Τα δαχτυλίδια μάς δείχνει, αλλά ποιος τα προσέχει;
Καβγάδες για το τρίτο δεκαδικό ψηφίο
Φαίνεται πως ήταν έτοιμοι για τον συμβιβασμό στις Βρυξέλλες, ημερολόγιο μου: το προεδρεύον Λουξεμβούργο είχε προτείνει τον Ιούνιο ο ενωσιακός προϋπολογισμός να είναι 1,06% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος της Ενωσης, η Βρετανία πρότεινε 1,03% και να που η Γερμανία προτείνει 1,045%, ακριβώς τη μέση ανάμεσα στα δύο. H Βρετανία δεχόταν να μειωθούν κατά 8 δισεκατομμύρια ευρώ οι «επιστροφές» που παίρνει από όσα δίνει στην Ενωση αλλά να αναθεωρηθεί αμέσως η Κοινή Αγροτική Πολιτική, η Γαλλία ζητούσε να γίνουν οι επιστροφές 14 δισεκατομμύρια ευρώ και να συζητήσουν το 2013 για την ΚΑΠ – φαίνεται ότι η Βρετανία θα δεχθεί να παίρνει 11 εκατομμύρια λιγότερα και να ανοίξει η συζήτηση το 2009. Ξανά, όλα στη μέση.
Και αφού τελείωσε η συζήτηση για τα δημοσιονομικά και τα τρίτα δεκαδικά ψηφία του ΑΕΠ, θα πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για τα πολιτικά και οικονομικά – δηλαδή για την ενοποίηση, τη σύγκλιση, την ανάπτυξη, την ανεργία – να δούμε πώς θα προχωρήσει η Ευρώπη. Ηρεμη και πολιτισμένη συζήτηση όμως, χωρίς βιασύνες για δημοψηφίσματα, «ναι ή όχι» σε εκείνο, «ναι ή όχι» στο άλλο.
H ζωή είναι γεμάτη χρώματα και αποχρώσεις, στα δημοψηφίσματα δεν υπάρχει παρά μόνο άσπρο-μαύρο – βέβαια στη δική μας πολιτική ζωή, την ελληνική, συνήθως με το δίλημμα άσπρο-μαύρο πορευόμαστε, αλλά είμαστε μικρή χώρα και, ευτυχώς, δεν θα καταφέρουμε να επιβάλουμε τα δικά μας συγκρουσιακά ήθη στους υπόλοιπους Ευρωπαίους.
* Ας πούμε, ο νόμος που ψηφίστηκε για τις ΔΕΚΟ: σε όσες είναι ζημιογόνες, λέει η κυβερνηση, αν δεν τα βρίσκουν διοίκηση – εργαζόμενοι, θα επιβάλλεται με νόμο η συλλογική σύμβαση – και έτσι καταργεί τη διαιτησία που προβλέπουν οι νόμοι και το σύνταγμα σε περίπτωση αδιεξόδου σε διαπραγματεύσεις. Δεδομένου ότι η κυβέρνηση είναι ο εργοδότης στην περίπτωση των ΔΕΚΟ και δεδομένου ότι έχει την πλειοψηφία στη Βουλή, το συμπέρασμα είναι πως ο εργοδότης θα καθορίζει μονομερώς τις εργασιακές σχέσεις. Δεν είναι λίγο πρωτόγονο αυτό; Δεν είναι υπερβολική χρήση, κατάχρηση, της δύναμης που έχει η πολιτική εξουσία;
Εξίσωση προς τα κάτω
Ολα αυτά γίνονται για ένα και μόνο λόγο, ημερολόγιό μου: για να περιορίσουν τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, αυτά που αποκαλούν «προνόμια»: ότι έχουν δηλαδή καλύτερους μισθούς και καλύτερες συνθήκες εργασίας σε σχέση με αυτούς που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα – άρα να εξισωθούν όλοι προς τα κάτω.
