Ο κύκλος των χαμένων ευκαιριών για το μεγάλο άλμα του ελληνικού βόλεϊ συνεχίζεται. Για δεύτερη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια ένα προολυμπιακό τουρνουά που έγινε στην Ελλάδα πέρασε ανεκμετάλλευτο και αντί να χρησιμεύσει ως καθαρτήριο για τις αμαρτίες και τα λάθη του παρελθόντος, με την παρθενική συμμετοχή της Εθνικής Ανδρών σε Ολυμπιακούς Αγώνες, άνοιξε νέες πληγές και δημιούργησε ερωτήματα και ανασφάλεια εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, όπου θα δοκιμαστεί η αντοχή και το κουράγιο όσων ασχολούνται με το άθλημα, επειδή πάλι πρέπει να αρχίσουν από το μηδέν.
Από τις εμφανίσεις της εθνικής ομάδας στο προολυμπιακό του Πειραιά φάνηκε ότι δεν υπήρχε αντοχή, διάρκεια και κυρίως πάθος και πίστη αθλητών που θέλουν να βγουν από την αφάνεια και να πρωταγωνιστήσουν. Κάποιοι μάλιστα με το τέλος του τουρνουά έδειξαν ότι λυτρώθηκαν αποβάλλοντας την πίεση που τους είχε δημιουργήσει η σκέψη της πρόκρισης για το Σίδνεϊ. Προσωρινά το κατάφεραν αλλά αυτό το οποίο τους στιγμάτισε για πάντα είναι η ίδια η Ιστορία, που έγραψε τα ονόματά τους κάτω από μία ακόμη αποτυχία της εθνικής ομάδας.
Από το προολυμπιακό του Πειραιά βγήκαν πολλά και ξεκάθαρα συμπεράσματα και μπήκαν διαχωριστικές γραμμές σε έννοιες και θεωρίες που ως και πριν από λίγο καιρό ήταν συγκεχυμένες.
Πρώτα από όλα, οι παίκτες είναι βασικοί υπεύθυνοι της αποτυχίας και κατά… σύμπτωση είναι σχεδόν οι ίδιοι παίκτες που απέτυχαν στο προολυμπιακό του 1996 στην Πάτρα, στο Ευρωπαϊκό του 1995 και του 1997 και στο Παγκόσμιο του 1998. Ακόμη και αν υποθέσει κανείς ότι ο Τζιαμπάολο Μοντάλι ήταν ένας ανύπαρκτος προπονητής και η ελληνική ομοσπονδία ανίκανη, οι παίκτες θα έπρεπε να είχαν κάνει το καθήκον τους. Να ματώσουν τη φανέλα και να τα δώσουν όλα στο γήπεδο για το μεγάλο όνειρο. Αντί αυτού στην αρένα του ΣΕΦ σκορπίστηκαν στην πρώτη πίεση που άσκησαν οι αντίπαλοι, δεν άντεξαν, διότι απλούστατα δεν είχαν πιστέψει στο… ακατόρθωτο.
Από το Βατερλό της Εθνικής δεν γλίτωσε ούτε ο κ. Μοντάλι, που σίγουρα έχει και αυτός μερίδιο ευθύνης. Ο Ιταλός, συνηθισμένος να προπονεί την αφρόκρεμα του παγκοσμίου βόλεϊ, έκανε λάθος επιλογές και κυρίως δεν υπολόγισε ότι το πλήρωμά του θα εγκατέλειπε το σκάφος στην πρώτη φουρτούνα. Το προολυμπιακό του Πειραιά θα το θυμάται σε όλη του την καριέρα. Ανεξάρτητα πάντως από το αν μείνει ως το 2004 (κάτι που θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο, ειδικά μετά και τη συμφωνία του με τη Μίλαν ως το 2002), κάποιοι θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τα όσα είπε μετά το τέλος του προολυμπιακού: «Είμαι ο στρατηγός και υπερασπίζομαι τους στρατιώτες μου. Αν θέλουμε όμως να δούμε κάτι καλό στο μέλλον, οι έλληνες παίκτες πρέπει να βγουν από το σπίτι τους. Να αγωνιστούν στο εξωτερικό, να πάνε στην Α2 Ιταλίας, να μάθουν τα μυστικά του βόλεϊ, να αποκτήσουν εμπειρίες, όπως έκαναν πριν από αρκετά χρόνια οι Ισπανοί και οι Γάλλοι. Αλήθεια, ποια μεγάλη ομάδα του εξωτερικού έχει ζητήσει μεταγραφή κάποιου έλληνα παίκτη; Εγώ μπορεί να έχω τρέλα και να πιστεύω ότι η Ελλάδα μπορεί να πάρει μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν φθάνει όμως να το πιστεύω μόνο εγώ και η διοίκηση της ομοσπονδίας. Διότι η τρέλα έχει τα όριά της».
