Η συνεργασία του φωτογράφου Ντέιβιντ Λα Σαπέλ και της στυλίστριας Ιζαμπέλα Μπλόου έχει δημιουργήσει μερικές από τις πιο ανατρεπτικές εικόνες στον χώρο της μόδας, έναν χώρο όπου τελευταία κυριαρχεί η νοσταλγία και η πρωτοτυπία σπανίζει. Πολλοί τους συγκρίνουν με ένα άλλο διάσημο «δίδυμο» του παρελθόντος, τον Σαλβαντόρ Νταλί και την Ελσα Σκιαπαρέλι: πράγματι η δουλειά τους όπως φαίνεται και από τις φωτογραφίες που φέρουν τον γενικό τίτλο «Cowgirls» έχει πολλά σουρεαλιστικά στοιχεία που παραπέμπουν στο εικαστικό κλίμα του γνωστού ζωγράφου. Δεν πρόκειται όμως για στείρες αναπαραγωγές ο Λα Σαπέλ και η Μπλόου καταφέρνουν να είναι εκκεντρικοί και προκλητικοί με έναν εντελώς σύγχρονο και φρέσκο τρόπο. Οι συνεντεύξεις που ακολουθούν είναι από το αμερικανικό περιοδικό «Interview».
Ντέιβιντ Λα Σαπέλ (φωτογράφος)
Πώς δημιουργήθηκε σε εσάς και στην Ιζαμπέλα η ιδέα για τη σειρά «Cowgirls»;
«Η ιδέα ήταν της Ισι (υποκοριστικό της Ιζαμπέλα) και εγώ δέχτηκα, αν και τελικά δεν πιστεύω ότι το αποτέλεσμα έχει μεγάλη σχέση με τον τίτλο, εκτός από κάποιες λεπτομέρειες, όπως μια καουμπόικη μπότα. Η αλήθεια είναι ότι η Ισι έχει έναν εναλλακτικό τρόπο σκέψης που μου ταιριάζει απόλυτα. Αν κάποιος τρίτος μας άκουγε να συζητάμε για τα “Cowgirls”, δεν θα καταλάβαινε τι εννοούμε, όμως εμείς συνεννοούμαστε υπέροχα».
Οταν σας λέει δηλαδή μια ιδέα, εσείς τη «μεταφράζετε» αυτόματα σε εικόνα;
«Ναι. Ξέρει ακριβώς τι θέλει και μπορεί να μου το μεταδώσει, όσο περίεργο και αν είναι».
Σε ποια τοποθεσία κάνατε τη φωτογράφιση;
«Βρήκαμε ένα πανέμορφο εγκαταλειμμένο ψυχιατρικό άσυλο έξω από το Λονδίνο και αποφασίσαμε ότι ήταν ιδανικό: σκοτεινό και ψυχρό, ποτισμένο από υγρασία, όπως κάθε άλλο μέρος στο Λονδίνο».
Ποια ήταν η ιδέα-«κλειδί», ποια αίσθηση θέλατε να «περάσετε» περισσότερο μέσα από τη δουλειά αυτή;
«Η Ιζαμπέλα ήθελε το αποτέλεσμα να είναι στα όρια του πορνογραφικού τρελαίνεται για οτιδήποτε ερωτικό, της αρέσει να είναι “άτακτη”. Συνεχώς με παρότρυνε όταν φωτογράφιζα το μοντέλο μού έλεγε: “Κάνε την πιο σέξι! Πιο ερωτική!”. Κάποια στιγμή, γύρω στις δύο μετά τα μεσάνυχτα, η Ιζαμπέλα άρχισε να κουράζεται. Εγώ μόλις είχα επιστρέψει από το Λος Αντζελες, όπου ένας μπόντι μπίλντερ με είχε προμηθεύσει με κάτι χάπια από βότανα σαν αμφεταμίνες. Της έδωσα λοιπόν ένα από αυτά τα χάπια κι έδωσα σε όλα τα μέλη της ομάδας από ένα. Μισή ώρα αργότερα όλοι έτρεχαν πάνω – κάτω σαν τρελοί και η Ιζαμπέλα μιλούσε ακατάπαυστα. Νόμιζες ότι μας είχε κυριεύσει το πνεύμα του ψυχιατρείου… Ηταν πολύ αστείο».
Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει έναν ταλαντούχο στυλίστα;
«Δεν μου αρέσουν οι στυλίστες».
Τι εννοείτε;
«Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Δεν αντέχω τους στυλίστες που μου λένε: “Μπορούμε να τραβήξουμε μια φωτογραφία με τα γάντια και μια άλλη χωρίς;”. Αυτού του είδους η προσέγγιση με εκνευρίζει. Πρέπει να ξέρουν τι θέλουν. Αυτό είναι ένα από τα χαρίσματα της Ιζαμπέλα. Μία από τις αγαπημένες της φράσεις είναι ότι μοιάζει με “γουρούνι που ψάχνει για τρούφες στο δάσος”. Με άλλα λόγια ψάχνει ακατάπαυστα για αυτό που δεν έχει φωτογραφηθεί, για αυτό που δεν έχει ξαναδεί κανείς. Ως φωτογράφος το βρίσκω σπουδαίο είναι πολύ σημαντικό για μένα να εκτίθεμαι σε πρωτογενές υλικό. Γι’ αυτό η συνεργασία μου με την Ιζαμπέλα είναι τόσο δημιουργική. Και την έχω πραγματική ανάγκη γιατί οι υπόλοιπες δουλειές μου είναι με διασημότητες που έχουν συνεχείς απαιτήσεις και με κουράζουν. Ετσι με αναζωογονεί να βρίσκομαι με την Ιζαμπέλα και να υλοποιούμε εκ του μηδενός ιδέες που πηγάζουν από το δικό μας μυαλό».
Πώς θα χαρακτηρίζατε τη δουλειά σας;
«Θα έλεγα ότι το βασικό χαρακτηριστικό της είναι η τάση φυγής. Αυτό το στοιχείο είναι πιο έντονο από το σουρεαλιστικό που επίσης υπάρχει. Είναι απλώς φαντασιώσεις».
Ποια η διαφορά του φαντασιακού από το σουρεαλιστικό; Εννοώ, για παράδειγμα, ότι τα καπέλα-αστακοί της Ιζαμπέλα παραπέμπουν έντονα στη Σκιαπαρέλι.
«Ναι. Η λέξη “σουρεαλιστικό” όμως χρησιμοποιείται συνήθως για να περιγράψει όλες εκείνες τις δουλειές που προσπαθούν να αναπαράγουν τους πίνακες του Νταλί. Και σιχαίνομαι τη νοσταλγία. Οι δικές μου φωτογραφίες διακατέχονται πάνω από όλα από μια τάση φυγής έτσι αισθάνομαι όταν τις τραβάω και νομίζω ότι αυτό φαίνεται».
Αν πράγματι σιχαίνεστε τη νοσταλγία, τότε πού στρέφεστε για να αντλήσετε μια νέα ιδέα;
«Μου αρέσουν οι αναφορές στο παρελθόν, αντιπαθώ όμως οτιδήποτε κυριολεκτικό και “δήθεν”. Αντιπαθώ τις εικόνες που “μυρίζουν” νοσταλγία. Δεν είμαι από εκείνους που ξεφυλλίζουν παλιά περιοδικά αναζητώντας τη νέα τάση στο μακιγιάζ ή στο στυλ. Ο,τι είναι να γίνει θα γίνει, επειδή πάντα υπάρχουν άνθρωποι σαν την Ιζαμπέλα που ανακαλύπτουν τα νέα ταλέντα. Η Ιζαμπέλα ξετρυπώνει διαρκώς αυτά τα νέα παιδιά που κάνουν κάτι πρωτότυπο. Οταν δουλεύει κανείς με την Ιζαμπέλα, αισθάνεται ότι έχει να κάνει με έναν καλλιτέχνη. Και δεν έχει καθόλου “ύφος”. Είναι από τη φύση της ενδιαφέρουσα. Με κάνει να γελάω ακατάπαυστα από τη στιγμή που μπαίνει στο δωμάτιο και τη βλέπω να ισορροπεί πάνω στα απίστευτα παπούτσια της. Ξέρεις, όλα αυτά τα ρούχα που ο κόσμος πιστεύει ότι είναι αδύνατο να φορεθούν, εκείνη τα φοράει. Θα μπορούσες να την αποκαλέσεις “φάσιον βίκτιμ”, δεν είναι όμως καθόλου θύμα! Απλώς φοράει όλα εκείνα που οι περισσότεροι θα εύχονταν να μπορούσαν να φορέσουν. Μέσα σε μια θάλασσα μαυροφορεμένων ανθρώπων, εκείνη πάντα ξεχωρίζει».
