλή μεταβολή των συνθηκών δεν ελάμβαναν υπ΄ όψιν οι μεγάλοι τραπεζίτες της Αμερικής και της Ευρώπης. Οι επενδύσεις επίσης έμοιαζαν παράλογες. Νεαροί διαχειριστές, που εμφανώς πουλούσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες, συγκέντρωναν με άνεση αμύθητα ποσά στο όνομα υποτιθέμενων υπερκερδοφόρων επενδύσεων.
Το χρήμα έγινε εύκολο, οι ροές του διευκολύνθηκαν στον μέγιστο βαθμό, η κερδοσκοπία έλαβε μυθικές διαστάσεις, μια φούσκα μοναδική, πλανητική αυτή τη φορά, μεγάλωνε χωρίς κανείς να είναι διατεθειμένος να την εμποδίσει.
Αμφιλεγόμενα και αδιαφανή επενδυτικά σχήματα προέβαιναν σε πρωτοφανείς εξαγορές, αναστάτωναν αγορές οργανωμένες και εκτόξευαν στα ύψη αξίες που δεν δικαιολογούνταν ούτε από τα κέρδη ούτε από τις προοπτικές των διεκδικούμενων μονάδων.
Οι πιστωτικοί κίνδυνοι είχαν εμφανώς υποεκτιμηθεί, οι εσωτερικοί μηχανισμοί αυτοελέγχου είχαν προ πολλού ξεπερασθεί, το κυνήγι των κερδών και των υπεραμοιβών διαμόρφωσε τη δική του δυναμική, άμβλυνε τα συστήματα αυτοελέγχου και επέβαλε τον τρελό χορό του χρήματος και της κερδοσκοπίας που δεν είχε προηγούμενο στην ιστορία του πλανήτη.
Ολα αυτά μαζί επέτρεψαν την επινόηση σύνθετων επενδυτικών αγαθών και υπηρεσιών, η αποτίμηση των οποίων χανόταν στο πλήθος των πράξεων κάλυψης και διάχυσης των κινδύνων.
Μια εκδοχή αυτής της κερδοσκοπικής παραζάλης και της αχαλίνωτης απληστίας που κατέλαβε το τραπεζικό σύμπαν ζήσαμε και εδώ με το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων.
Μεγάλοι, καθ΄ όλα αξιόπιστοι με κύρος και ιστορία, διεθνείς τραπεζικοί οίκοι βάλθηκαν να προσφέρουν στο υπουργείο Οικονομικών τέτοιο εύκολο χρήμα, με κρυμμένους κινδύνους, αξία απροσδιόριστη και κέρδη μοναδικά για τους ίδιους και τα συνεταιράκια τους.
Τούτη την ώρα όλος ο κόσμος βιώνει ακριβώς τις συνέπειες της μεγάλης έκρηξης. Η φούσκα έσκασε, οι ζημιές αποκαλύπτονται, οι κρυμμένοι κίνδυνοι έρχονται στο προσκήνιο, οι αξίες πέφτουν, τα σπίτια χάνονται, η ύφεση καραδοκεί, το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα κινδυνεύει και αναζητεί εναγωνίως διεξόδους. Η μείωση των επιτοκίων προφανώς δεν αρκεί. Το μοντέλο πάσχει, είναι αυτοκαταστροφικό, θέλει χαλινό. Αυτό διδάσκει η ιστορική εμπειρία, την οποία μόνο οι φανατικοί και οι δογματικοί δεν βλέπουν.
