Κέρδισαν! Αυτοί που θέλησαν τους Ολυμπιακούς του 2004 στην ελληνική πρωτεύουσα κατόρθωσαν κάτι που μόνο εύκολο δεν ήταν. Και μπράβο τους. Κερδίσαμε όμως όλοι και κυρίως κέρδισε η Αθήνα; Αυτό θα εξαρτηθεί από πολλά. Η αλήθεια είναι ότι τα δύσκολα τώρα μόλις αρχίζουν. Και ότι στο τέλος της σχεδόν επτάχρονης τεράστιας αλλά αμφιλεγόμενης προσπάθειας που πρέπει να καταβληθεί, κανείς δεν ξέρει τι θα μας περιμένει.
Μέσα στη γενικευμένη παραζάλη και την πολυέξοδη στα όρια του σκανδάλου ολυμπιακή πλύση εγκεφάλου που υποστήκαμε, είναι σημαντικό, τώρα αμέσως, να σημειωθούν με έμφαση ορισμένες παρατηρήσεις.
Η πρώτη αφορά τον έκδηλο από χρόνια ξενόφοβο και άρρωστο εθνικισμό τόσων και τόσων που μόνο εχθρούς βλέπουν εκτός των συνόρων μας (αλλά και εντός…), ανάδελφο χαρακτηρίζουν τον τόπο μας, ανθέλληνες όλους σχεδόν τους ξένους ηγέτες. Και να, που η παγκόσμια (αλλά τόσο δυτικόστροφη) Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή την Αθήνα τελικά ψήφισε παρά τις δελεαστικές προτάσεις της Ρώμης και της Στοκχόλμης, παρά το χρέος της Δύσης προς τη Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία και παρά το εμφανές εθνικό συμφέρον τόσων άλλων ευρωπαϊκών χωρών (ανάμεσά τους, η Γαλλία και η Βρετανία) που θα προτιμούσαν τους Ολυμπιακούς του 2004 στην Αφρική ή στη Λατινική Αμερική ώστε να μπορέσουν να προβάλουν τη δική τους υποψηφιότητα για το 2008. Ολοι αυτοί γνώριζαν μάλιστα θαυμάσια ότι πολλά από τα έργα που μας εξασφάλισαν την επιτυχία, αυτά που έγιναν και αυτά που θα γίνουν, αυτοί τα πλήρωσαν, σε μεγάλο ποσοστό, μέσω των ταμείων της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Πρέπει συνεπώς να ελπίσουμε ότι η επιτυχία δεν θα ενισχύσει τα συμπλέγματά μας και τις μιζέριες μας. Το αντίθετο, θα μας δώσει το μέγα κίνητρο για τεχνική και υλική πρόοδο, για διεθνή συνεργασία, για πρωτοβουλίες ειρήνης που αποτελούν και ολυμπιακό καθήκον αλλά και για έναν αγώνα, έστω και χωρίς πολλές ελπίδες επιτυχίας, με στόχο κάποια επιστροφή της απλής ηθικής στους πολύπαθους και πολυαμαρτωλούς Ολυμπιακούς.
Ονειρα… Και πώς να μην τα χαρακτηρίσει όλα τούτα κανείς έτσι όταν όλα όσα προηγήθηκαν αποτελούν διπλωματικά μυστικά, όταν για τα δισεκατομμύρια που ξοδεύτηκαν την τελευταία τριετία για την επιτυχία της Λωζάννης γνωρίζουμε μόνο ότι βγήκαν από τις τσέπες μας χωρίς κανείς να μας πει σε ποιες τσέπες βρίσκονται σήμερα, όταν είναι βέβαιο πως ένα μεγάλο μέρος του κόστους των Ολυμπιακών θα το πληρώσουμε εμείς, δηλαδή το κοινωνικό σύνολο, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων (και δεν μιλάμε βεβαίως για κέρδη…) θα εισπραχθούν από άλλους;
Η κυβέρνηση φρόντισε να κρατήσει κάποιες αποστάσεις ασφαλείας από την ολυμπιομανία. Δεν το μπορεί πλέον. Εχει το καθήκον του ελέγχου, του έργου, της τελικής επιτυχίας που δεν θα μετρηθεί μόνο από το αν θα μας πουν μπράβο οι διάφοροι αντιπαθείς Σάμαρανκ και φαρισαίοι ή από τις επιτυχίες των ήδη επαγγελματιών αθλητών και αθλητριών μας. Αλλά και από το αν τελικά θα διασωθούν, έστω και λίγο, δύο πολύτιμα σε ανεπάρκεια αγαθά: το πρώτο είναι η ποιότητα ζωής (εδώ γελάμε…) της Αθήνας και η ισορροπία ανάπτυξης της πρωτεύουσας και της άλλης Ελλάδας: θα γίνουν που θα γίνουν τα έργα, ανάμεσά τους πολλά άχρηστα για το μέλλον, ας φροντίσουμε τουλάχιστον να βρούμε τις καλύτερες ποιοτικές λύσεις για το κοινωνικό σύνολο και όχι για τις διάφορες ημιαλλοδαπές επιτροπές. Το δεύτερο αφορά το ελάχιστο που μας απομένει από δημόσια ηθική: γενική είναι η πρόβλεψη ότι μπροστά στους Ολυμπιακούς τα γνωστά προηγούμενα ρεμούλας σε βάρος του κοινωνικού συνόλου θα θεωρηθούν αγνό παιδικό παραμύθι.
Σχεδόν ένα τρισ. θα δαπανηθεί για τους Ολυμπιακούς, που προστίθενται στα 3 – 6 – 12 ή 16 τρισ. των αμυντικών δαπανών, ενώ δεν υπάρχει δρόμος, γειτονιά, δραστηριότητα (η παιδεία, η ερευνά, τα δίκτυα επικοινωνιών, ο πολύπαθος πολιτισμός) που να μην απαιτούν σημαντικές δαπάνες για να επιβιώσει η χώρα. Τους θέλησε δεν τους θέλησε τους Ολυμπιακούς ο Κώστας Σημίτης, τώρα είναι υποχρεωμένος να τους αναλάβει κι ας είναι βέβαιο ότι χωρίς ασφαλώς τέτοια πρόθεση, ο μακαρίτης Α. Παπανδρέου του κληρονόμησε έτσι, και με αυτούς, μια πολύ επικίνδυνη βόμβα.
Το χρέος μας όλων δεν είναι τώρα μόνο να πετύχουν οι Ολυμπιακοί. Είναι και να μη ζημιωθεί σοβαρά η χώρα, δηλαδή άμεσα η Αθήνα και έμμεσα οι επαρχίες. Να μην ανατραπούν οι αγωνιώδεις προσπάθειές μας για εκσυγχρονισμό με τον θρίαμβο ενός νέου εργολαβικού μιζαδόρικου πληθωρισμού που μεθάει για λίγο και απαιτεί δεκαετίες λιτότητας μετά. Κοντολογίς, να μη χαθούμε και να μη χάσουμε την ψυχή μας.
