Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν εκείνος που είχε πει τη μνημειώδη φράση: «Είναι μικρή χώρα η Ελλάς διά να ημπορεί να διαπράττει ατιμίας». Ρήση που οδηγεί στο αναπόφευκτο συμπέρασμα ότι οι μεγάλες χώρες μπορούν άνετα να τις διαπράττουν. Και ο σημερινός μέγιστος των μεγάλων, ο πλανητάρχης κ. Μπιλ Κλίντον, οσάκις απευθύνεται στο αμερικανικό έθνος ή στην παγκόσμια κοινή γνώμη εξηγεί τις όποιες πράξεις του με τη στερεότυπη φράση ότι έτσι εξυπηρετεί τα συμφέροντα του αμερικανικού έθνους. Συμφέροντα που δεν είναι διόλου βέβαιο ότι συμπλέουν με το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συνθήκες.
Ετσι, αποστολή των διεθνών αναλυτών της νέας δραματικής εξέλιξης στην υπόθεση του Κοσσυφοπεδίου είναι να ανεύρουν ποια συμφέροντα εξυπηρετούνται και όχι ποια είναι τα ανθρώπινα ιδεώδη ή ποια διεθνής έννομη τάξη υπαγορεύει τους θανάσιμους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας και την ουσιαστική εισβολή σε ξένη χώρα. Οχι βέβαια διότι ο κ. Μιλόσεβιτς, που κυβερνά περίπου δικτατορικά τη χώρα του, δεν διαπρέπει ως ένας αδίστακτος μακελάρης. Δεν διαφέρουν όμως σε ήθος και αναστολές οι δύο πρόεδροι ΗΠΑ και Γιουγκοσλαβίας.
Εν προκειμένω οι αντιδυτικοί και αντιαμερικανοί, που συνήθως κάνουν τα στραβά μάτια όταν ανάλογα εγκλήματα διαπράττονται από τους δικούς τους φίλους, υποστηρίζουν ότι με τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και την εγκατάσταση αμερικανικών οιονεί προτεκτοράτων στα Βαλκάνια και στην Εγγύς Ανατολή εδραιώνεται η νέα διεθνής τάξη πραγμάτων, κυρίαρχος διαμορφωτής της οποίας είναι η μόνη πια υπερδύναμη, οι ΗΠΑ, και οι άλλες μεγάλες δυνάμεις συμπλέουν προκειμένου να επωφελούνται και αυτές όσο μπορούν. Ετσι περίπου εξηγείται και η άχρωμη και καιροσκοπική στάση και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, τα περισσότερα μέλη της οποίας άλλωστε μετέχουν στο ΝΑΤΟ και συνεπώς πώς μπορείς να περιμένεις από επιτιθέμενους να κάνουν κριτική στον εαυτό τους.
Ωστόσο νομίζω ότι δεν έχει εκτιμηθεί επαρκώς ότι στις διάφορες στρατηγικές κινήσεις των ΗΠΑ, που συχνά εκπλήσσουν ή και προκαλούν σύγχυση, μπορεί να υποκρύπτεται και μια πολύ μεθοδευμένη προσπάθεια συντηρήσεως της οικονομικής μονοκρατορίας τους, η οποία συχνά απειλείται. Η απειλή αυτή μάλιστα γίνεται πολύ πιο έντονη από την εν εξελίξει πορεία για την ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Οι ΗΠΑ ποτέ δεν είδαν με καλό μάτι την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και τις φιλοδοξίες της. Μπορεί ποτέ ευθέως να μην την πολέμησαν (πώς θα ήταν δυνατόν να στραφούν ανοιχτά κατά των σπουδαιότερων συμμάχων τους στη Γηραιά Ηπειρο;), όμως ουδέποτε αποκρύφτηκε η αρνητική στάση τους απέναντι στη δημιουργία μιας άλλης υπερδυνάμεως, η οποία με ενοποιημένη οικονομία, με ενιαία εξωτερική πολιτική και άμυνα θα αναδειχθεί βαθμιαία στον κυριότερο ανταγωνιστή τους. Η τόσο υπονομευθείσα και χλευασθείσα από τον αμερικανικό Τύπο και διαπρεπείς οικονομολόγους πορεία προς την ΟΝΕ και το ευρώ πήρε πρόσφατα σάρκα και οστά. Αν το ευρώ αναδειχθεί σε διεθνές αποθεματικό νόμισμα και σε υποκατάστατο του δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγές, τότε αυτομάτως η μονοκρατορία του αμερικανικού νομίσματος θα παύσει. Και μια ήπειρος πολυπληθέστερη και οικονομικά πολύ ενισχυμένη θα γίνει σίγουρα ένας πολύ επικίνδυνος αντίπαλος. Ετσι και μια και δεν αρκεί ο πόλεμος της μπανάνας ή η επιβολή δασμών σε ευρωπαϊκά προϊόντα οι ΗΠΑ προωθούν αναστατώσεις στα Βαλκάνια, υποδαυλίζουν αντιπαλότητες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, δημιουργούν μέτωπα πολέμου και προστρέχουν ως Παράκλητος με το ελεγχόμενο από αυτούς ΝΑΤΟ για να σβήσουν τη φωτιά που οι ίδιοι ανάβουν, καθυστερώντας ή και υπονομεύοντας την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Αν δεν σας ικανοποιεί αυτή η εκδοχή, που ποιος ξέρει πόσο ακόμη θα την πληρώνουμε κι εμείς οι Ελληνες, τότε σας προτείνω αυτήν που θα μπορούσε να επικαλεσθεί και ο ίδιος ο πρόεδρος Κλίντον αν οι καλοί του τρόποι δεν τον εμπόδιζαν. Εμ, λυσσάξατε να με ξεμπροστιάσετε, που το ‘χα ρίξει στον έρωτα, σας κάνω κι εγώ τότε έναν πόλεμο. jmarinos@dolnet.gr
