«Ταυτίζομαι με όλους τους ήρωες»
Παρατηρώντας προσεκτικά την Ελεν Χαντ ενώ κάθεται στον καναπέ της σουίτας της στο ξενοδοχείο «Soho» του Λονδίνου, όπου τη συνάντησα στα τέλη του περασμένου μηνός, είδα ότι από το πρόσωπό της λείπει πια η φρεσκάδα που είχε όταν την αντίκρισα για πρώτη φορά από κοντά, στο Λος Αντζελες πριν από ακριβώς οκτώ χρόνια. Το μακιγιάζ της ελάχιστο. Αρκετές ρυτίδες χαρακώνουν το λεπτό δέρμα. Φορούσε ένα απλό πράσινο μπλουζάκι και στενό τζιν παντελόνι που έκανε το σώμα της περισσότερο «σωληνοειδές» απ’ ό,τι είναι. Εκπέμπει όμως πηγαία κομψότητα. Δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να τη ρωτήσω πόση σημασία δίνει η ίδια στην ομορφιά, σε μια εποχή που τα μίντια εκεί ακριβώς εστιάζουν. Οχι μόνο στα φυσικά κάλλη, αλλά και στα τεχνητά. «Προς το παρόν δεν έχω νιώσει την ανάγκη να κάνω μπότοξ ή κάποια άλλου είδους επέμβαση που θα βελτίωνε την εικόνα μου» απάντησε αμέσως με ένα κοφτό, ψυχρό χαμόγελο. «Μπορεί την επόμενη φορά που θα με δείτε να έχω αλλάξει γνώμη». Εν ολίγοις, για την Ελεν Χαντ τα εξωτερικά χαρίσματα δεν έχουν και τόση σημασία άπαξ και «έχεις πραγματικά κάτι να πεις. Αν έχεις, θα σε ακούσουν. Είτε είσαι μαύρος είτε ισπανόφωνος. Βέβαια, αν είσαι λευκός και 25άρης ίσως έχεις περισσότερες ευκαιρίες και περισσότερα χρόνια μπροστά σου. Μια καλή ιστορία όμως ήταν πάντα το καλύτερο όπλο».
Η Ελεν Χαντ έχει λάβει μέρος σε αρκετές καλές ιστορίες από τα οκτώ της χρόνια, όταν άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με την ηθοποιία. Ωστόσο από την εποχή που κέρδισε το Οσκαρ α’ γυναικείου ρόλου για το «Καλύτερα δεν γίνεται» του Τζέιμς Λ. Μπρουκς η ηθοποιός που έγινε διάσημη από την τηλεοπτική σειρά «Mad about you» δεν έχει κάνει αισθητή την παρουσία της. Κανένας από τους ρόλους της σε ταινίες όπως «Ο Δρ Τ. και οι γυναίκες του», «Αυτό που θέλουν οι γυναίκες», «Χωρίς αντάλλαγμα», «Ναυαγός», «Η κατάρα του Πράσινου Σκορπιού» και «Α good woman» δεν είχε το εκτόπισμα της δυναμικής σερβιτόρας τού «Καλύτερα δεν γίνεται».
Με την τελευταία της ταινία («Οταν με βρήκε», «Then she found me») η Ελεν Χαντ αποπειράται για πρώτη φορά να συνδυάσει την ηθοποιία με την κινηματογραφική σκηνοθεσία (στο παρελθόν είχε σκηνοθετήσει κάποια επεισόδια του «Mad about you» στην τηλεόραση). Βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Ελινορ Λίπμαν το «Οταν με βρήκε» είναι η ιστορία της Εϊπριλ Επνερ (Χαντ), μιας 39χρονης δασκάλας στη Νέα Υόρκη η οποία, αν και μεγάλωσε με αγάπη, δεν γνώρισε ποτέ την πραγματική της μητέρα και επιπλέον έχει την ανάγκη να αποκτήσει παιδί. Με έναν αποτυχημένο γάμο στο ενεργητικό της και γεμάτη φόβο για τα χρόνια που περνούν, η Εϊπριλ νιώθει τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια της. Τα πράγματα θα αρχίσουν να αλλάζουν όταν στο προσκήνιο εμφανίζεται μια διάσημη σταρ της τηλεόρασης (Μπετ Μπίντλερ) που ισχυρίζεται ότι είναι η μητέρα της και ένας χωρισμένος πατέρας (Κόλιν Φερθ) του οποίου ο γιος είναι μαθητής της Εϊπριλ.
«Ταυτίζομαι με όλους τους ήρωες αυτής της ταινίας» είπε η Χαντ, που πάλεψε πέντε ολόκληρα χρόνια για την τελική μορφή του σεναρίου. «Σε ό,τι αφορά την ίδια την Εϊπριλ, είναι μια σχεδόν αυτοβιογραφική ηρωίδα. Μοιράζομαι εξ ολοκλήρου την επιθυμία της να γίνει μητέρα γιατί την είχα και εγώ όταν δεν ήξερα αν θα κατάφερνα να αποκτήσω παιδί».
Συγχρόνως το «Οταν με βρήκε» αντανακλά πολλά από τα πράγματα που ενδιαφέρουν τη σκηνοθέτιδα: «Αγάπη, προδοσία, πίστη, απώλεια πίστης, το να είσαι κόρη, το να είσαι γονιός. Οσο και αν αποστασιοποιηθώ από αυτή την ταινία, θα με βρω μέσα της».
