Ακόμη και αν τον ψήφιζαν για πρωθυπουργό, θα τον έριχναν, λέει, την επόμενη ημέρα. Ή ίσως και να… πηδούσε από μόνος του την πρόβα για το άλμα απ’ το μπαλκόνι της πρωθυπουργίας θα τη θυμάστε: «Σύστημα, σύστημα, σ’ αυτό το παλιοσύστημα…» και ο Σταμάτης Κραουνάκης στην ταράτσα της εξουσίας, σε ντελίριο φαντασίας. Θα πηδήξει; Ναι! Θα πέσει; Οχι! Θα πετάξει! Και τότε… Οι σακούλες των σκουπιδιών δεν θα πέφτουν πια απ’ τον ουρανό και το μεσημέρι δεν θα τρώμε σε πλαστικά τραπεζομάντιλα. Τις νύχτες δεν θα διασκεδάζουμε τσαλαπατώντας γαρδένιες. Πουθενά πια δεν θα βλέπουμε γραβατωμένους πολιτικούς και ούτε θα ψηφίζουμε τους άνω των δεύτερων -ήντα. Και βεβαίως, ΕΡΑ, ΝΕΤ και ΕΤ1 κομμένες τουλάχιστον μέχρι νεωτέρας. Και ως τότε; Διαβάστε την πρώτη (και τελευταία!) προεκλογική του συνέντευξη και θα μάθετε!
Ποιο θα είναι το πρώτο μέλημά σας ως πρωθυπουργού;
«Θα ξεκινούσα με μερικά βασικά πραγματάκια που έχω υπόψη μου. Ας πούμε, στην κυρία που πετάει τη σακούλα από τον έκτο και αυτή σκάει κάτω και ξεχειλίζει ο δρόμος βρώμα, θα επέβαλλα τρεις ημέρες φυλάκιση και δη μη εξαγοράσιμη! Τρεις ημέρες με τους κακούργους στον Κορυδαλλό, να φρικάρει! Διότι, ξέρετε, οι Ελληνες είναι επιρρεπείς στην προχειρότητα. Τίποτε άλλο δεν τους νοιάζει παρά να κάνουν ό,τι τους βολεύει. Και αυτό μόνο με κυρώσεις αλλάζει».
Πολύ αυστηρό το πρώτο μέτρο σας…
«Και πού να δείτε το δεύτερο! Επιστροφή των πληθυσμών πίσω, στα σπίτια τους. Τρένα, λεωφορεία, αυτοκίνητα, και ο καθένας να πάει εκεί απ’ όπου ήρθε. Πας μη Ελλην σπίτι του και μετά να μετρηθούμε οι υπόλοιποι να δούμε πόσοι θα είμαστε!».
Το πακέτο μέτρων έχει και συνέχεια;
«Βέβαια. Εν μια νυκτί κλείνω την ΕΡΤ για έξι μήνες! Πέντε χιλιάδες υπάλληλοι να κάθονται; Γιατί; Υπάρχει λόγος; Λοιπόν, έξι μήνες κλειστή η ΕΡΤ να κάνουμε ξεκαθάρισμα. Να φτιάξουμε έναν κεντρικό οργανισμό ραδιοφωνίας και τηλεόρασης που να είναι επιπέδου Ευρώπης. Γιατί μπορεί σήμερα η ΕΡΤ να είναι καλύτερη από ποτέ αλλά, όποιον διευθυντή ραδιοφωνίας και αν ρωτήσεις, θα σου πει πως υπάρχουν αυτά τα περίφημα “ποντίκια” εκεί μέσα και έχουν δόντια γερά ροκανίζουν εκ των έσω. Ε, λοιπόν, εγώ αυτά τα ποντίκια θα τα… εκπαραθύρωνα. Και μετά θα έβαζα τον Γιώργο τον Παπαστεφάνου ή τη Ρηνιώ την Παπανικόλα στη διεύθυνση της ραδιοφωνίας. Οσο για την καρέκλα του υπουργού Πολιτισμού, θα την παραχωρούσα άφοβα στον Θάνο Μικρούτσικο. Θεωρώ ότι είναι ο μόνος που μπορεί να φέρει αποτέλεσμα».
