Πολλοί αφελείς αναγνώστες διατυπώνουν σειρά αφελών ερωτήσεων στις οποίες ένας αφελής δημοσιογράφος σπανίως μπορεί να βρει μια αναλόγως αφελή απάντηση. Υποχρεούμαι, λοιπόν, να τις φέρω σε γνώση των υπολοίπων αναγνωστών για τους οποίους τίποτα δεν μας αφήνει να υποψιαστούμε πως είναι λιγότερο αφελείς από τους απορούντες. Για παράδειγμα, κανένας αναγνώστης δεν μπορεί εύκολα να καταλάβει γιατί η κυβέρνηση θα κάνει μέσα στους επόμενους 18 μήνες όσα δεν έκανε στους πρώτους 20 της θητείας της. Αλλά είμαι βέβαιος πως δεν το καταλαβαίνει επειδή είναι αφελής ο ίδιος. Διότι διαφορετικά θα έπρεπε να πιστέψει πως τον θεωρεί αφελή η κυβέρνηση ή πως είναι αφελής η ίδια. Και εγώ δεν δέχομαι ότι έχω κυβέρνηση που κοροϊδεύει τους αναγνώστες ή τον εαυτό της.
Με ερωτούν, ας πούμε, γιατί ακριβώς πανηγυρίζουμε εδώ και μια εβδομάδα; Επειδή ο κ. Γιάννος μάς είπε ότι του είπαν στις Βρυξέλλες πως δεν μπήκαμε στο ευρώ αλλά θα μπούμε στο μέλλον αν τα βγάλουμε πέρα; Και η έμφαση των πανηγυρισμών πού ακριβώς βρίσκεται; Στο «δεν μπήκαμε», στο «θα μπούμε», στο «αν τα βγάλουμε πέρα» ή στον «κύριο Γιάννο»; Σαν να χάνεις στα πλέι οφ του μπάσκετ και να πανηγυρίζεις επειδή, αν κερδίσεις του χρόνου, θα πάρεις το Πρωτάθλημα.
Με ερωτούν ακόμη οι αφελείς αναγνώστες: Πώς είναι δυνατόν πλείστοι όσοι εργαζόμενοι του δημοσίου ευρύτερου τομέα να διακηρύσσουν ταυτοχρόνως πως η παραγωγικότητα και η αποδοτικότητά τους βρίσκονται στα υψηλότερα δυνατόν επίπεδα, πως παρέχουν τις καλύτερες δυνατόν υπηρεσίες και πως δεν πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν; Είναι τόσο αφελείς άραγε και δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτές οι άριστες υπηρεσίες, αυτή η υψηλή παραγωγικότητα, θα ανταμειφθούν πολύ καλύτερα στον ιδιωτικό τομέα; Και γιατί άραγε αυτές οι εξαιρετικές τράπεζες ή οργανισμοί θα πρέπει να συνεχίσουν να ασφυκτιούν στον ατελέσφορο δημόσιο τομέα και δεν προτιμούν να ανοιχθούν στο ανοιχτό πέλαγος του ελεύθερου ανταγωνισμού; Εκτός κι αν δεν είναι τόσο καλοί όσο μας λένε, οπότε χρειάζονται κάποιους αφελείς για να συνεχίσουν να τους πληρώνουν ή, παρ’ όλο που είναι τόσο καλοί και περιζήτητοι, δεν θέλουν να ιδιωτικοποιηθούν χάριν του κοινωνικού συνόλου. Μάλλον το δεύτερο συμβαίνει, μου λένε οι αναγνώστες…
Με ερωτούν πιο συγκεκριμένα: Γιατί μόλις είναι να ιδιωτικοποιηθεί μια δημόσια επιχείρηση ή τράπεζα αρχίζουν όλοι και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους υπέρ της ανάγκης να δημιουργηθεί ένας ισχυρός και σύγχρονος δημόσιος τομέας αντί να ξεπουλιούνται ένα ένα τα κομμάτια του; Γιατί τόσα χρόνια που είναι εκεί δεν τον έφτιαξαν τον ισχυρό και σύγχρονο και παραγωγικό δημόσιο τομέα ώστε να μη διανοηθεί ποτέ κανένας να τους ξεπουλήσει; Γιατί η Ολυμπιακή να μη γίνει Λουφτχάνσα όταν τόσα χρόνια δεν κατάφερε να γίνει Ολυμπιακή; Διότι οι εργαζόμενοι δεν φταίνε, φταίνε οι κυβερνώντες, μου λένε οι αναγνώστες. Και μάλλον αυτό θα συμβαίνει διότι αποκλείεται να φταίνε οι εργαζόμενοι.
Με ερωτούν επίσης: Τι πάει να πει «δεν φταίνε οι εργαζόμενοι»; Ποιος είπε ότι φταίνε; Είναι, δηλαδή, ποινή να σε πάρει η Λουφτχάνσα ή η Τράπεζα Πίστεως ή δεν ξέρω ποιος μεγάλος ιδιωτικός οργανισμός; Και όλοι αυτοί που με επιτυχία δουλεύουν ήδη στη Λουφτχάνσα ή στην Πίστεως δεν είναι εργαζόμενοι; Τι είναι; Φταίχτες ή δουλοπάροικοι; Τι λόγο έχει ένας σώφρων και χρήσιμος άνθρωπος να προτιμάει να είναι υπάλληλος της σημερινής Ολυμπιακής παρά της σημερινής Λουφτχάνσα; Σε τέτοιες αφελείς απορίες δεν έχω ακόμη καμία απάντηση…
Με ερωτούν ακόμη: Είναι δυνατόν η κυβέρνηση και η όποια κυβέρνηση να ακολουθήσει την πολιτική της, να μπει στην ΟΝΕ, να πάει στο ευρώ αλλά να τα πράξει όλα αυτά «από τα αριστερά», με μια «νέα λαϊκή πλειοψηφία με αριστερή προοπτική», και ταυτοχρόνως μαχόμενη κατά του νεοφιλελευθερισμού, όπως μας διαβεβαίωσε ο κ. Ακης; Προφανώς μπορεί αφού το λέει ο κ. Ακης και ο κ. Ακης δεν είναι αφελής. Και επειδή αποκλείεται να θεωρεί εμάς αφελείς και να τα λέει όλα αυτά για να κάνει το (αριστερό) κομμάτι του, ξέροντας ότι δεν θα χρειασθεί ποτέ να τα αποδείξει ή να τα εφαρμόσει επειδή οι άλλοι θα βγάλουν το φίδι από την τρύπα, είμαι βέβαιος ότι ο κ. Ακης βρήκε το μαγικό φίλτρο που μας οδηγεί αυτομάτως στην ΟΝΕ διά του τρίτου δρόμου, ακριβώς όπως ο αείμνηστος Ανδρέας μάς είχε οδηγήσει διά του τρίτου δρόμου στον σοσιαλισμό. Βρήκε, δηλαδή, το «Viagra» της Αριστεράς και απλώς επίκειται η εμπορευματοποίησή του.
Δεν έχω την παραμικρή αυταπάτη ότι τέτοιες αφελείς απορίες μπορούν να βρουν απαντήσεις. Διότι οι αφελείς άνθρωποι που θα τις διατυπώσουν σπανίζουν. Και οι πολλοί, αυτοί που δεν ασχολούνται ούτε με αφελείς απορίες ούτε με αφελείς απαντήσεις, αυτοί απλώς κάνουν καλά τη δουλειά τους…