Λέει επίσης ότι τη συγκίνησε ιδιαίτερα «η ταύτιση της αγάπης με την ιδέα της προδοσίας. Με έναν περίεργο τρόπο, αυτό το μυθιστόρημα σου λέει ότι αγάπη χωρίς προδοσία δεν μπορεί να υπάρξει. Οταν βλέπουμε για πρώτη φορά την Εϊπριλ είναι προδομένη από κάποιον. Καταλήγει στο να προδώσει κάποιον άλλον. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον».
Οδύσσεια για ένα όραμα
Η διαδρομή που χρειάστηκε να διανυθεί ως τη στιγμή της ολοκλήρωσης του «Οταν με βρήκε» ήταν τεράστια και – απ’ όσο μπορώ να αντιληφθώ παρατηρώντας τη Χαντ – πολύ ψυχοφθόρα. Το βιβλίο τής Λίπμαν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1990, αλλά τα κινηματογραφικά του δικαιώματα είχαν ήδη πουληθεί το 1989 στην εταιρεία παραγωγής τής Σιγκούρνεϊ Γουίβερ, η οποία δεν δεχόταν να μεταβιβάσει τα δικαιώματα σε κανέναν. Ενθουσιασμένη με το μυθιστόρημα η Χαντ ήθελε με κάποιον τρόπο να συμμετάσχει στην κινηματογραφική του απόδοση, ως ηθοποιός ή ως παραγωγός, αλλά η απάντηση από την εταιρεία της Γουίβερ ήταν αρνητική. Πέρασε μία ολόκληρη δεκαετία με το σχέδιο στο συρτάρι. Και τότε η Χαντ, από μια σαφώς ισχυρότερη θέση αφού είχε στο μεταξύ κερδίσει το Οσκαρ α’ γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Καλύτερα δεν γίνεται», κατάφερε να πάρει τα δικαιώματα. «Τα “όχι” δεν σταμάτησαν» είπε η Χαντ κουνώντας το κεφάλι της αποκαμωμένα. «Κατάλαβα ότι ακόμη και μετά το Οσκαρ το όνομά μου δεν ήταν αρκετό για να βάλει μπροστά την ταινία. Σε όλους άρεσε η ιδέα αλλά όλοι είχαν ένα “ναι μεν, αλλά”. Ημουν απελπισμένη από τα εμπόδια που ξεφύτρωναν διαρκώς μπροστά μου. Ρώτησα έναν παραγωγό φίλο μου: “Μα τελικά ποιος φτιάχνει τις ταινίες;”. Μου απάντησε: “Αυτοί που δεν τα παρατάνε”. Συγκράτησα τη συμβουλή του και δεν τα παράτησα. Και κάποια στιγμή είδα φως στο τούνελ. Σήμερα νιώθω ότι η σκηνοθεσία μού ταιριάζει και στοχεύω προς αυτή την κατεύθυνση» είπε η Χαντ, που έχει ήδη γράψει ένα ακόμη σενάριο και ευελπιστεί να το σκηνοθετήσει σύντομα.
Διαρκές κυνήγι για την ανεύρεση χρημάτων. Επαγγελματικά ραντεβού που δεν οδηγούν πουθενά. Συμφωνίες που δεν τηρούνται. Πόσο αποθαρρυντική μπορεί να είναι όλη αυτή η διαδικασία για έναν άνθρωπο του οποίου η δουλειά βρίσκεται σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος, εφόσον έχει να κάνει με την υποκριτική, την έκφραση και το παιχνίδι των συναισθημάτων; «Η φθορά είναι αναπόφευκτη, εκτός και αν βγάζεις το ψωμί σου ως ζωγράφος ή είσαι εισοδηματίας» απάντησε η ηθοποιός-σκηνοθέτις με ένα συγκαταβατικό χαμόγελο. «Βέβαια, αν είσαι αρκετά τυχερός, όσο αποθαρρυντικό είναι όταν κοπιάζεις να βρεις λεφτά, άλλο τόσο ενθαρρυντικό είναι όταν βρίσκεσαι μπροστά σε ένα αποτέλεσμα που σε ικανοποιεί».
Ο ρόλος-έκπληξη του Σάλμαν Ρούσντι
Στα αριστερά της φωτογραφίας εικονίζεται ο ινδός συγγραφέας Σάλμαν Ρούσντι, ο οποίος στο «Οταν με βρήκε» κάνει μία από τις σπάνιες εμφανίσεις του στον κινηματογράφο κρατώντας τον ρόλο του γυναικολόγου της Εϊπριλ (Ελεν Χαντ, μέσον) – στο «Ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς» είχε υποδυθεί τον… εαυτό του. Επειδή η Εϊπριλ είναι εβραία, η Χαντ ήθελε ο γιατρός να είναι οπωσδήποτε Ινδός για μια σκηνή κοινής προσευχής ανθρώπων που πιστεύουν σε διαφορετικά θρησκεύματα. Η Χαντ έκανε πολλά δοκιμαστικά με επαγγελματίες ινδούς ηθοποιούς αλλά δεν έμεινε ικανοποιημένη. Οταν ο Ρούσντι έμαθε την προσπάθειά της, έδειξε προσωπικό ενδιαφέρον για τον ρόλο και μετά την οντισιόν, που επίσης έκανε, η Χαντ τον επέλεξε. Στα δεξιά της φωτογραφίας, οι συμπρωταγωνιστές της Χαντ, Κόλιν Φερθ και Μάθιου Μπρόντερικ.
Η ταινία «Οταν με βρήκε» θα αρχίσει να προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες από την Πέμπτη 10 Ιουλίου.
