Διευθυντές υπό ομηρεία. Αλλωστε το υπουργείο Πολιτισμού ξέρει από ομήρους, αν θυμηθεί κανείς τους συμβασιούχους του. Από τούδε και εις το εξής θα έχει και δύο διευθυντές , του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και του αντίστοιχου Κρατικού της Θεσσαλονίκης, δέσμιους της πολιτικής ή μάλλον της μικροπολιτικής του. Παρ’ ότι ο κ. Λιάπης δηλώνει συχνά ότι απεχθάνεται τέτοιες πρακτικές, υπερασπίστηκε με πάθος στη Βουλή τη σχετική τροπολογία, η οποία συρρικνώνει τις αρμοδιότητες των διευθυντών προς όφελος των διοικητικών συμβουλίων. Για κάποιον που δεν γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα, για κάποιον με ελλιπή ή μονόπλευρη πληροφόρηση δεν συνέβη και τίποτε το σπουδαίο. Λάθος. Συνέβησαν αλλά, το κυριότερο, θα συμβούν πολλά στο μέλλον. Στον χώρο της σύγχρονης τέχνης, που συνδέεται με τρέχοντα αισθητικά ρεύματα, καλλιτέχνες που προβάλλουν δυναμικά το έργο τους και εμπόρους τέχνης που αποκομίζουν τα νενομισμένα οφέλη, τίποτε δεν είναι απλό και ακίνδυνο. Αν ο υπουργός δεν εμπιστεύεται έναν διευθυντή μουσείου, να τον αλλάξει. Και αν θέλει αυστηρό αλλά δίκαιο έλεγχο, να τοποθετήσει δίπλα του ειδήμονες που να κρίνουν το έργο του. Αντ’ αυτών το επιχειρούμενο και με νομοθετική ρύθμιση είναι η τρικλοποδιά. Το ΕΜΣΤ δεν έχει καν εγκαινιασθεί. Σκεφθείτε τα μαχαίρια που θα βγουν τότε.
