Τριγμούς στους κόλπους της κυβέρνησης, αντιδράσεις στις τοπικές κοινωνίες και σκεπτικισμό στην κοινή γνώμη δημιουργεί το σχέδιο για τη μεταρρύθμιση της διοικητικής δομής της χώρας, προτού ακόμη τεθεί σε ισχύ. Σημεία αιχμής αποτελούν το διοικητικό μοντέλο που θα επιλεγεί, αν και όλες οι πλευρές συμφωνούν με την… αριθμητική των νέων υπό σύσταση ΟΤΑ (περίπου 400 δήμοι, 15 νομαρχίες ή περιφερειακές αυτοδιοικήσεις και 5 Γενικές Γραμματείες Περιφερειών). Το εύρος, ωστόσο, της μεταρρύθμισης, η δομή που θα αποκτήσουν τα νέα διοικητικά σχήματα, η χρηματοδότησή τους και η γεωγραφική τους κατανομή δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα.
Ηδη στους κόλπους της κυβέρνησης έχουν διαμορφωθεί δύο κύριες τάσεις, η καθεμία εκ των οποίων προωθεί το δικό της μοντέλο που εξαρτάται, εκτός των άλλων, και από την εξυπηρέτηση μικροκομματικών συμφερόντων, ενώ ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της μεταρρύθμισης, ο δήμαρχος Αθηναίων και πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ κ. Ν. Κακλαμάνης εξαρτά τη συμμετοχή του στον σχετικό διάλογο από την ικανοποίηση ή μη ενός οικονομικού πακέτου το οποίο θεωρεί εκ των ουκ άνευ για τη στήριξη των νέων αυτοδιοικητικών μονάδων. Στην πράξη, όμως, όπως αποκαλύπτεται από τη σχετική μελέτη που παρουσιάζει σήμερα «Το Βήμα», με το οικονομικό πακέτο υπάρχει ο κίνδυνος να οδηγηθούμε σε μια νέα φορολογική επιδρομή, αν και δεν προτείνεται η επιβολή νέων φόρων.
Ο πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής , ο οποίος εντός των προσεχών ημερών θα εγκαινιάσει τον δεύτερο κύκλο του διαλόγου για τη μεταρρύθμιση της δομής του κράτους, έχει να αντιμετωπίσει ένα δίλημμα: Ποιο θα είναι το μοντέλο των νέων (αυτοδιοικητικών) μονάδων που θα ανακύψουν μετά την κατάργηση ή και τη συγχώνευση των υπαρχόντων ΟΤΑ. Αν, δηλαδή, ο δεύτερος βαθμός αυτοδιοίκησης θα μεταφερθεί στο επίπεδο της περιφέρειας, όπως συμβαίνει σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης, με τη σύσταση από μηδενική βάση των «περιφερειακών αυτοδιοικήσεων» που θα έχουν αιρετό, με απευθείας εκλογή από τον λαό, περιφερειάρχη, αιρετό Περιφερειακό Συμβούλιο και στο οποίο θα απορροφηθούν, υπό τη μορφή Περιφερειακών Διαμερισμάτων οι υφιστάμενες νομαρχίες. Ή αν θα διατηρήσει τον δεύτερο βαθμό αυτοδιοίκησης στο επίπεδο της νομαρχίας, με τη σύσταση 15 υπερνομαρχιών στο πρότυπο της Υπερνομαρχίας Αθηνών- Πειραιώς, στις οποίες οι υφιστάμενες Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις θα εξακολουθήσουν να έχουν στην πράξη τον πρώτο λόγο, αν και θα μετατραπούν σε Νομαρχιακά Διαμερίσματα.
Γύρω από τα δύο αυτά μοντέλα έχουν δημιουργηθεί δύο ισχυρές τάσεις στους κόλπους της κυβέρνησης, οι οποίες δεν είναι άσχετες και με την εξυπηρέτηση μικροκομματικών επιδιώξεων, καθώς είναι απολύτως βέβαιον ότι η νέα διοικητική αναδιάρθρωση θα επηρεάσει άμεσα την πολιτική ζωή της χώρας, θα αποδυναμώσει τον παραδοσιακό ρόλο των βουλευτών και θα οδηγήσει σε αλλαγή του συστήματος ανάδειξής τους. Υπέρ της πρώτης τάσης, όπως αναφέρουν πληροφορίες που έχει στη διάθεσή του «Το Βήμα», προσανατολίζεται ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, αν και όπως ομολογούν συνεργάτες του «οι πιέσεις που δέχεται και θα δεχθεί στο μέλλον θα είναι τεράστιες» . Υπέρ αυτής συνηγορούν ακόμη πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης, όπως είναι η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη η οποία εδώ και καιρό, από τότε που ήταν ακόμη δήμαρχος Αθηναίων, είχε ταχθεί υπέρ της μεταφοράς του δεύτερου βαθμού στην περιφέρεια. Το ίδιο συμβαίνει και με τον δήμαρχο Αθηναίων κ. Κακλαμάνη ο οποίος «δεσμεύεται» πλέον και από τις αποφάσεις των τακτικών συνεδρίων της ΚΕΔΚΕ. Αντιθέτως, υπέρ της δεύτερης τάσης, με το πρόσχημα της «ήπιας προσαρμογής», τάσσεται ο αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών κ. Πρ.Παυλόπουλος ο οποίος, εκτός των άλλων, εμφανίζεται και ένθερμος θιασώτης των εθελοντικών συνενώσεων με την παράλληλη χορήγηση οικονομικών κινήτρων. Τον σκεπτικισμό του κατά πόσον είναι ώριμες οι συνθήκες για τη μεταρρύθμιση της διοικητικής δομής της χώρας έχει εκφράσει και ο κ. Ευ.Μεϊμαράκης , ενώ ο κ. Γ.Σουφλιάς, ο οποίος κάλλιστα θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως «αλεξικέραυνο» των αντιδράσεων, προωθεί το όλο εγχείρημα στο πλαίσιο του χωροταξικού σχεδίου.
