Ποιος θα κρεμούσε τους περισσότερους «αμιλλώντο» οι συνωμότες του Φεβρουαρίου, αποκαλύπτεται στη δίκη των 21 του Διαρκούς Στρατοδικείου, ενώ στο Πενταμελές Εφετείο στον Κορυδαλλό οι άλλοι φοβούνται «νέα παρασπονδία» του Παπαδόπουλου, γράφει «Το Βήμα» της 30ής Ιουλίου 1975: «Τόσο ήταν το μίσος των συνωμοτών εναντίον της νόμιμης πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας, ώστε να συναγωνίζωνται στις επαφές τους ποιος θα δείξη την περισσότερο δολοφονική μανία κατά των “πολιτικών” και των “στρατηγών”. Ετσι σε μία συνεδρίαση των συνωμοτών που έγινε τον περασμένο Φεβρουάριο, οι κατηγορούμενοι Στειακάκης και Περδίκης συναγωνίζονταν “ποιος θα κρεμούσε, όταν θα ερχόταν η ώρα, τους περισσότερους στρατηγούς και πολιτικούς”. Την αποκαλυπτική αυτή πληροφορία κατέθεσε ο ταγματάρχης της ΚΥΠ Ιω. Αλεξάκης, του οποίου η κατάθεση κάλυψε σχεδόν όλη την χθεσινή ημέρα και περιλαμβάνει (…) δεκάδες συσκέψεις αξιωματικών σε σπίτια στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη, (…) συνωμοτικές επαφές και συνεννοήσεις, ταξίδια και μετακινήσεις σε διάφορες πόλεις».
Νέα «παρασπονδία» Παπαδόπουλου φοβούνται οι δεκαέξι υπόλοιπες «κεφαλές» της χούντας, «που συναποφάσισαν μαζί του την τακτική της σιωπής, καθώς και οι συνήγοροί τους, οι οποίοι απεχώρησαν από το δικαστήριο την πρώτη ημέρα της διαδικασίας… Η πρώτη παρασπονδία του Παπαδόπουλου έγινε προχθές, όταν σηκώθηκε ξαφνικά και άρχισε να εκφωνή τη γνωστή δήλωσή του, ότι “αυτός είναι ο αρχηγός της επαναστάσεως και υπεύθυνος για όλα”. Ο αιφνιδιασμός αυτός βρήκε απροετοίμαστους ακόμα και τον Παττακό και τον Μακαρέζο οι οποίοι πίστευαν ότι είχαν συμφωνήσει στο “βουβό θέατρο”… Στη σύσκεψη που είχε γίνει στον Κορυδαλλό πριν από την έναρξη της δίκης, οι περισσότεροι προσπάθησαν να πείσουν τον Παπαδόπουλο ότι δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα αν επιτεθούν εναντίον των μαρτύρων κατηγορίας: “Στον στρατό δεν έχουμε πλέον ανθρώπους, στον λαό δεν έχουμε απήχηση. Τι θα κερδίσουμε με την πολιτικοποίηση της δίκης; ” ήταν το επιχείρημά τους».
Υπεξαίρεση της εξουσίας, γράφει το κύριο άρθρο: «Ως αθώα θύματα της “θηριώδους” δημοκρατίας προσπαθεί να εμφανίση τους τυράννους της επταετίας η άμυνα των δικαζομένων απριλιανών συνωμοτών… Βάση της είναι το ότι “επανάσταση επικρατήσασα εδημιούργησε δίκαιον. Αρα δεν υπόκειται στη λογοδοσία”… Κανείς δεν δικαιούται να ονομάση την οπερέττα της 21ης Απριλίου επανάσταση… Κατ’ αρχήν το επικράτησε σημαίνει ότι υπήρξε κατάφαση του λαού, στο εγχείρημα, και επιδοκιμασία του… Αν η επικράτηση είναι βίαιη δεν υπάρχει επανάσταση. Κι εμείς ζήσαμε όλο σχεδόν τον καιρό τον στρατιωτικό νόμο… Επικρατήσασα επανάσταση σημαίνει οριστικοποιηθείσα επανάσταση. Επανάσταση που ενετάχθη οριστικά και αμετάκλητα στο σύστημα του δικαίου… Πρέπει να διαχωρίζωμε σαφώς μεταξύ επαναστάσεως και σφετερισμού της εξουσίας».
