Στα παιδικά μάτια του Φεντερίκο Φελίνι το «Γκραντ Οτελ», το μεγάλο πολυτελές ξενοδοχείο στη γενέτειρά του, το Ρίμινι, φάνταζε σαν την Κωνσταντινούπολη, τη Βαγδάτη και το Χόλιγουντ σε συσκευασία ενός μαγικού τόπου. Ο μεγάλος ιταλός σκηνοθέτης και η συμμορία των φίλων του έκαναν τον γύρο του επιβλητικού κτίσματος «για να θαυμάσουμε όλα τα υπέροχα υπερπολυτελή αυτοκίνητα της εποχής, τις Μπουγκάτι, τις Μερτσέντες, τις Ιζότα. Μέσα στη φαντασία μας το Γκραντ Οτέλ ήταν το ιδανικό σκηνικό για πάθος, έγκλημα και διεθνείς ίντριγκες», όπως αφηγείται στο βιβλίο του «La mia Rimini», αφιερωμένο στην αγαπημένη του πόλη που, όπως έλεγε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, «ήταν κάποτε επαρχία που έγινε μητρόπολη και η μητρόπολη που ξαναέγινε επαρχία, με όλα αυτά τα κακόγουστα παραθαλάσσια ξενοδοχεία, τα νυχτερινά κέντρα που θυμίζουν ακτές της Καλιφόρνιας, το τουριστικό για τους συνταξιούχους Μαϊάμι».
Οι ονειρικές αυτοβιογραφικές σκηνές στο «Αμαρκορντ», τα ανέμελα καθημερινά επουσιώδη συμβάντα στην επαρχιακή πόλη των εφηβικών του χρόνων είχαν ως επίκεντρο το Γκραντ Οτέλ στη δεκαετία του ’20. Μέσα στα τεράστια πλατό της Τσινετσιτά ο Φελίνι αναβίωσε τις καλαίσθητες εμμονές του. Τότε ήταν που στο μεγάλο ξενοδοχείο παραθέριζαν οι αριστοκράτες και η καθεστηκυΐα τάξη μετά από την αυστρο-ουγγρική ελίτ πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στις αρχές του αιώνα. Και λίγο αργότερα, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’30, όταν ακόμη ο Μουσολίνι δεν ήταν «κορόιδο», συναντούσε στα βαριά επιπλωμένα δωμάτια την ερωμένη του Κλάρα Πετάτσι για φασιστικές διαχύσεις.
Ο Φελίνι χρησιμοποιούσε τα όνειρά του ως κύριο υλικό για τις ταινίες του. Κρατούσε πάντα ένα σημειωματάριο στα χέρια του και τις νύχτες το είχε στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι του για να σχεδιάζει τις φαντασιώσεις του, τις Σαρακήνες του με την υπερχειλίζουσα σάρκα, τις λουόμενες στη θάλασσα, το λατρευτό του ξενοδοχείο που έμελλε να γίνει ο τελευταίος τόπος εξοχικής διαμονής του. Στο δωμάτιο που έβλεπε στη θάλασσα ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. «Δεν μπόρεσα ποτέ να το βγάλω από το μυαλό και από την καρδιά μου. Μόλις απέκτησα χρήματα αρκετά για να νοικιάσω ένα δωμάτιο, αισθάνθηκα ότι όλη η Γη μου ανήκε». Αυτός και η σύζυγός του, η ηθοποιός Τζουλιέτα Μασίνα, περνούσαν εβδομάδες, μερικές φορές και μήνες, στο Γκραντ Οτέλ. Εκεί έπαθε και τη μοιραία καρδιακή προσβολή που τον οδήγησε στο τέλος του βίου του πριν από τρία χρόνια.
