Τα πρόσωπα που βρίσκονται στον «πρωινό καφέ» αποτελούν το κέντρο λήψης αποφάσεων του Μεγάρου Μαξίμου. Οι σχέσεις μεταξύ τους όμως δεν είναι πάντοτε οι καλύτερες.
«Δεν έχει σημασία αν συμπαθώ τον έναν ή τον άλλον» λέει σε συνομιλητές του στέλεχος που συμμετέχει στο «στρατηγείο». «Σημασία έχει να γίνεται σωστά η δουλειά τόσο εκείνη που ο καθένας έχει αναλάβει στο πλαίσιο των καθηκόντων του όσο και στα θέματα για τα οποία πρέπει να υπάρχει συντονισμός και άλλων προσώπων». Τα αυτονόητα, ωστόσο, πολλές φορές δεν είναι τόσο αυτονόητα.
Αυτά, όμως, επικαλέστηκε ο Ακης Σκέρτσος μιλώντας για την «επανάσταση του αυτονόητου» ως βασικό μέλημα της κυβέρνησης, στο προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στο Ναύπλιο. Ο υπουργός Επικρατείας υπερασπίστηκε με θέρμη, όπως άλλωστε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, το «επιτελικό κράτος», και μέσω αυτού τον εαυτό του καθώς τελευταία κατέστη κόκκινο πανί ως «εξωκοινοβουλευτικός» για τους βουλευτές της ΝΔ, παρότι απολαμβάνει την πλήρη εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού.
Η επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη να τοποθετήσει στο Μέγαρο Μαξίμου τον Κωστή Χατζηδάκη ήταν μια επιλογή με σαφές στίγμα. Τον Μάρτιο του 2025 η κυβέρνηση αντιμετώπιζε δημοσκοπική κάμψη, είχαν προηγηθεί τα συλλαλητήρια για τα Τέμπη και καταγράφηκε μια γενική αίσθηση για κυβερνητικό restart. Τα καθήκοντα του Χατζηδάκη θα διασταυρώνονταν εκ των πραγμάτων με αυτά του Σκέρτσου, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του υπερσυντονιστή. Δεν είναι λίγοι εκείνοι εντός ΝΔ που έστρεψαν το κεφάλι τους προς τον Σκέρτσο όταν «έσκασε» η υπόθεση των ΕΛΤΑ, μολονότι ο Χατζηδάκης έστρεψε το δικό του προς τον Κυριάκο Πιερρακάκη.
Στον κλειστό πυρήνα του Μεγάρου Μαξίμου, οι προερχόμενοι από τη Νέα Δημοκρατία σήμερα είναι τρεις: Ο Κωστής Χατζηδάκης, ο Παύλος Μαρινάκης και ο Θανάσης Νέζης, ο έμπιστος των «ειδικών αποστολών», που λύνει αθόρυβα τα προβλήματα που του ανατίθενται.
Ο Μαρινάκης έχει την εκτίμηση του Πρωθυπουργού επειδή ανταποκρίθηκε στο δύσκολο έργο του κυβερνητικού εκπροσώπου σε μια απαιτητική περίοδο. Ανθρωποι που γνωρίζουν τις ισορροπίες εντός Μεγάρου λένε ότι οι σχέσεις τους τόσο με τον Κωστή Χατζηδάκη όσο και με τον Ακη Σκέρτσο είναι τυπικές, αν και φημολογείται ότι στη διαμάχη κοινοβουλευτικών – εξωκοινοβουλευτικών πήρε τη θέση των πρώτων. Κομματικοί φίλοι του ισχυρίζονται ότι κάποιες φορές εσωτερικοί «καλοθελητές» δεν μιλούν καλά για αυτόν στον Πρωθυπουργό, του καταλογίζουν απειρία και υπέρμετρη φιλοδοξία.
Από τα υπόλοιπα μέλη του επιτελείου, ο Στέλιος Κουτνατζής ως γενικός γραμματέας του Πρωθυπουργού δέχεται κριτικές για πολιτική απειρία, και ο πιο δραστήριος τελευταία υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, αρμόδιος για θέματα στρατηγικού σχεδιασμού Θανάσης Κοντογεώργης συγκεντρώνει επίσης αρνητικές κριτικές εξαιτίας των βλέψεών του να κατεβεί υποψήφιος στην Αθήνα.
Τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα στο επικοινωνιακό επιτελείο. Μετά την αποχώρηση του Δημήτρη Τσιόδρα από τη θέση του διευθυντή του γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού και την εκλογή του στην Ευρωβουλή, παρατηρήθηκαν αρρυθμίες. Στη θέση του είχε αρχικώς τοποθετηθεί ο δημοσιογράφος Πάνος Αμυράς. Στον ανασχηματισμό του περσινού Μαρτίου μοιράστηκαν ρόλοι για όλους καθώς φαινόταν ότι ο μηχανισμός δεν λειτουργούσε με τον καλύτερο τρόπο. Τη θέση του Αμυρά ανέλαβε ο Γιώργος Ευθυμίου, με τον πρώτο να αναλαμβάνει έναν τίτλο που δεν υπήρχε πριν, αυτόν του γενικού διευθυντή Τύπου και Ενημέρωσης. Αναπληρωτής του ορίστηκε ο Χρήστος Ζωγράφος και η Κύρα Κάπη διατήρησε την ιδιότητα της διευθύντριας Επικοινωνίας του Πρωθυπουργού.
Οσοι έχουν καθημερινή τριβή με το συγκεκριμένο επιτελείο παρατηρούν έναν ανεπαίσθητο στον έξω κόσμο ανταγωνισμό, ο οποίος όμως δημιουργεί φανερές δυσλειτουργίες. Οι σχέσεις όλων τους με τους εκπροσώπους των μέσων ενημέρωσης είναι καλές, αν και παρατηρούνται συχνά ομαδοποιήσεις «εκλεκτών» στους οποίους μεταφέρονται πληροφορίες κατά προτεραιότητα και όχι σε συντονισμό με τα υπόλοιπα μέλη του επικοινωνιακού επιτελείου, αλλά με προσωπικές επιλογές και εύνοιες. Λέγεται ότι και το θέμα του πτυχίου Λαζαρίδη από μια τέτοια χαραμάδα γλίστρησε.
Δεν λείπει και η καχυποψία ότι ορισμένοι κάνουν υπόγειες διαρροές και προκαλούν ακόμα και «χτυπήματα κάτω από τη ζώνη» με σκοπό να κυριαρχήσουν εσωτερικά και να διατηρήσουν το προνόμιο να είναι εκείνοι που θα κλείνουν τελευταίοι την πόρτα του Πρωθυπουργού.