Τα ελλείμματα και οι ζημιές δεν οφείλονται στους «μεγάλους» μισθούς· όταν δεν οφείλονται σε κοινωνική πολιτική (παντού στην Ευρώπη οι αστικές συγκοινωνίες και τα τρένα επιδοτούνται από το κράτος), οφείλονται στο πλεονάζον προσωπικό που έχουν οι ΔΕΚΟ και στην ανικανότητα αυτών που τις διοικούν. Και εδώ βεβαίως είναι υπεύθυνα τα κόμματα, πρωτίστως το ΠαΣοΚ, αφού αυτό κυβερνούσε τόσα χρόνια, που προσλάμβαναν υπαλλήλους για να εξυπηρετήσουν την εκλογική τους πελατεία. Αλλά αυτό το πρόβλημα θέλει πολλά χρόνια για να λυθεί – με τόσο μεγάλη ανεργία είναι δυνατόν να μιλάμε για μαζικές απολύσεις;
Τα επιχειρήματα περί «προνομιούχων», «ρετιρέ» και «τεμπέληδων» είναι για να μας συνασπίσουν εναντίον τους, όλους εμάς τους μη προνομιούχους ισόγειους εργασιομανείς. Διότι είναι βαθιά η πεποίθησή μας πως είμαστε αδικημένοι – όχι από τον Θεό ή τη φύση αλλά από τους άλλους γύρω μας που δεν αναγνωρίζουν τη δραχμική αξία μας, την ευρωική ήθελα να γράψω, και επομένως πρέπει να τιμωρηθούν όσοι έχουν λίγα παραπάνω ευρώ από εμάς· διότι με όσους έχουν πολλά παραπάνω δεν τολμάμε να τα βάλουμε.
* Ωραία, τα έγραψα τα ταξικά μου και ευχαριστήθηκα· τα εκκλησιαστικά μου τώρα: κατά των «νέων Διοκλητιανών» βάλλει η Εκκλησία της Ελλάδος, όπως αποκαλεί αυτούς που θέλουν τον χωρισμό εκκλησίας – κράτους. Και ήταν, λέει, ο αυτοκράτορας (384-305) Διοκλητιανός ο πλέον τρομερός διώκτης των χριστιανών. Εκτός του ότι οι ιστορικοί θεωρούν πως ο συναυτοκράτορας Γαλέριος ήταν ο εμπνευστής των διωγμών, οι χριστιανοί τού οφείλουν το ότι καθιέρωσε το σύστημα της Τετραρχίας και έτσι έγινε καίσαρας και μετά αύγουστος ο Κωνστάντιος – πατέρας του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου που τον έκαναν άγιο παρά τα φρικτά εγκλήματά του.
Εξίσωση με το Πακιστάν
Ητοι, αν ο χριστιανισμός είναι σήμερα αυτό που είναι, το οφείλει στην πολιτική μυωπία και στη θηριωδία του Διοκλητιανού: αντί να σταυρώνει τους ευσεβείς και αθώους χριστιανούς και να τους ρίχνει στα λιοντάρια, απλώς δεν έπρεπε να δεχθεί συναυτοκράτορα τον Κωνστάντιο που είχε γιο επιρρεπή στα χριστιανικά.
Αρα οι άθεοι πρέπει να είμαστε κατά του Διοκλητιανού· και επειδή έκανε αιματηρούς διωγμούς, που σ’ εμάς δεν αρέσουν από οπουδήποτε και αν προέρχονται, και επειδή βοήθησε στην επικράτηση του χριστιανισμού, που, όπως ο εβραϊσμός και ο ισλαμισμός, είναι ολοκληρωτική θρησκεία· διότι πιστεύει πως κατέχει τη μία και μοναδική και εξ αποκαλύψεως αλήθεια και για τον άνθρωπο και για τη φύση.
