Στον μόνο που ίσως δεν έκανε εντύπωση το γεγονός θα πρέπει να είναι ο κοινός νους της στήλης αυτής και ο συντάκτης της. Διότι από την πρώτη στιγμή που άρχισε να προωθείται η κατασκευή του μετρό της Αθήνας, όπως σήμερα κατέληξε, είχα προβλέψει ως μαθηματικά βέβαιη και την εκτός κάθε φαντασίας υπέρβαση του κόστους και την εξωφρενική καθυστέρηση του έργου (έπρεπε να είναι έτοιμο για τους Ολυμπιακούς του 1996, που ευτυχώς δεν ανατέθηκαν τότε στην Αθήνα). Ο λόγος ήταν και παραμένει απλός: Το μετρό θα κατασκευαζόταν με ευθύνη και δαπάνη του ελληνικού κράτους. Και το ελληνικό κράτος είναι γνωστό ότι παίρνει σχεδόν μηδέν στο θέμα αυτό.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, για ένα τέτοιο περίπλοκο, δαπανηρό, αλλά και τόσο αναγκαίο έργο θα έπρεπε να σφίξουμε την καρδιά μας, να φιμώσουμε τις «ιδεολογικές» μας ευαισθησίες και να καλέσουμε με διεθνή διαγωνισμό κάθε τυχόν ενδιαφερόμενο να κατασκευάσει το μετρό της Αθήνας με αυτοχρηματοδότηση (δηλαδή με δικά του λεφτά, για τους μη γνωρίζοντες καλά ελληνικά), το οποίο φυσικά θα εκμεταλλευόταν για 50 ή 100 χρόνια, ώστε και το κόστος να αποσβέσει και να αποκομίσει κι ένα ικανοποιητικό κέρδος. Ετσι μόνο θα είχε σοβαρό κίνητρο για να αποδυθεί σ’ αυτή την τεχνολογική περιπέτεια. Ομως, και η Κυβέρνηση Μητσοτάκη, που το ξεκίνησε, και οι Κυβερνήσεις του ΠαΣοΚ, που το ξανάρχισαν, ούτε να το ακούσουν ήθελαν.
Αρνήθηκαν να λάβουν υπόψη ότι αυτή η διαδικασία και λιγότερο κόστος θα είχε και προπαντός θα προωθούσε το έργο χωρίς καθόλου καθυστερήσεις. Αφού, σύμφωνα με τους σιδερένιους νόμους της απλής οικονομικής λογικής, όποιος ξοδεύει δικά του λεφτά φροντίζει να μη σπαταλά ούτε δεκάρα παραπάνω από το αναγκαίο, ενώ όταν τον πληρώνει κάποιος άλλος, τότε έχει συμφέρον για κάθε είδους υπερβάσεις της δαπάνης.
Επίσης, εκείνος που θα αναλάμβανε να κατασκευάσει το μετρό θα είχε κάθε λόγο να το τελειώσει μια ώρα αρχύτερα, αφού όσο πιο γρήγορα άρχιζαν να κάνουν δρομολόγια οι συρμοί του κάτω από τους δρόμους της Αθήνας τόσο ταχύτερα θα άρχιζε να έχει έσοδα. Ενώ αν πλήρωνε άλλος, και μάλιστα το ανίκανο για οποιοδήποτε σχεδιασμό και έλεγχο ελληνικό κράτος, γιατί ο ανάδοχος του έργου να μη χρονοτριβεί και προβάλλει χίλια δυο «απρόβλεπτα» εμπόδια;
Ξέρετε με τι προϋπολογισμό ξεκίνησε η κατασκευή του μετρό; Με 172,5 δισ. δρχ. Και ο υπουργός Δημοσίων Εργων προ ημερών μας πληροφόρησε ότι ήδη σήμερα το κόστος του έχει φθάσει τα 506 δισ., χωρίς φυσικά ακόμη να έχει αρχίσει να λειτουργεί ούτε μια γραμμή του. Οπως ακριβώς είχε προβλέψει ο κοινός νους εξ αρχής και όπως θα συνεχισθεί να συμβαίνει και ως την ολοκλήρωσή του.
Θα διερωτηθείτε: Μα γιατί αυτές τις απλές σκέψεις δεν τις έκαναν και οι υπεύθυνοι πολιτικοί μας; Υποθέτω διότι πρώτα-πρώτα είχαν ανακηρύξει από χρόνια εχθρό του έθνους το ξένο κεφάλαιο και ας οφείλουμε σ’ αυτό τα μεγαλύτερα αναπτυξιακά έργα της χώρας.
Μετά, αν το κατασκεύαζε κάποιο ξένο συγκρότημα, πώς θα μπορούσαν οι πολιτικοί μας, οι συνδικαλιστές μας και γενικά η κάθε εξουσία να διορίζουν στο έργο φίλους και ψηφοφόρους τους; Ενας πιο καχύποπτος από εμένα θα πρόσθετε ότι με το να έχει το κράτος μας την ευθύνη του έργου διευκολύνεται και η διαδικασία του λαδώματος, εκδοχή που εγώ απορρίπτω.
Η επιεικέστερη πάντως εξήγηση είναι η αδιαφορία για το κόστος, αφού άλλοι πληρώνουν και όχι η τσέπη των αρμοδίων, για να μην υιοθετήσω κι εγώ τη διαπίστωση της πλήρους ανικανότητας. jmarinos@dolnet.gr