Τώρα, όπως γράφουν οι ιταλικές εφημερίδες, το Γκραντ Οτέλ έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης μεταξύ δύο γηραιών κυρίων. Ο ένας ονομάζεται Πιέτρο Αρπεζέλα και θεωρείται ο κλειδοκράτορας των ονείρων του Φελίνι. Φτωχός ιταλός μετανάστης, ο κ. Αρπεζέλα ξεκίνησε την καριέρα του πλένοντας πιάτα στο Γουόλντορφ Αστόρια της Νέας Υόρκης. Το 1962 ο πάμπλουτος νυν Κομεντατόρε αγόρασε έναντι ενός εκατομμυρίου δολαρίων το Γκραντ Οτέλ. Εξομολογητής και στενός φίλος του Φελίνι, δεν κατέχει μόνον εν έτει 1996 το υψηλότερο τιμητικό αξίωμα της χώρας του αλλά θεωρείται από τους διανοουμένους ανεξάντλητη πηγή πληροφοριών, μια ζωντανή εγκυκλοπαίδεια της πολιτιστικής ιστορίας της Ιταλίας.
Στην άλλη πλευρά, ο επιχειρηματίας Αντρέα Φάτσι από το λιλιπούτειο κράτος του Σαν Μαρίνο, βιομήχανος γηριατρικών καλλυντικών, ιδιοκτήτης οφθαλμολογικής κλινικής και πολυτελούς κέντρου ανανέωσης και ξεκούρασης ενός SPA δηλαδή στο Ρίμινι. Ο Φάτσι άρχισε να αγοράζει μερίδια από την εταιρεία του Γκραντ Οτέλ τα οποία ανήκαν σε 2.000 επενδυτές. Ο χρηματιστής που τους τοποθέτησε τα χρήματα όμως οδηγήθηκε στη φυλακή και εδώ τα πράγματα άρχισαν να σκουραίνουν. Ο Φάτσι είχε αγοράσει το 1982 από τον Κομεντατόρε το ξενοδοχείο, αλλά στο συμβόλαιο ο Αρπεζέλα είχε θέσει όρο να εκμεταλλεύεται ο ίδιος την επιχείρηση ως τον Απρίλιο του 2000. Του ανήκουν επίσης τα έπιπλα, σημαντικό κεφάλαιο για το πρεστίζ μιας υπερπολυτελούς διαβίωσης στις ημέρες μας. Το ένα έφερε το άλλο και ο 89χρονος ιδιοκτήτης που γύρισε από τα πιάτα αρνείται να βγει από το δωμάτιο 207 στο οποίο διαμένει ευελπιστώντας να δει ζωντανός και σχεδόν αιωνόβιος την αυγή του νέου αιώνα. Ο Φάτσι τον σέρνει στα δικαστήρια διότι, όπως φημολογείται, έχει σκοπό να μετατρέψει το παραδοσιακό οίκημα σε κερδοφόρο επιχείρηση υγιεινών και κοσμετολογικών αποκλίσεων.
«Οπως όλοι οι ηλικιωμένοι, έτσι και το Γκραντ Οτέλ χρειάζεται αντιρυτιδική κρέμα», υποστηρίζει ο Φάτσι, ενώ προ ημερών ο αριστερός δήμαρχος της πόλης του Ρίμινι Τζιουζέπε Τσίκι ανεμείχθη στη διαμάχη για τη «διάσωση της εικόνας ενός ξενοδοχείου που είναι ένα από τα σύμβολα, ένα μνημείο της ιταλικής ακτής». Η υπόθεση μοιάζει με ιταλική φαρσοκωμωδία που έχει για πρωταγωνιστές τον Ούγκο Τονιάτσι, τον Αλμπέρτο Σόρντι και τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Φανφαρόνοι, κοσμοπολιτισμός, γραφικότητες, αριστεροί δήμαρχοι και μοντέρνα τέρατα που μοιράζουν τροπικούς κήπους, βαρύτιμα έπιπλα και πλαζ με ομπρέλες. Αν ο Φελίνι ζούσε σήμερα, θα ζωγράφιζε το Γκραντ Οτέλ κάτω από ένα συννεφιασμένο όνειρο και τους γηραιούς μονομάχους να παίρνουν την γκράπα τους ντυμένοι σαν ρωμαίοι πατρίκιοι. Το «Αμαρκορντ» είχε και τις γκροτέσκο σκηνές του που συνεχίζονται στις ημέρες μας. Ισως ο νεότερος ρομαντικός ιταλός σκηνοθέτης Τζιουζέπε Τορνατόρε γυρίσει μια μέρα ένα φιλμ με τίτλο «Ξενοδοχείο Ο Παράδεισος» και το αφιερώσει στη μνήμη του μαέστρο Φεντερίκο.
