* Παρίσι, 23 Ιουνίου 1894 Λωζάννη, 5 Σεπτεμβρίου 1997. Τι συνάφεια υπάρχει ανάμεσα σε αυτές τις δύο ημερομηνίες, τις οποίες άλλωστε χωρίζει η ροή ενός και πλέον αιώνα, εκτός από την κοινή επικεφαλίδα «Ολυμπιακοί Αγώνες»; Αναμφίβολα θα ήταν ουτοπιστικό και ανόητο, ίσως, να ζητηθεί από τα σημερινά μέλη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής να διαθέτουν έστω και ισχνότατη σχέση με τα όσα γράφηκαν στο πρώτο φύλλο του επίσημου δελτίου της ΔΟΕ με τον τίτλο «Αθήναι 1896». Δηλαδή: «…δεν έλειπαν ειμή αι ταινίαι από τα μέτωπα των συνδαιτυμόνων κατά το επίσημον συμπόσιον διά να δικαιολογηθή, καθ’ όλην την γραμμήν ο Ελλην Αντιπρόσωπος (τουτέστιν ο Δημήτριος Βικέλας) όταν απαντών εις την πρόποσιν και εις τους ξένους αντιπροσώπους εδήλωσεν ότι δεν υπήρχον εκεί ξένοι και ότι έβλεπε πέριξ αυτού, ειμή απογόνους των αρχαίων Ελλήνων και συγγενείς των νεωτέρων, συνηνωμένους διά της αναμνήσεως και εν ονόματι της κοινής προμήτορος…».
* Αυτά όλα, θα μου πείτε, είναι καταχωνιασμένα στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Η Ιστορία όμως είναι πάντα ζωντανή έστω και κουκουλωμένη από τα συμφέροντα και τις κάθε λογής παρεμβάσεις και επεμβάσεις και μας βάζει το ερώτημα: τι περιμένουμε, άραγε, από τα σημερινά μέλη της ΔΟΕ που μάλλον δεν μπορούμε να τα χαρακτηρίσουμε ως απογόνους εκείνων των συνέδρων στην ιστορική αίθουσα της Σορβόννης. Να διακινδυνεύσουμε την απαίτηση ευθυκρισίας έντιμων ανθρώπων και κρίση δίκαιη και αντικειμενική, αξιοκρατική θα λέγαμε αν η λέξη δεν είχε υποστεί στις μέρες μας φθορά βαθύτατη, στο Παλέ ντε Μπουλιέ της Σορβόννης;
* Οι απαισιόδοξοι πιθανότατα θα μειδιάσουν αλλά οι αισιόδοξοι είναι πολλαπλάσιοι. Ολοι μας ξέρουμε και πιο πολύ υποπτευόμαστε την κατάσταση καθώς χτύπησε το καμπανάκι για την ευθεία του συνεδρίου της Λωζάννης. Ενας πόλεμος έγινε όλους αυτούς τους μήνες έστω και αν τα χαμόγελα και οι ανθοδέσμες και τα ωραιοποιημένα λόγια (συχνά απατηλά και συμβατικά) χόρευαν γύρω από το γαϊτανάκι του 2004. Πολλά ήταν τα χτυπήματα κάτω από τη μέση και πολλά τα θαυμαστά κάτω από το τραπέζι. Το μεγαλύτερο θέαμα του κόσμου, οι Ολυμπιακοί, είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό από αυτό πριν από ένα αιώνα. Τότε, που εκτός από την Αθήνα και τον υπερασπιστή της, τον Βικέλα, «ήγειραν απαίτησιν» το Λονδίνο αλλά κυρίως η Βουδαπέστη, της πάλαι ποτέ κραταιάς Αυστροουγγαρίας που γιόρταζε τα 1.000 χρόνια από την ίδρυσή της και διέθετε και το εμπορικότατο δέλεαρ μιας διεθνούς έκθεσης!
* Δεν μπορούμε να ξέρουμε πώς ακριβώς χειρίστηκε το «παιχνίδι» στο γήπεδο των πολυποίκιλων συμφερόντων και όχι μόνο οικονομικών η Ελλάδα. Ξέρουμε όμως ότι κάτω από ωραιοποίηση των προθέσεων υπήρχε γνώση και αντίδραση κατά των μεθόδων των «αντιπάλων». Αν η Αθήνα προκριθεί η χώρα θα μπορέσει να ανταποκριθεί στη μέγιστη πρόκληση για δημιουργία και αλλαγή του εθνικού σκηνικού ή θα συνεχίσει να είναι εντολοδόχος μιας γιγαντιαίας συνταγής προς ικανοποίηση, πρωτίστως, των οικονομικών εταίρων της ΔΟΕ, των χορηγών, της αχόρταγης τηλεθέασης, της θεμιτής και αθέμιτης επιδίωξης της νίκης και τόσων άλλων; Τώρα βέβαια πού κολλάει το ότι οι Ολυμπιακοί του 1896 έδωσαν την ευκαιρία να αναδυθούν οι δυνάμεις μιας νέας Ελλάδας; Υπάρχει κάποια σχετική, έστω, πιθανότητα για τα τέλη του 20ού και τις αρχές του 21ου αιώνα; Βιαζόμαστε; Υπομονή, λοιπόν, πέντε εικοσιτετράωρα… για την ετυμηγορία της ΔΟΕ, το 90% των μελών της οποίας έχουν ίδια και άμεση αντίληψη για την αθηναϊκή προετοιμασία και τις δυνατότητές της ώστε καμία δικαιολογία να μην ευσταθεί αν η κρίση τους δεν είναι η σωστή.