Ποια θα ήταν για σας η ιδανική φωτογράφιση;
«Το αστείο είναι ότι κάθε φορά η ιδανική φωτογράφιση είναι η επόμενη. Βάζεις όλα σου τα όνειρα μέσα σε αυτές τις εικόνες και μόλις εμφανισθούν ορμάς για τις επόμενες. Είναι τόσο διασκεδαστικό να δημιουργείς πράγματα σε τέτοιους φρενήρεις ρυθμούς μετά από λίγο εθίζεσαι…».
Ιζαμπέλα Μπλόου (στυλίστρια)
Πότε αρχίσατε να ντύνεστε εκκεντρικά;
«Από παιδί ήμουν αναρχική. Η μητέρα μου ήταν μικροαστή και σιχαινόταν τον τρόπο που ντυνόμουν. Ακόμη τον σιχαίνεται».
Είχα την εντύπωση ότι προέρχεστε από εκκεντρικούς προγόνους…
«Α, ναι. Η γιαγιά μου, για παράδειγμα, είχε ψαρέψει τον μεγαλύτερο τόνο που κυκλοφορούσε στα ευρωπαϊκά ύδατα. Ηταν επίσης ειδική στους Πυγμαίους. Οταν της ζήτησαν να δηλώσει τα χόμπι της για ένα “Who is who”, εκείνη δεν είπε τα κλασικά, δηλαδή “ιστορία, γκολφ, ψάρεμα”, αλλά “πρώην κανίβαλος”.
Τι θέλατε να γίνετε όταν ήσαστε μικρή;
«Καλόγρια. Οταν είσαι παιδί, η εκκλησία είναι ένα από τα λίγα μέρη όπου η φαντασία σου έχει την ευκαιρία να οργιάσει: είσαι καρφωμένος σε μια θέση και δεν έχεις τίποτε άλλο να κάνεις. Η εκκλησία είναι σημαντική υπόθεση για μένα, γιατί δυστυχώς έχω ψύχωση με τον θάνατο. Γι’ αυτό μου κάνει τόσο καλό να δουλεύω με τον Ντέιβιντ: είναι όλο χαρά και όταν φωτογραφίζει βρίσκεται περικυκλωμένος από μπαλόνια και από μοντέλα που μοιάζουν με Μπάρμπι. Είναι τόσο υπερδραστήριος που πρέπει να παίρνει χάπια για να μην πνιγεί από το πλήθος των ίδιων του των ιδεών!».
Ποια ήταν η πρώτη σας δουλειά όταν αποφοιτήσατε από το σχολείο;
«Εκανα τα πάντα. Εργάστηκα για μια εταιρεία καθαρισμού, την Organization Unlimited. Με έστελναν να καθαρίζω σπίτια απ’ άκρη σ’ άκρη».
Πώς σας κατάφερναν να καθαρίζετε σπίτια, όταν δεν μπορούν να σας καταφέρουν να μπείτε στο στούντιο για τη φωτογράφιση;
«Είναι θέμα αναγκαιότητας, φαίνεται: θα κάνω τη δουλειά όταν υπάρχει ρευστό».
