Η σύμπτωση είναι εξαιρετική και γι’ αυτό πρέπει να υπογραμμιστεί: κληρώνουν δύο λαχεία σήμερα ο εθνικός «Τζόκερ» και η συνάντηση των 11 σοσιαλιστών υπουργών Οικονομίας της Ενωσης στις Βρυξέλλες. Το πρώτο θα κάνει δισεκατομμυριούχους έναν, ίσως και μερικούς άλλους συμπατριώτες μας· το άλλο ίσως αλλάξει τη ζωή δεκάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων πρωτίστως τη ζωή των ανέργων, αλλά και αυτών που οι δύο, σχεδόν, δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού την είχαν υποβαθμίσει.
Πράγματι, αν καταφύγουμε στην ορολογία των στοιχημάτων, μόνο με συνεχή ανάποδα «τζακ ποτ» μπορούν να παραλληλιστούν τα επιτυχή εκλογικά αποτελέσματα και οι πολιτικές συγκυρίες που έφεραν στην εξουσία στη συντριπτική πλειονότητα των ενωσιακών χωρών κυβερνήσεις της Αριστεράς ή της Κεντροαριστεράς και κυρίως στις κυβερνήσεις των ισχυρότερων, πλουσιότερων και πολυπληθέστερων χωρών: Γερμανίας, Βρετανίας, Γαλλίας, Ιταλίας. Από τις μεγάλες χώρες, μόνο η Ισπανία έχει αυτή την εποχή δεξιά κυβέρνηση.
Τέτοιο πράγμα δεν έχει ξαναγίνει· κατά τη δεκαετία του ’70, η τότε ΕΟΚ, με πολύ χαλαρότερες δομές από τις σημερινές, χαρακτηριζόταν από την κυριαρχία της Δεξιάς στη Γαλλία, της Κεντροδεξιάς στην Ιταλία, των σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία ενώ η Βρετανία ήταν με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο έξω από την ΕΟΚ. Κατά τη δεκαετία του ’80 στην Κοινοτική Ευρώπη και ως πρόπερσι σχεδόν, η Δεξιά κυριαρχούσε στη Γερμανία και στη Βρετανία· στην Ιταλία η Κεντροδεξιά έμοιαζε αιώνια, στη Γαλλία είχαμε τις εναλλαγές Αριστεράς – Συγκατοίκησης· μόνο η Ισπανία του Γκονζάλεθ παρέμενε σταθερά προσανατολισμένη στην Αριστερά. Επρεπε να φθάσουμε στην οικοδόμηση της Ενωσης με βάση τις νεοφιλελεύθερες συνταγές για να έχουμε τελικά την ανάκαμψη της Αριστεράς, τις συνεχείς επιτυχείς «κληρώσεις» που την έφεραν στην εξουσία σε 11 από τις 15 χώρες, ενώ σε άλλες δύο μετέχει απλώς στην κυβέρνηση και βρίσκεται στην αντιπολίτευση σε δύο μόνο: στην Ισπανία και στο Λουξεμβούργο.
Τώρα ήρθε η ώρα της μεγάλης κλήρωσης, η Ενωσιακή Αριστερά δεν έχει πλέον δικαιολογίες· ως τώρα, οι επιχειρηματικοί κύκλοι που αντιδρούσαν στις πολιτικές ανακατανομής του εισοδήματος στις διάφορες χώρες επέσειαν τον μπαμπούλα του ανταγωνισμού: αν καθιερωθεί το 35ωρο, αν αυξηθούν οι μισθοί και οι κοινωνικές παροχές, η εθνική οικονομία θα πάψει να είναι ανταγωνιστική, έλεγαν και εν μέρει είχαν δίκιο. Αν όμως το 35ωρο εφαρμοστεί σε όλες τις χώρες, το επιχείρημα δεν ισχύει. Και όσο για τον ανταγωνισμό με την Ιαπωνία και την Αμερική, η Ενωση έχει όπλα οικονομικά και πολιτικά για να τον αντιμετωπίσει.
Τα πράγματα όμως είναι απλά και ξεκάθαρα: μείωση των ωρών εργασίας ώστε να απορροφηθεί η ανεργία, κοινωνική μέριμνα για τους ασθενέστερους, δαπάνες για την υγεία, την παιδεία, το περιβάλλον συνεπάγονται μείωση των κερδών των επιχειρήσεων, μεταφορά πλούτου από την κορυφή της εισοδηματικής πυραμίδας προς τη βάση.
Θα έχουν την τόλμη να επιχειρήσουν αυτή την τομή με το παρελθόν, αυτή τη μεταφορά πλούτου, που θα αναστρέψει την πορεία που ακολούθησαν οι χώρες της Ενωσης τα τελευταία 20 χρόνια, με μικρές εθνικές εξαιρέσεις κατά περιόδους; Η σημερινή σύσκεψη στις Βρυξέλλες θα δώσει απαντήσεις για το πού και πώς θα βαδίσει η Ενωση τα επόμενα χρόνια.
Ας είμαστε ομαδικά αισιόδοξοι πως οι υπουργοί και οι κυβερνήσεις θα θυμούνται ότι δεν βρίσκονται τυχαία στις θέσεις τους αλλά για να εκπληρώσουν λαϊκές εντολές και επιθυμίες και ας είμαστε ατομικά αισιόδοξοι ότι η τύχη θα μας κάνει περισσότερο και από τους υπουργούς ευτυχισμένους! Καλά κέρδη.
