κάλυψη και σε στρατευμένους
Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ θητεία συγκαταλέγεται από τα συντάγματα όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης στις βασικότερες υποχρεώσεις του πολίτη. Ομως οι στρατευμένοι δεν έχουν μόνο υποχρεώσεις αλλά και δικαιώματα. Με τα δικαιώματά τους λοιπόν, κυρίως στον τομέα της ασφάλισης, ασχολήθηκε πρόσφατα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Οι ευρωπαίοι δικαστές με απόφασή τους έδωσαν λύση στο κρίσιμο ερώτημα αν οι εργοδότες είναι υποχρεωμένοι να καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές και κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας ενός εργαζομένου.
Επιπλέον το Δικαστήριο έκρινε αν το δικαίωμα της ασφαλιστικής κάλυψης κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας έχουν, πέραν των υπηκόων ενός κράτους, και οι πολίτες άλλης χώρας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η υπόθεση που έφθασε στο Δικαστήριο αφορούσε προσφυγή Βέλγου ο οποίος εργαζόταν στον δημόσιο τομέα της Γερμανίας. Τη στρατιωτική του θητεία εκλήθη και υπηρέτησε στο Βέλγιο. Ομως το γερμανικό Δημόσιο που ήταν εργοδότης του δεν κατέβαλε υπέρ του εργαζομένου για όσον καιρό υπηρετούσε ασφαλιστικές εισφορές.
Το επιχείρημα που προέβαλε το γερμανικό Δημόσιο ήταν ότι ο εργαζόμενος υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στο Βέλγιο και δεν μπορούσε στην περίπτωσή του να εφαρμοστεί η γερμανική νομοθεσία που αναγνωρίζει την υποχρέωση των εργοδοτών να παρέχουν ασφαλιστική κάλυψη στους γερμανούς υπηκόους. Ο Βέλγος, μόλις ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και ζήτησε να κριθεί αν η συμπεριφορά του γερμανικού Δημοσίου σε βάρος του συνιστά δυσμενή διάκριση με βάση τις διατάξεις της Συνθήκης και αν εφαρμόζεται και στην περίπτωσή του ο σχετικός κανονισμός της ΕΟΚ.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι η στρατιωτική θητεία είναι μια βασική υποχρέωση των πολιτών έναντι του κράτους και δημιουργεί υποχρεώσεις όχι στους εργοδότες αλλά στην πολιτεία. Ειδικότερα αποφάσισε ότι η πολιτεία, για να αντισταθμίσει τις δυσμενείς συνέπειες που απορρέουν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας, δεσμεύεται από την κοινοτική νομοθεσία να επιβάλει στους εργοδότες την υποχρέωση να καλύπτουν ασφαλιστικά τους στρατευμένους εργαζόμενους με την προϋπόθεση ότι δεν έχει διακοπεί προ της στρατεύσεως η σύμβαση εργασίας.
Σύμφωνα με την απόφαση, η υποχρέωση των εργοδοτών να καλύπτουν ασφαλιστικά τους εργαζόμενους που υπηρετούν στον στρατό θεωρείται πλεονέκτημα που πρέπει να απολαμβάνουν όλοι οι υπήκοοι ενός κράτους. Το ερώτημα όμως που προέκυψε είναι αν το πλεονέκτημα αυτό μπορεί να αναγνωρισθεί και σε εργαζόμενους που είναι υπήκοοι άλλου κράτους – μέλους, όπως για παράδειγμα στον βέλγο υπήκοο που εργαζόταν στη Γερμανία.
Μπορεί ή όχι και ο αλλοδαπός (υπήκοος κράτους – μέλους της Κοινότητας) να διεκδικήσει από τη χώρα στην οποία εργάζεται ασφαλιστική κάλυψη κατά τη διάρκεια της θητείας του; Σε αυτό το ερώτημα που απασχολεί χιλιάδες ευρωπαίους πολίτες το Δικαστήριο έδωσε αρνητική απάντηση. Συγκεκριμένα έκρινε πως το πλεονέκτημα που δίδεται από μια χώρα στους εργαζόμενους που έχουν την ιθαγένειά της και υπηρετούν στον στρατό δεν μπορεί να αναγνωρισθεί και σε αλλοδαπούς, ακριβώς διότι είναι πλεονέκτημα και δεν απορρέει από κάποια άλλη σχέση.
«Ο εργαζόμενος ο οποίος έχει την ιθαγένεια ενός κράτους – μέλους και εργάζεται στο έδαφος άλλου κράτους – μέλους δεν μπορεί να αξιώσει την καταβολή των εργοδοτικών εισφορών, ακόμη και όταν το δικαίωμα αυτό εξασφαλίζεται από το εν λόγω κράτος στους υπηκόους του, ενόσω αυτοί υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία σε αυτό το κράτος».
Την ίδια θέση έλαβε και ο γενικός εισαγγελέας κ. D. Jarabo Colomer, ο οποίος ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του έκτου τμήματος που πραγματοποιήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου του 1995. Η απόφαση εκδόθηκε στις 14 Μαρτίου του 1996.
Υπόθεση. C-315/94 Ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων. Στρατιωτική θητεία. Κοινωνικό πλεονέκτημα. Εκτο Τμήμα.