* Πάνε και τα χριστιανικά – τα πακιστανικά μένουν· εγώ τους Πακιστανούς τους ξέρω από το Πεδίο Αρεως όπου τις Κυριακές και σχόλες παίζουν κρίκετ. Και ντρέπομαι που τους βλέπω να παίζουν πάνω στο τσιμέντο, και όχι πάνω σε γρασίδι όπως στη Βρετανία ή στην πατρίδα τους. Είναι τίμιοι και εργατικοί άνθρωποι, γελαστοί και ευχάριστοι και δεν δουλεύουν σε ΔΕΚΟ – δεν μπορούσαμε τουλάχιστον να τους προσφέρουμε λίγη πρασινάδα για το αγαπημένο τους παιχνίδι;
Μάθαμε τώρα ότι το καλοκαίρι μάζεψαν πολλούς και τους ανέκριναν μυστικά και παράνομα έλληνες και βρετανοί πράκτορες· το κατήγγειλαν, έκαναν μηνύσεις, έγραψαν οι εφημερίδες, το επίσημο κράτος δεν έδωσε σημασία ώσπου το BBC και οι «Times» ασχολήθηκαν με το θέμα λόγω του ότι αντίστοιχα έκαναν και οι Αμερικανοί σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Και τώρα υπουργεία και οι άλλοι επίσημοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα έβγαλαν αυτά από το κεφάλι τους οι Πακιστανοί.
Να μας πείσουν ότι, μετανάστες άνθρωποι, πάνε γυρεύοντας για φασαρίες. Και έτσι ντρέπομαι παραπάνω τους Πακιστανούς – διότι οι βρετανοί πράκτορες στη χώρα τους, ίσως επειδή έχει και γκαζόν, δεν θα τολμούσαν να κάνουν τέτοια πράγματα. Εμείς όμως εδώ, όπως εξισώνουμε προς τα κάτω τους εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ, έτσι εξισώνουμε και τα πολιτικά μας ήθη προς αυτά του Πακιστάν του κ. Μουσάραφ και της κυρίας Μπούτο.
* Αυτά· ρίχνω μια ματιά στα τελευταία τηλεγραφήματα: ωραία, τα βρήκαν στις Βρυξέλλες για τον προϋπολογισμό, εξακολουθούν όμως να διαφωνούν για τον ΦΠΑ στα κομμωτήρια – δεν πάνε να κουρεύονται; Εγώ λέω να πάω με την Ολυμπίαμου να δω τους Πακιστανούς να παίζουν κρίκετ στο τσιμέντο, να δουν πως έχουν θεατές και να χαρούν, να ανέβει η αυτεκτίμησή τους και η εκτίμησή τους για τους Ελληνες. Diodorus@tovima.gr
Και ύστερα μου λες γιατί δεν σου γράφω… Τι να γράψω; Αυτά που θέλω εγώ να γράψω δεν γράφονται και αυτά που γράφονται ουδείς τα διαβάζει προτού δει την ταινία-προσφορά που τα συνοδεύει. Αν εσύ γράφεις για την καλή κυκλοφορία των CD επειδή εκτοπίστηκαν οι μικροπωλητές τους Νιγηριανοί, θεία η δάφνη.
Αβαδαίος – Περιφερόμενος τιτουλάριος * * *
Την ώρα που στο Πανεπιστήμιο Κρήτης καθηγητές και φοιτητές βραβεύονται για την ανακάλυψη του μετα-υλικού, που διαθλά αντίστροφα το φως, στο Πάντειο καθηγητές και φοιτητές ζουν στο σκοτάδι και στο κάρβουνο που άφησε πίσω της η σκοτεινή φλόγα των μαθητών τού Μολότοφ. Δίνουν νέα σημασία στη λέξη άσυλο (=αυτό που δεν έχει συληθεί, διαρπαγεί, σπιλωθεί ή βληθεί): την ταυτίζουν με το πλιάτσικο (=σύληση, διαρπαγή, λαφυραγωγία). Μας διδάσκουν νέα ήθη: όταν κάποιος σου προσφέρει ως καταφύγιο το σπίτι του, αρπάζεις όσα από τα υπάρχοντά του μπορείς να σηκώσεις. Φεύγοντας, του καις και το σπίτι.
Παραπολιτικός – @gmail.com * * *
Είχες φιλοξενήσει αρκετές φορές κάποιες σκέψεις του πατέρα μου, ο οποίος έγραφε ως «Δημήτριος ο διορθωτής». Δεν είναι πια μαζί μας. Από τις 2 του Δεκέμβρη πετάει ελεύθερο το πνεύμα του μακριά από το σώμα που τόσο πολύ τον ταλαιπώρησε τα τελευταία δύο χρόνια. Αυτή ήταν η λύτρωσή του, δεν ήταν το τέλος του, ήταν η απογείωση για την αιώνια πτήση. Για μένα που είμαι γιατρός ήταν και ένα συμπέρασμα που θα το έχω πάντα μπροστά μου: ο νους δεν υποτάσσεται ποτέ στις σωματικές δοκιμασίες.
