Οταν ο ήλιος δύει πίσω από την κορυφή Τοφάνα ντι Μέτζο, συμβαίνει μια παράδοξη οπτική ψευδαίσθηση. Ο ουρανός δεν σκοτεινιάζει αμέσως. Οι βράχοι των Δολομιτών, αυτοί οι γίγαντες από ασβεστόλιθο που μοιάζουν να αναδύθηκαν από τον βυθό κάποιου αρχαίου ωκεανού, βάφονται με ένα απόκοσμο βαθύ ροζ χρώμα. Είναι το φαινόμενο «enrosadira». Σε αυτό το σκηνικό, που θυμίζει περισσότερο θεατρική σκηνή παρά χιονοδρομικό κέντρο, η Ιταλία ετοιμάζεται να υποδεχθεί ξανά τον κόσμο.
Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες Milano Cortina 2026 δεν είναι απλώς μια αθλητική διοργάνωση, αλλά μια δήλωση αισθητικής: η στιγμή που η dolce vita φοράει αγωνιστικό κράνος. Αν το 1956 η Κορτίνα ντ’ Αμπέτσο σύστησε στον πλανήτη την έννοια του χειμερινού jet set – τότε που σύμβολα της ιταλικής λάμψης της εποχής, όπως η Σοφία Λόρεν, περπατούσαν στην Corso Italia και οι αγώνες μεταδίδονταν για πρώτη φορά τηλεοπτικά –,
το 2026 έρχεται για να επιβεβαιώσει ότι το στυλ και η επίδοση όχι μόνο μπορούν αλλά επιβάλλεται να συνυπάρχουν και να συμπορεύονται.
Το ειδικό βάρος της Ιστορίας
Υπάρχει μια βαριά κληρονομιά στις πλαγιές των ιταλικών βουνών. Η Κορτίνα ντ’Αμπέτσο είναι ένας τόπος που εκτός από απαράμιλλο φυσικό κάλλος διαθέτει μνήμη. Εκεί οι θρύλοι του παρελθόντος μοιάζουν να παρακολουθούν από τις κορυφές των βουνών. Η επιστροφή των αγώνων στην Ιταλία φέρνει μαζί της μια αίσθηση νοσταλγίας και επαναφέρει τη σκληρή αλλά αναγκαία παραδοχή: ότι το βουνό δεν συγχωρεί.
Σε αντίθεση με την αστική ενέργεια του Μιλάνου, η Κορτίνα επιβάλλει τους δικούς της ρυθμούς. Η ησυχία πριν από την εκκίνηση είναι σχεδόν θρησκευτική. Ο αθλητής στέκεται μόνος του απέναντι στη φύση. Δεν υπάρχει περιθώριο διαπραγμάτευσης με τη βαρύτητα. Είτε θα κατέβεις την πίστα Olympia delle Tofane δαμάζοντας τον φόβο, είτε θα σε νικήσει.
Photo Courtesy Omega
Photo Courtesy Omega
Photo Courtesy Omega
Ο αμείλικτος κριτής
Σε αυτό το περιβάλλον ακραίας έντασης, υπάρχει μόνο ένας παράγοντας που δεν επηρεάζεται από το κρύο, το υψόμετρο ή την Ιστορία: ο χρόνος. Στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες η διαφορά ανάμεσα στον θρίαμβο και τη συντριβή είναι συχνά μικρότερης διάρκειας από ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών.
Εδώ ακριβώς μπαίνει στην εξίσωση η OMEGA. Οχι ως πρωταγωνιστής – οι πρωταγωνιστές φορούν πέδιλα και παγοπέδιλα – αλλά ως ο απαραίτητος, αόρατος εγγυητής. Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες το 1932, η ελβετική εταιρεία έχει αναλάβει τον ρόλο του επίσημου χρονομέτρη. Στην Κορτίνα του ’56, η χρονομέτρηση γινόταν ακόμα με μηχανικά μέσα που σήμερα φαντάζουν μουσειακά. Τώρα, η τεχνολογία έχει ξεπεράσει την ανθρώπινη αντίληψη, μετρώντας το «τίποτα» που χωρίζει το χρυσό από το αργυρό μετάλλιο. Είναι μια σχέση εμπιστοσύνης: ο αθλητής δίνει την ψυχή του και το χρονόμετρο του επιστρέφει το αποτέλεσμα, δίκαια και αμερόληπτα.
