Η αρχή έγινε το απόγευμα της Πέμπτης 12 Οκτωβρίου όταν διέρρευσε προς τα γραφεία ορισμένων εφημερίδων το πυκνογραμμένο κείμενο της παραίτησης του καθηγητή Χρόνη Μπότσογλου από τη θέση του πρύτανη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ). Στην επιστολή του κατηγορούσε τους συναδέλφους του Γιώργο Λάππα, Γιώργο Χαρβαλιά, Πάνο Χαραλάμπους, Μανώλη Μπαμπούση και Μάνθο Σαντοριναίο, τους οποίους ο ίδιος είχε ορίσει ως ομάδα εργασίας για να επεξεργασθούν την πρόταση για τον Τομέα Νέων Τεχνολογιών – Πολυμέσων, για παρασκηνιακή δράση και απόπειρα επίσπευσης των διαδικασιών μέσω συγκέντρωσης υπογραφών από τους σπουδαστές. Μαζί του παραιτήθηκε και ο αντιπρύτανης κ. Γιώργος Χουλιαράς. Τόσο ο κ. Μπότσογλου όσο και οι πέντε προαναφερθέντες συνεργάτες του έσπευσαν να καταδικάσουν τη διαρροή της επιστολής, τονίζοντας ότι «τέτοια πράγματα συμβαίνουν σε όλα τα Ιδρύματα και δεν αφορούν την κοινή γνώμη». Πώς είναι δυνατόν όμως να μην αφορά τον έξω κόσμο το γεγονός ότι ένας πολυαναμενόμενος τομέας, όπως αυτός των Νέων μέσων, που υποτίθεται ότι θα εκσυγχρονίσει το κουρασμένο πρόσωπο της σχολής και θα τη συντονίσει με τις τάσεις της διεθνούς σκηνής της σύγχρονης τέχνης, μοιάζει να γίνεται έρμαιο προσωπικών ερίδων και φιλοδοξιών που καθυστερούν δραματικά τη λειτουργία του;
Δύο μέτωπα
Οπως προκύπτει από το ρεπορτάζ, δύο είναι τα ζητήματα που απασχολούσαν τη σχολή το τελευταίο διάστημα: η δημιουργία του Τομέα Νέων Μέσων και η ενεργοποίηση του Τμήματος της Ιστορίας και Θεωρίας της Τέχνης (το οποίο υπάρχει στα χαρτιά αλλά όχι στην πράξη). Οσο ασύνδετα και αν φαντάζουν τα δύο αυτά «μέτωπα» λόγω περιεχομένου, τόσο στενά συνδέθηκαν μεταξύ τους μέσω έντονου παρασκηνίου. Ο κ. Μπότσογλου είχε από καιρό προτάξει την αναγκαιότητα δημιουργίας του Τμήματος της Ιστορίας και Θεωρίας της Τέχνης, το οποίο όμως χρειαζόταν την έλευση ενός πρωτοβάθμιου καθηγητή για να γίνει αυτόνομο. Θεωρώντας την περίπτωση του καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Γεράσιμου Βώκου ιδανική, ζήτησε από τον «κύκλο» των Λάππα, Χαρβαλιά, Χαραλάμπους, Μπαμπούση, Σαντοριναίου να στηρίξει την επιλογή του. Το τμήμα ετοιμαζόταν να λειτουργήσει από τον Σεπτέμβριο – εισήχθησαν μάλιστα φοιτητές για να το παρακολουθήσουν. Ο «θεωρητικός τομέας» της ΑΣΚΤ (οι πέντε προαναφερθέντες και άλλοι πανεπιστημιακοί) συνεδριάζοντας ανεπίσημα είχε διαβεβαιώσει τον πρύτανη ότι συμφωνεί με την επιλογή Βώκου. Και ενώ το θέμα έμοιαζε να έχει δρομολογηθεί, προς έκπληξη του πρύτανη καταψηφίστηκε.