Ο στόχος σας είναι η συνεχής ανακάλυψη του καινούργιου;
«Δεν λειτουργώ απαραίτητα με αυτή τη λογική. Συχνά περιγράφω τον εαυτό μου σαν “γουρούνι που ψάχνει στο δάσος για τρούφες”, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι βγαίνω για “κυνήγι”. Πρόκειται κυρίως για ένστικτο».
Πριν από έξι ή εφτά περίπου χρόνια γίνατε γνωστή ως «εντοπιστής νέων ταλέντων». Νομίζετε ότι αναγνωρίζετε αμέσως ένα ανερχόμενο «αστέρι» στον χώρο της μόδας;
«Αναφέρεστε πιθανότατα στον Αλεξάντερ Μακ Κουίν. Η επιτυχία του βοήθησε ιδιαίτερα τη φήμη μου αν δεν είχα συνεργαστεί μαζί του, θα εθεωρούμην μία ακόμη εκκεντρική του χώρου. Δεν μου αρέσει όμως να ισχυρίζομαι ότι “ανακαλύπτω” ανθρώπους κινδυνεύω να δώσω λανθασμένη εντύπωση. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που είναι προορισμένοι να διακριθούν στο πεδίο της μόδας είναι εκείνοι που έχουν την αίσθηση της αναλογίας και της γραμμής. Και που είναι σέξι. Η νέα μου ψύχωση είναι η πορνογραφία, σύγχρονη πορνογραφία. Δουλεύω πάνω σε κάτι καταπληκτικό μαζί με τον Ντέιβιντ προς αυτή την κατεύθυνση: μια “πορνό” φωτογράφιση υψηλής ραπτικής. Δεν ξέρω αν θα πετύχει…».
Το στοιχείο πορνό δεν υπάρχει ήδη σε προηγούμενες δουλειές σας;
«Ναι. Ο Ντέιβιντ είναι λίγο “ατακτούλης” και του αρέσει όλα τα μοντέλα να μοιάζουν με κούκλες Μπάρμπι. Εγώ όμως επιδιώκω μια νέα διάσταση, μια παραλλαγή του στυλ “Λολίτα”».
Η διάσταση αυτή υπάρχει στη σειρά «Cowgirls»… Τα ρούχα που φοράνε τα μοντέλα στη φωτογράφιση αυτή θυμίζουν λίγο τον τρόπο που ντύνεστε εσείς στην πραγματικότητα. Αισθάνεσθε καθόλου ότι «κλέβετε», όταν παρουσιάζετε τα ρούχα στη φωτογράφιση με έναν τρόπο που δεν θα μπορούσατε να τα φορέσετε στην καθημερινή σας ζωή;
«Θα έλεγα πως ναι».
Τι είναι αυτό που ξεχωρίζει έναν μεγάλο φωτογράφο σήμερα;
«Ενας μεγάλος φωτογράφος δημιουργεί μια εικόνα που απλούστατα δεν μπορείς να ξεχάσεις. Οπως κάθε καλό έργο τέχνης, επιτίθεται στην καρδιά σου και ενεργοποιεί τα συναισθήματά σου. Σου δίνει μια ατέλειωτη αίσθηση ευχαρίστησης ή ενόχλησης».
Σε ποιο βαθμό επηρεάζει τη δουλειά σας το γεγονός ότι είστε ηδονοβλεψίας;
«Σε απόλυτο βαθμό, θα έλεγα. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να έχω μια πολύ καλή σχέση με το άτομο που συνεργάζομαι όπως με τον Ντέιβιντ. Πρέπει να είναι ένα αμοιβαίο πράγμα μεταξύ του φωτογράφου και εμένα. Φυσικά και το μοντέλο παίζει μεγάλο ρόλο».
Ποια θα ήταν η ιδανική φωτογράφιση για σας;
«Χωρίς καθόλου ρούχα».
