«Το σινεμά είναι ένα μελοδραματικό μέσο. Πηγαίνουμε για να ερεθίσουμε περισσότερο το συναίσθημα παρά τη σκέψη μας. Προσωπικά, θα προτιμούσα να διαβάσω ένα βιβλίο από το να δω μια ταινία που μου ζητάει να σκεφθώ. Και αν δεν περνάμε καλά με ένα “ελαφρύ” θρίλερ αν δεν τρομάζουμε ή δεν διασκεδάζουμε, αν δεν κάνουμε “ου” και “ααα” και δεν γελάμε στα αστεία μέρη , τότε ο σκηνοθέτης, δηλαδή εγώ, δεν έχει κάνει σωστά τη δουλειά του. Ελπίζω να μην ισχύει αυτό για τη νέα μου ταινία». Τάδε έφη ο Ντέιβιντ Μάμετ, ο γνωστός αμερικανός θεατρικός συγγραφέας («Αμερικάνικος βούβαλος», «Οικόπεδα με θέα», «Ολεάνα»), που έχει ασχοληθεί εκτεταμένα και με τον κινηματογράφο άλλοτε ως σεναριογράφος («Ανθρωποκτονία», «Οι αδιάφθοροι», «Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές» και το πρόσφατο «Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο κι ένας πόλεμος») και ενίοτε ως σκηνοθέτης («Η λέσχη της απάτης», «Η μαφία και ο λούστρος»).
Η τελευταία του ταινία (σενάριο και σκηνοθεσία), «The Spanish Prisoner» («Ο ισπανός κρατούμενος»), παίχθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο στο αμερικανικό Sundance Film Festival και θα κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ εντός Απριλίου. Η υπόθεση της ταινίας περιστρέφεται γύρω από μια απάτη ένα από τα αγαπημένα θέματα του Μάμετ. Ο εύπιστος του Κάμπελ Σκοτ παρασύρεται από έναν εύγλωττο ξένο (Στιβ Μάρτιν) και εγκαταλείπει ένα κερδοφόρο επιχειρηματικό «κόλπο». Συνειδητοποιεί, όμως, το λάθος του και φθάνει έτσι σε μια κρίσιμη καμπή, όπου πρέπει να αποφασίσει αν θα εμπιστευθεί τη γοητευτική γραμματέα (την οποία υποδύεται η σύ-ζυγος του Μάμετ, Ρεβέκκα Πίτζον) ή όχι.
Γιατί ο Μάμετ επιστρέφει ξανά και ξανά, τόσο στο σινεμά όσο και στο θέατρο, στο «τέχνασμα» της απάτης; «Νομίζω ότι σε όλους μας αρέσει να ξεγελιόμαστε. Ενα από τα πράγματα που μπορούν να κάνουν με εντυπωσιακό τρόπο οι ταινίες είναι να μας δείχνουν, μέσω της εικόνας, ότι τα πράγματα είναι άλλα από αυτά που δείχνουν ό,τι κάνουν περίπου και τα ειδικά εφέ».
Οσο για τον «Ισπανό κρατούμενο», τον τίτλο της ταινίας δηλαδή, πρόκειται για ένα πανάρχαιο κόλπο που «παίζεται» ακόμη στους δρόμους των απανταχού μεγαλουπόλεων από τους ειδήμονες μικροαπατεώνες: ένας άγνωστος πλησιάζει το επιλεγμένο «θύμα» και του υπόσχεται ότι, αν τον βοηθήσει, θα του δώσει ως αντάλλαγμα ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας του και το «χέρι» της πανέμορφης αδελφής του.
Η διαδικασία που ακολουθεί ο συγγραφέας όταν γράφει ένα σενάριο είναι συνήθως η εξής: προσπαθεί να συνοψίσει την ιστορία σε 12 ή 15 γραμμές, τις οποίες καταγράφει στο περιθώριο μιας σελίδας χαρτιού. Στη συνέχεια παίρνει τις γραμμές αυτές και τις αναπτύσσει σε σκηνές. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι «η κύρια εργασία είναι το σχεδιάγραμμα. Οταν κάθεται κανείς σε ένα δωμάτιο γεμάτο διευθυντές και παραγωγούς, συχνά πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα: “Ποιο είναι το ζουμί της υπόθεσης;”. Στο ξεκίνημα όμως μιας ταινίας δεν είσαι ακόμη σε θέση να ξέρεις το “ζουμί” όταν το μάθεις, η ταινία έχει ήδη τελειώσει».
Οσον αφορά το σκηνοθετικό κομμάτι ο Μάμετ θεωρεί πως, παρ’ ότι έχει βελτιωθεί σε σύγκριση με προηγούμενες ταινίες του, είναι ακόμη «νεοφώτιστος». «Υπάρχουν κάποια πράγματα που τα κάνω καλύτερα, όπως και κάποιες αφελείς “λύσεις” που δεν χρησιμοποιώ πια, λίγο – πολύ όμως η δουλειά μου είναι η ίδια».