Αποφασίζοντας να παίξει το τελευταίο του χαρτί ο κ. Μπότσογλου έθεσε το ζήτημα και στη Σύγκλητο, για να τη δει να καταψηφίζεται και εκεί. Το συμβάν αυτό θεωρήθηκε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Οπως ακούγεται στους διαδρόμους της σχολής, εκείνο που προκάλεσε την «ανταρσία» ήταν το γεγονός ότι ο κ. Μπότσογλου, έχοντας εξασφαλίσει τη δημιουργία του Τμήματος Θεωρίας, άρχισε να έχει δεύτερες σκέψεις σχετικά με την καταλληλότητα των πέντε ατόμων που ο ίδιος είχε αρχικά επιλέξει να στελεχώσουν τον Τομέα Νέων Τεχνολογιών. Δεν είναι λίγοι ωστόσο εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ο συγκεκριμένος τομέας δεν υπήρξε ποτέ στη λίστα προτεραιοτήτων του πρύτανη.
Δαιδαλώδες παρασκήνιο
Η επιστολή προκάλεσε αντιδράσεις στους κόλπους της υποτιθέμενης «ομάδας». «Θεωρώ ότι ήταν λάθος του, εκφράζει όμως μια προσωπική εκτίμηση της συγκεκριμένης στιγμής» σημειώνει ο κ. Γ. Χαρβαλιάς, είς εκ των πέντε που κατονομάζει ο κ. Μπότσογλου στο κείμενό του. Σε ό,τι αφορά το θέμα της μετακίνησης του κ. Βώκου αναφέρει ότι «ένα ολόκληρο Τμήμα Θεωρίας της Τέχνης διαφοροποιήθηκε όχι προς τον ίδιο τον καθηγητή, που είναι καθ’ όλα αξιότιμος, αλλά επειδή έπρεπε να βρεθεί κάποιος από τον πυρήνα της ΑΣΚΤ. Και αν δεν υπήρχε, θα μπορούσε να δημιουργηθεί με την προκήρυξη θέσης». Σχολιάζοντας το γεγονός ότι ο τέως πρύτανης επέλεξε να γράψει την προσωπική αντωνυμία με κεφαλαία γράμματα στη φράση «οι συνάδελφοι που ΕΓΩ όρισα σαν ομάδα εργασίας για να επεξεργασθούν την πρόταση για τον Τομέα Νέων Τεχνολογιών» που τους κατονομάζει, ο κ. Χαραλάμπους κάνει λόγο για «το πρότυπο του πατέρα αφέντη που κόβει, ράβει, δίνει αρμοδιότητες, παραπέμποντας στο φροϋδικό οικογενειακό ρομάντζο».
Η ατμόσφαιρα στην ΑΣΚΤ παραμένει τεταμένη, με τις πρυτανικές εκλογές που υπό κανονικές συνθήκες θα διενεργούνταν τον Μάιο να επισπεύδονται για τις προσεχείς εβδομάδες. Τι είναι χειρότερο λοιπόν; Το ότι διέρρευσε όλο αυτό το δαιδαλώδες παρασκήνιο ή το ότι υφίσταται; Σε γενική συνέλευση των φοιτητών της ΑΣΚΤ την περασμένη άνοιξη η πρόταση για την εκπαιδευτική δομή του Τομέα Νέων Μέσων όπως παρουσιάστηκε από τον κ. Χαρβαλιά εκ μέρους και των υπολοίπων (Λάππας, Χαραλάμπους, Μπαμπούσης, Σαντοριναίος) εγκρίθηκε παμψηφεί. Μπορεί να μην είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πώς θα λειτουργούσε στην πράξη αυτό το σχέδιο, το γεγονός όμως ότι 104 στους 104 φοιτητές το ψήφισαν αποδεικνύει την επιτακτική ανάγκη εκσυγχρονισμού μιας σχολής που μοιάζει προσκολλημένη στο μακρινό παρελθόν της. Οποιος και αν είναι ο νέος πρύτανης, πάντως, προτού ανοίξει νέους τομείς θα χρειαστεί να κλείσει παλαιά μέτωπα.