Οι αδιαφιλονίκητοι πρωταγωνιστές
Στο κορυφαίο γεγονός των χειμερινών αθλημάτων, η προσοχή και το ενδιαφέρον δεν μπορούν παρά να εστιάζουν στα πρόσωπα αθλητών που φέρουν στους ώμους τους κάτι παραπάνω από τα εθνικά τους χρώματα. Για την Ντοροτέα Βίρερ, για παράδειγμα, το 2026 μοιάζει με προσωπικό στοίχημα. Η ιταλίδα σταρ του διάθλου αγωνίζεται στο «σπίτι» της. Φανταστείτε την πίεση: να τρέχεις στα κόκκινα και δευτερόλεπτα μετά να πρέπει να χαλιναγωγήσεις το σώμα σου για να πετύχεις έναν στόχο, γνωρίζοντας ότι τα βλέμματα όλων των συμπατριωτών σου σε παρακολουθούν. Η Βίρερ είναι η προσωποποίηση της ψυχραιμίας, μια αθλήτρια που ξέρει ότι ο χρόνος μπορεί να γίνει σύμμαχος μόνο αν τον σεβαστείς.
Ντοροτέα Βίρερ, Courtesy Omega
Στον πάγο, η Γιαπωνέζα Καόρι Σακαμότο φέρνει μια διαφορετική ποιότητα. Στο καλλιτεχνικό πατινάζ, η τεχνική αρτιότητα πρέπει σχεδόν να καμουφλαριστεί πίσω από την τέχνη. Κάθε της κίνηση πρέπει να φαίνεται αβίαστη, παρόλο που βασίζεται σε μαθηματική ακρίβεια. Σαν μια μάχη της χάρης ενάντια στους νόμους της φυσικής.
Και ύστερα είναι η ακατέργαστη, φρενήρης ταχύτητα. Αυτή με την οποία αναμετρώνται η Ολλανδέζα Γιούτα Λίρνταμ και η Αμερικανίδα Εριν Τζάκσον στο speed skating. Εδώ δεν υπάρχει τέχνη, υπάρχει μόνο δύναμη. Στους αγώνες 500 και 1.000 μέτρων δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς. Είναι μια έκρηξη ενέργειας και αδρεναλίνης όπου ακόμα και το μικρότερο ψεγάδι στη γωνία του παγοπέδιλου μπορεί να κοστίσει ένα μετάλλιο.
Γιούτα Λίρνταμ, Courtesy Omega
Η Τζάκσον, έχοντας γράψει ιστορία ως η πρώτη μαύρη χρυσή ολυμπιονίκης σε ατομικό άθλημα των χειμερινών αγώνων, και η Λίρνταμ με το επιβλητικό στυλ της γνωρίζουν ότι η κούρσα τους είναι μια ευθεία αναμέτρηση με τα δέκατα του δευτερολέπτου. Ακόμη και στο monobob, το πιο μοναχικό ίσως άθλημα, όπου η Ελβετίδα Μέλανι Χάσλερ κατεβαίνει τον παγωμένο σωλήνα με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, ο αντίπαλος δεν είναι οι άλλοι οδηγοί. Είναι το ρολόι.
Η στιγμή της αλήθειας
Στην Κορτίνα ντ’Αμπέτσο, όσο πλησιάζουμε προς την 6η Φεβρουαρίου, τα ξενοδοχεία γεμίζουν, οι πίστες στρώνονται και η ανυπομονησία μεγεθύνεται. Ομως, η ουσία των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων παραμένει ίδια, είτε μιλάμε για το 1956 είτε για το σήμερα. Είναι εκείνη η παγωμένη στιγμή στην αφετηρία. Η ανάσα που διαγράφεται στον αέρα σαν ατμός. Ο ήχος του μετάλλου στο χιόνι. Και μετά, η σιωπή. Μια σιωπή που σπάει μόνο όταν ο αθλητής περάσει τη γραμμή του τερματισμού και γυρίσει το κεφάλι του προς τον πίνακα των αποτελεσμάτων. Εκεί, στους φωτεινούς αριθμούς της OMEGA, δεν κρύβεται απλώς η καταγραφή μιας επίδοσης. Αποκρυσταλλώνονται τα χρόνια της προπόνησης, ο πόνος, οι απογοητεύσεις και τα όνειρα. Στους Δολομίτες, η ιστορία θα γραφτεί ξανά. Οχι με λέξεις, αλλά με νούμερα. Και αυτή τη φορά το σκηνικό θα είναι πιο μαγευτικό αλλά και πιο ακριβές από ποτέ.