Νίκος Φάτσης – @gmail.com * * *
Τη Γεωμετρία του Ευκλείδη διδάσκουν τα λύκεια όλων των χωρών στους έφηβους· τη Φιλοσοφία του Πλάτωνα, του Σωκράτη, του Αριστοτέλη μαθαίνουν τα Πανεπιστήμια όλου του κόσμου στους φοιτητές τους· με τις τραγωδίες των Αισχύλου, Σοφοκλή, Ευριπίδη είναι ερωτευμένα τα θέατρα των μεγαλουπόλεων Δύσης και Ανατολής – την πνευματική απελευθέρωση των ανθρώπων από τον Ανορθολογισμό και τον θρησκευτικό δογματισμό προτάσσουν τα Σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης. Από πού και ως πού λοιπόν οι καλόγεροι υποδεχόμενοι τον Γ. Παπανδρέου, ως αρχηγό του ΠαΣοΚ, χαρακτηρίζουν το Αγιον Ορος «Κιβωτό του Ελληνισμού» και αυτός τους ακούει περιχαρής και αγαλλιάζων;
Γ.K. – @otenet.gr * * *
Δεν έχει περάσει μήνας που έγραφα για την προσπάθεια της κυβέρνησης (έπειτα από θεϊκή παρέμβαση μέσω αρχιεπισκόπου) να συσφίξει τις οικογενειακές σχέσεις χρησιμοποιώντας ως μοχλό την οικονομική πολιτική της. Και να τος ο καταλληλότερος υπουργός της κυβέρνησης, ο Απογραφικός, με επιβεβαιώνει: ευτυχώς, λέει, που στην Ελλάδα μπορεί μεν να δουλεύεις και να μην παίρνεις ποτέ σύνταξη, αλλά όμως δίνεις την ευκαιρία στα παιδιά σου να σου αποδείξουν πόσο πολύ σε αγαπάνε – και ανέφερε ως παράδειγμα τον εαυτό του και τον αδελφό του που στηρίζουν τη μητέρα τους. Το τι γίνεται αν δεν έχεις παιδιά ή αν ο αδελφός σου είναι λίγο τσιγκουνάκος θα αντιμετωπισθούν στο επόμενο Υπουργικό Συμβούλιο. Δόξα τω Θεώ, όλα αλλάζουν κατά πώς τα ζήτησε ο αρχιεπίσκοπος.
Στάθης Ζαφειρόπουλος – Πειραιάς * * *
Περίπου τριάντα χρόνια πριν, την περίοδο της μεταπολίτευσης, όταν η ΝΔ ήταν στην κυβέρνηση αλλά το «μπλε τέρας» λειτουργούσε σε συνθήκες «ημιπαρανομίας» και την ενδοπανεπιστημιακή εξουσία ασκούσαν οι «προοδευτικές δυνάμεις», μιλιούνια εκ του εξωτερικού άρχισαν να καταλαμβάνουν τα αμφιθέατρα. Κάποιοι φοιτητές εκείνου του καιρού (της Ιατρικής, στην πόλη με τις ερωτικές μπουγάτσες…) τόλμησαν να τοιχοκολλήσουν μικρή χειρόγραφη πρόσκληση για συγκέντρωση και συζήτηση του φαινομένου. Περνούσε εκείνη τη στιγμή ο «επαναστάτης συνδικαλιστής» της σχολής και έσκισε την ανακοινωσούλα, προειδοποιώντας τους αποσβολωμένους φοιτητές ότι «το φοιτητικό κίνημα δεν θα επιτρέψει να θιγεί το δικαίωμα των παιδιών του λαού στη μόρφωση». Τον συνδικαλιστή τον ξαναείδα ύστερα από πολύ καιρό στην τηλεόραση, να κατέχει σημαντική πολιτική και «εκσυγχρονιστική» θέση. Καλές γιορτές, με μπόλικα μελομακάρονα!
Φ. K. – @hotmail.com