Θα υπήρχαν, δηλαδή, και πολιτικοί στην κυβέρνησή σας…
«Ναι, βέβαια. Και τον Αβραμόπουλο θα ήθελα και τον Λαλιώτη. Διότι πώς να το κάνουμε; έχει αλλάξει η όψη της Αθήνας όσον καιρό τη φροντίζουν αυτοί οι δύο. Και άλλους θα έβαζα σε κυβερνητικές θέσεις. Ας πούμε, τον Κωνσταντόπουλο, τη Δαμανάκη, τον Παπουτσή… Και την Αλέκα Παπαρήγα, που θα έκανα υπουργό Κοινωνικών Υπηρεσιών. Βεβαίως θα κράταγα και την Ντόρα Μπακογιάννη και τον Κωστάκη Καραμανλή γιατί είναι… φατσούλα».
Ολοι αυτοί μεταξύ τους πώς θα συνεργάζονταν;
«Αν γινόταν ξαφνικά μια τέτοια θεϊκή κυβέρνηση και έμπαιναν οι σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις ερήμην κομμάτων, μια χαρά θα συνεργάζονταν… Αλλά μην ξεχάσω! Και τον Ευάγγελο Βενιζέλο θα τον κράταγα. Αλλά όχι στο υπουργείο Πολιτισμού».
Γιατί;
«Γιατί μου φαίνεται ότι… ούτε ο ίδιος το θέλει. Οπότε μάλλον θα τον πήγαινα στο υπουργείο Οικονομικών. Θα τον έβαζα εκεί να βρει πώς θα μας δώσει το κεφάλαιο πίσω κάτι από αυτά που κερδίζει. Γιατί εγώ νιώθω σαν να μας νοικιάζουν τη χώρα 100 άνθρωποι. Σαν να τους πληρώνουμε ενοίκιο αναπνοής!».
Ποιους πολιτικούς θα διώχνατε από την κυβέρνησή σας ασυζητητί;
«Ολους τους άνω των 60. Θα απαγόρευα με νόμο την ενασχόληση των ηλικιωμένων με την πολιτική ζωή του τόπου! Και αν θέλουν οι γηραιοί πολιτικοί να λένε τις ιδέες τους, να τους φτιάξω μια επιτροπή από… δημογέροντες, να μιλούν και να κριτικάρουν. Αλλά η γνώμη του εβδομηντάρη να μην καθορίζει το πώς θα ζήσει ο εικοσάρης. Και ύστερα είναι και το άλλο: δεν αντέχω να βλέπω τον κύριο Ευάγγελο Γιαννόπουλο να τραγουδάει στα δελτία ειδήσεων αγκαλιά με τον Μπάρκουλη κι ας τους σέβομαι και τους δύο απεριόριστα. Είναι κιτς, πώς να το κάνουμε; Ως εικόνα με κάνει να αναρωτιέμαι σε ποια σελίδα της ελληνικής ιστορίας πρέπει να καταχωρισθεί…».
Δηλαδή, πώς θα έδειχναν οι πολιτικοί επί των ημερών σας;
«Ειλικρινείς! Για να καταλάβετε, θα σας φέρω ένα εκ πρώτης όψεως άσχετο παράδειγμα: τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Με χαμόγελο και δέκα ατάκες αποσκευή ανέβηκε. Και, πέρα από τα όποια ερωτηματικά, εγώ τον είδα και είπα: “Οπα! Να ένας παπάς που γελάει!”. Ξέρετε τι σημαντικό είναι αυτό; Να μην έχει καταπιεί ο άνθρωπος το μπαστούνι της σοβαροφάνειας;».
Ποια είναι τα αποτελέσματα από το να το καταπιεί κανείς;
«Δείτε τον κ. Σημίτη για να το καταλάβετε. Πρώτα απ’ όλα, ο άνθρωπος δεν είναι σταρ. Και πώς να το κάνουμε; για να παρασύρεις τα πλήθη δεν φτάνουν η όρεξη και η καλή πρόθεση. Θέλει και αύρα! Τι να σου κάνει πια ο image maker; Μπορεί να αποξέσει την ψυχική βλαχιά, την κακογουστιά; Είναι… ανεξίτηλη η άτιμη! Κοίτα πώς ντύνονται οι πολιτικοί μας. Εβλεπα τη γιορτή της Δημοκρατίας. Γυναίκες – άνδρες το ίδιο… καραγκιόζι μπερντέ σαν θίασος! Είναι δυνατόν να μην το ξέρουν; Τον Ελληνα μόνο με το σεξ απίλ τον ψήνεις. Είμαστε ερωτιάρης λαός!».