Μετά από μια τέτοια αποτυχία η ΕΟΠΕ θα έχει δύσκολο έργο την επόμενη ημέρα, με πρώτο και σημαντικότερο το θέμα του προπονητή. Θα πρέπει να σταματήσει τη θυσία προπονητών αποδίδοντας ευθύνες στους πραγματικούς υπευθύνους, που δεν είναι άλλοι από τους ίδιους τους παίκτες. Αν φύγει ο κ. Μοντάλι, που είναι από τους κορυφαίους στον κόσμο, ποιος άλλος θα μπορέσει να πάρει τη θέση του για να εμπνεύσει και να προσφέρει οράματα;
Η διοίκηση της ομοσπονδίας ευθύνεται διότι έδωσε γη και ύδωρ σε παίκτες με «βεβαρημένο» παρελθόν και πίστεψε ότι με την πρόσληψη του κορυφαίου προπονητή στον κόσμο θα έφτιαχνε και ομάδα από τη μια στιγμή στην άλλη. Το να είσαι «δίμετρος» δεν φθάνει τελικά για να παίξεις σε ένα άθλημα που απαιτεί τεράστια σωματικά, διανοητικά και ψυχολογικά προσόντα. Δυστυχώς ή ευτυχώς η απουσία χρονομέτρου στο βόλεϊ το ταυτίζει με την ψυχολογία και τη φιλοσοφία του μαχητή μποξέρ πάνω στο καναβάτσο. Ο καλύτερος πάντα κερδίζει. Ο χαμένος, αν δεν παλέψει, αν δεν δώσει τα πάντα προτού πέσει, θα φύγει ντροπιασμένος από το γήπεδο, όπως έγινε με αυτή την εθνική ομάδα στο προολυμπιακό του Πειραιά.
Οι επιλογές για την ομάδα του 2004 πρέπει να γίνουν με βασικό κριτήριο τα ψυχικά χαρίσματα και την προσωπικότητα των αθλητών και έστω και αργά να θυμηθούμε τα λόγια που έλεγε πριν από αρκετά χρόνια ο πρώην ομοσπονδιακός Κουβανός Χιλμπέρτο Ερέρα για τους έλληνες διεθνείς. Παρεμπιπτόντως ο κ. Ερέρα υπήρξε ο μεγάλος δάσκαλος του αρχηγού της Εθνικής Ισπανίας Ραφαέλ Πασκουάλ και ο προπονητής που τον τράβηξε από τον στίβο (ακοντισμό και δισκοβολία) για να τον αναδείξει σε μεγάλη προσωπικότητα του παγκοσμίου βόλεϊ. «Πρώτα μου έμαθε να διαβάζω φιλοσοφία και μετά να παίζω βόλεϊ» είχε πει πριν από λίγους μήνες σε συνέντευξή του στο «Βήμα» ο Πασκουάλ για τον κ. Ερέρα και αυτός όμως έφυγε ως αποτυχημένος από την Ελλάδα…
Οι 12 προνομιούχοι του Σίδνεϊ
Οι αγώνες του βόλεϊ στο Σίδνεϊ θα αρχίσουν στις 16 Σεπτεμβρίου και θα ολοκληρωθούν την 1η Οκτωβρίου. Μετά την ολοκλήρωση και των τριών παγκόσμιων προολυμπιακών τουρνουά, οι 12 ομάδες που θα πάρουν μέρος στους Αγώνες είναι: Αυστραλία, Ρωσία, Κούβα, Ιταλία, Κορέα, Γιουγκοσλαβία, ΗΠΑ, Βραζιλία, Αίγυπτος, Αργεντινή, Ισπανία και Ολλανδία.
* Οι 12 ομάδες γυναικών που θα λάβουν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι: Αυστραλία, Κούβα, Ρωσία, Βραζιλία, Κορέα, Γερμανία, ΗΠΑ, Περού, Κένυα, Ιταλία, Κροατία, Κίνα.
