ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ να δώσει μεγαλύτερη αίγλη στην πεντηκοστή επέτειο των γενεθλίων του, το έγκυρο γερμανικό περιοδικό «Stern» είχε κλείσει μια συνέντευξη με τον Χέλμουτ Κολ. Θα τον έβαζε φυσικά και στο εξώφυλλο. Πλην όμως ο καγκελάριος (δεν ήταν ακόμη τέως) ως άνθρωπος προνοητικός φρόντισε να διαβάσει το περιοδικό προτού δεχθεί τους δημοσιογράφους που θα του έπαιρναν τη συνέντευξη. Και ένα άρθρο που αναφερόταν στα έργα και στις ημέρες του δεν του άρεσε καθόλου. Ετσι έσπευσε να ματαιώσει τη συνέντευξη.
Δεν έπρεπε να παραξενευτεί ίσως για τις επικρίσεις από ένα περιοδικό που ουδέποτε έκρυψε την προτίμησή του για τους Σοσιαλδημοκράτες. Το «Stern» πάντως κυκλοφόρησε το πανηγυρικό του τεύχος χωρίς Κολ. Αντ΄ αυτού στο εξώφυλλο η χυμώδης Κλόντια Σίφερ ως εντυπωσιακή εικονογράφηση της έρευνας «Η Γερμανία όπως τη βλέπουν οι Γερμανοί». Και δεν έγινε καμία ανακοίνωση σχετικά με το αν παρουσίασε αύξηση η κυκλοφορία, που συνήθως κυμαίνεται στα 1.200.000 φύλλα εβδομαδιαίως με αναγνωσιμότητα άνω των 7.000.000.
Το «Stern» πρωτοκυκλοφόρησε το 1948 με άδεια των Βρετανών (ενέπιπτε στη βρετανική ζώνη κατοχής) και κατάφερε να καθιερωθεί επί δεκαετίες, αναμειγνύοντας σοφά τις εντυπωσιακές φωτογραφίες με την πολιτική αρθρογραφία. Με σαφώς κεντροαριστερή τοποθέτηση πάντα υποστήριζε τους Σοσιαλδημοκράτες, τάχθηκε υπέρ του ανοίγματος προς τους Ανατολικούς στη δεκαετία του ΄70 και πάντα ήταν εναντίον των Χριστιανοδημοκρατών.
Ιδρυτής του ο Χένρι Νάνεν (πέθανε το 1996) που είχε διατελέσει φίλος του Βίλι Μπραντ, με επαναστατικές τάσεις και ενίοτε προκλητική συμπεριφορά όχι άμοιρη εμπορικού συμφέροντος. Στέκι των Πρασίνων και στήριγμα των αντιαμερικανών ειρηνιστών της δεκαετίας του ΄80, το «Stern» δεν δίστασε κάποτε να δημοσιεύσει τον χάρτη με τις ακριβείς τοποθεσίες όπου είχαν εγκατασταθεί οι αμερικανικοί πύραυλοι προκειμένου να διευκολύνει το έργο των διαδηλωτών.
Ηταν ένα από τα πρώτα δυτικογερμανικά έντυπα που αποτόλμησαν άνοιγμα προς την Ανατολική Γερμανία, καθώς ο Νάνεν ήλπιζε ότι οι ρεπόρτερ του θα μπορούσαν να εργάζονται ελεύθερα στην άλλη πλευρά του τείχους πράγμα που δεν έγινε όμως.
Και φυσικά στο παθητικό του έχει γραφτεί μία από τις μεγαλύτερες δημοσιογραφικές γκάφες του αιώνα: «Το μυστικό ημερολόγιο του Χίτλερ», η πλαστότητα του οποίου αποδείχτηκε μετά τη δημοσίευσή του τον Μάιο του 1983.