Αλήθεια, από πού θα μας κυβερνούσατε;
«Από το Μαξίμου σίγουρα όχι! Εκεί μέσα το μόνο που με φτιάχνει είναι τα… υπέροχα, μακριά τραπέζια του. Με την Αλκηστη μια φορά που μας κάλεσε η κυρία Λιάνη στη γιορτή του Παπανδρέου είχαμε κάτσει σε μια γωνιά σαν πειραχτήρια και μου έλεγε: “Πω, πω, Σταμάτη, να κάναμε τσουλήθρες σε αυτά τα τραπέζια!”. Κατά τα άλλα, τίποτε στο Μαξίμου δεν με συγκινεί. Οπότε, αν είχα επιλογή, μάλλον θα μετέφερα την έδρα της κυβέρνησης στη Θεσσαλονίκη, όχι τίποτε άλλο, να ξεκομπλάρουν και οι Θεσσαλονικείς από το κόμπλεξ της συμπρωτεύουσας. Μου φαίνεται ότι μόνο τότε θα έδειχναν τις πραγματικές δυνάμεις τους».
Δεν φοβάστε μήπως και εκείνοι και όλοι οι άλλοι Ελληνες μαζί απαντήσουν σε όλες τις καινοτομίες σας το γνωστό ελληνικό «δεν βαριέσαι»;
«Επειδή το λένε τώρα, ε; Μα ως τώρα τους έδωσε μπισκότο ποτέ κανείς; Τους χάιδεψε το κεφάλι; Εδώ δεν έχουν να φάνε οι άνθρωποι. Χρόνο δεν έχουν, λεφτά δεν έχουν, έξω δεν βγαίνουν. Και άμα δεν βγαίνεις, αρχίζει η… κατινιά. Τρως σπίτι σου σε πλαστικό τραπεζομάντιλο, βγαίνεις έξω με πατημένα λουλούδια και ουίσκια… Πάνε αυτά. Επί πρωθυπουργίας μου θα αλλάξουν!».
Πολύ αισιόδοξο σας βλέπω ως προς τα αποτελέσματα της πρωθυπουργίας σας.
«Γιατί να μην είμαι; Θα είμαι όσο ακόμη στην Ελλάδα έχουμε καφενεία και κομμωτήρια! Οσο οι άνθρωποι συνεχίζουν να μαζεύονται, να συναντιόνται, να συζητάνε. Και, τώρα που το σκέφτομαι, ως πρωθυπουργός μάλλον θα έβαζα μαγνητόφωνο σε μερικά κομμωτήρια!».
Και αν ακούγατε στις κασέτες «τι θέλει πια κι αυτός ο Κραουνάκης»;
«Το θέμα είναι να έχουν παράδειγμα οι άνθρωποι. Να βλέπουν εκεί ψηλά στην πρωθυπουργία ένα παράδειγμα ευτυχισμένου ανθρώπου, που όμως δεν είναι ευτυχής επειδή του “τρέχουν” τα φράγκα αλλά επειδή αποφάσισε να τα μεταφράζει τα φράγκα του σε ουσία».
Θα συνεχίζατε να είστε ευτυχισμένος ως πρωθυπουργός;
«Οσο καλές προθέσεις και να ‘χεις, η εξουσία θα σε φθείρει. Με το που θα πας σε ένα γραφείο και θα αρχίσει το οποιοδήποτε κεφάλαιο να σου ζητάει να του κάνεις τα χατίρια, με το που θα αρχίσουν οι πιέσεις για τις μίζες από τα δημόσια έργα και τις λοιπές διευκολύνσεις, όσο καλός άνθρωπος και αν είσαι, τελείωσες! Και δυστυχώς στην Ελλάδα όποιος αναλάβει πρωθυπουργός από το επόμενο πρωί αυτές τις πιέσεις θα τις έχει».
